Miracle in Cell No. 7

Premier Wielkiej Brytanii Tony Blair wyraził swe poparcie

dla prezydenta Stanów Zjednoczonych, który jest za atakiem na Irak.

Premier Tony Blair bronił

decyzji kraju o udziale w wojnie w Iraku.

Zdaniem Blaira świat po śmierci Saddama Husajna jest bezpieczniejszy.

Panie i panowie, mamy wieści.

Zniesiono karę śmierci.

Wielkie Zgromadzenie Narodowe Turcji podjęło decyzję

w sprawie polemicznego tematu kary śmierci.

Od teraz Turcja nie będzie już jej stosować.

To zwłaszcza Unia Europejska

domagała się zniesienia kary śmierci.

Ostatnią karę śmierci w Turcji wykonano w 1984 roku.

Rustam Kasimdżanow z Uzbekistanu

pokonał Brytyjczyka Michaela Adamsa

i został mistrzem świata w szachach.

Kasimdżanow...

Ova Koyuncu.

Dobra robota.

- Lingo, lingo! - Butelki!

- Lingo, lingo! - Butelki!

Tato, zobacz, dostałam wstążkę!

Czerwona!

Tak!

Patrzcie na tego świra!

Wariat!

- Patrz. - Dzieci.

Dzieci!

Nie wstyd wam?

Przepraszamy.

Już dobrze, idziemy.

Proszę pani!

Idiota!

Chodźmy.

Popatrz na ptaki.

- Przestań, nie złapiesz ich. - To ptaki!

Ptaki!

Pozdrówcie ode mnie Ayşe, ptaki!

Powiedzcie jej, że mamy się dobrze!

Kemal, zdrówko dopisuje?

To plecak z Heidi!

Plecak z Heidi!

Co tam, Memo?

Jak leci? Jak szkoła?

- Ile za ten plecak? - 400.

Strasznie drogi.

Daj, ile masz. Później zajmiemy się resztą.

Nie.

- Bierz go. - Babcia się wścieknie.

- Mój Boże! - Idziemy.

Nie stać nas na niego. Jest za drogi.

Jutro będę sprzedawał kandyzowane jabłka na paradzie.

Zarobię na niego!

Zawsze to samo.

Tak dłużej nie można.

Musisz robić to, co reszta.

Powiem babci, przysięgam.

Spójrz na Hasana.

Pozwól mu…

Chodź tu.

No już.

Babciu.

Co jest tacie?

Co masz na myśli?

Czy on jest wariatem?

Uważaj, co mówisz!

Bo ci przyłożę.

Ale tak mówią inni.

Kto taki?

Dzieci w szkole.

Powiedz im:

„Jeśli nazwiecie tatę wariatem,

to powiem babci,

a ona poucina wam języki”.

Wszystko powiem Nellie.

Rıza.

Ale różni się od innych tatusiów.

To nie tak.

On różni się od wszystkich innych.

Wiesz dlaczego?

Jest tak naprawdę w twoim wieku.

Tata jest w moim wieku.

Dobrze, ruszać się.

Wystarczy.

No już, zmykać.

Wystarczy. Idziemy.

Ruchy.

Chodźcie tu.

Dalej, za mną.

Heidi

lubi

chodzić na łąkę

z Peterem

i kozami.

Bardzo.

Tato.

Tato.

Wiedziałeś o tym, że rodzice Heidi nie żyją?

Tak, stali się aniołami.

Dlatego ciocia opiekowała się Heidi.

Potem dostała pracę w wielkim mieście.

Tato.

Ty nie umrzesz, prawda?

Nie odejdziesz jak mama?

Nie odejdę.

Zawsze będę przy tobie.

Żyli długo i szczęśliwie

do momentu,

aż pewnego dnia

pojawiła się

ciocia Heidi.

Zbyt rzadkie.

Dodaj trochę.

Jeszcze granatu.

Tak, jeszcze trochę.

Babciu!

Tato!

Na zewnątrz!

Zrobiliśmy kandyzowane jabłka!

Dobrze.

Idź się umyć i zjeść chleb.

Całą noc gadała o plecaku z Heidi.

Nie spałyśmy całą noc.

Daj pięć monet

Jeśli nie masz pięciu Daj dziesięć

Daj pięć monet

Tata niedługo zarobi.

To nasz hymn, tato. Ty nic nie wiesz!

Daj pięć monet

- Jeśli nie masz pięciu - Czemu tak mówisz?

Babcia zawsze mówi: „Memoş nic nie wie”.

- Czemu tak mówisz? - Daj pięć monet

- Czemu... - Plecak z Heidi!

Plecak z Heidi!

Dziękuję!

Dziękuję!

Dziękuję!

Klejnot nieba szkarłatno-biały

Suknia ślubna siostry mej

Ostatni płaszcz męczennika

Skąpana w świetle

Faluje moja flaga

Znam twoją historię

I zapiszę ją

A tym, którzy postrzegają cię inaczej

Wykopię groby

A ptakom, które przylatują nieproszone

Zniszczę gniazda

Porzućmy strach i smutek

Na ziemiach, przez które kroczymy

Skryj mnie, proszę w swoim cieniu

A jeśli Słońce nigdy nie wzejdzie A poranek nie nadejdzie

Światło półksiężyca i gwiazdy Naszej ojczyźnie wystarczą

Kiedy wojna zaprowadziła nas W ośnieżone góry

Twój szkarłat schronił nas

- Ova! - Kiedy trafiliśmy na wydmy

Schroniliśmy się w twoim cieniu

- Co robisz? - Z czystości słyniesz

Z wiatrem gnasz

Gołąb pokoju, orzeł wojny

Kwiat rosnący wysoko

Przy tobie się narodziłam

I przy tobie umrę

- Dzień dziecka! - Moja historia

Moja poezja

Wybierz miejsce na Ziemi

Powiedz, gdzie cię zasadzić

A tam cię posadzę

Nie ma już plecaka z Heidi!

Nie ma już plecaka z Heidi!

- Dzięki! - Proszę bardzo.

Chcieliśmy kupić ten plecak.

Mamy pieniądze.

Zamówię kolejny, dobrze?

Mieliśmy kupić ten. Proszę, 400.

O co chodzi?

- Nic takiego. - Idziemy.

Byli nim zainteresowani.

Daj spokój.

Memo, przestań. Wracaj.

Proszę pana?

Proszę wziąć pieniądze.

- Odejdź. - Ale...

Ova go chce. Należy do Ovy.

Proszę pana.

Tato!

Jak śmiesz tykać moją córkę?

On jest niedorozwinięty.

Wszystko dobrze. Na stanowiska.

Do auta.

Chodź, córeczko.

Wariat! To nic takiego.

Chodźcie do mnie.

Gdzie plecak?

Nie ma. Zabrali go.

Dokąd?

Tata Sedy go jej kupił.

Rany!

Już dobrze, nie smuć się. To tylko Heidi.

Nie dlatego mi przykro.