Winnie-the-Pooh: Blood and Honey

Diep in het Honderd Bunderbos...

kwam een jongetje genaamd Christopher Robin...

enkele zeer ongewone jongvolwassen wezens tegen...

Kruisingen die sommigen zouden omschrijven als gruwelen.

De wezens stelden zichzelf voor als Uil, Konijn...

Iejoor, Knorretje...

en vooral Winnie de Poeh.

Met de naïviteit van de jeugd negeerde Christopher de gevaren...

en raakte bevriend met ze allemaal.

Hij bracht ze eten, en met elke dag die voorbijging samen...

werd hun band sterker en groeide.

De dagen werden jaren en met de jaren kwam volwassenheid.

Uiteindelijk moest Christopher de moeilijke beslissing nemen...

en zijn vrienden verlaten om naar de universiteit te gaan om dokter te worden...

waardoor ze weer voor zichzelf moesten zorgen.

Toen kwam de winter.

De nachten waren stervenskoud.

Het land onvruchtbaar en volledig ontdaan van voedsel.

Een noodlottige nacht, op de rand van de hongerdood...

besloot Poeh dat om te overleven...

de groep een van hun dierbaarste vrienden moest opeten.

En zo was Iejoor er niet meer.

Het trauma van deze daad vervormde de geest van de groep.

Ze werden verwilderd en ontwikkelden een haat tegen alles wat menselijk is.

En in het bijzonder Christopher Robin omdat hij zet in de steek liet.

Er werd een pact gesloten.

Ze deden afstand van hun menselijkheid...

en keerden terug naar hun dierlijke oorsprong...

Ze zwoeren nooit meer te praten.

VIJF JAAR LATER

We zijn er.

Ik zei toch dat het niet zo lang zou duren.

Kom op, ik weet nu precies waar ik heen moet.

Dat zei je twee uur geleden al.

We zijn er bijna, beloofd.

Oké, nog een uur. - Nog een uur.

Zo niet, dan keren we terug. - Prima.

Jij bent de eerste aan wie ik deze plek ooit heb laten zien.

En waarom ben ik zo speciaal?

Waarom je zo speciaal bent?

Nou, dat komt omdat we binnenkort Christopher en Mary Robin zijn.

Ik wil geen geheimen tussen ons.

En ik wil zeker niet dat je denkt dat ik gek ben.

Ik denk niet dat je gek bent, Chris.

Oké. Kom op.

Denk je dat ik die verhalen verzonnen heb?

Nee, ik denk niet dat je het allemaal verzonnen hebt.

Dus je gelooft me? Geloof je dat ze bestaan?

Nou, dat zei ik niet.

Ik denk dat je erg jong was...

en je fantasie op hol sloeg...

en door de jaren heen heb je jezelf ervan overtuigd.

Ze bestaan, Maria.

Ik had dit allemaal niet kunnen verzinnen.

Je hoeft je er niet voor te schamen.

Veel mensen hebben als kind denkbeeldige vriendjes.

Ze zijn niet denkbeeldig, Mary.

Die sterke verbeeldingskracht van jou heeft je zo succesvol gemaakt.

U hoeft het niet te verstoppen.

Waarom zijn we dan hier?

Waarom zijn we hier dan als je me niet gelooft?

Chris...

Ik denk niet dat we ze gaan vinden.

Maar ik ben hier om je te steunen.

Kom op, het begint laat te worden.

Poeh, Knorretje, Iejoor... Allemaal...

We waren jarenlang vrienden en...

en ze zijn er wel.

Ik weet het, je hebt me de verhalen vaak verteld.

Hoe je de keuken in sloop om eten voor ze te halen...

en hoe je uren met ze speelde en met ze praatte.

Ja.

Deze kleine gele beer...

Dat varkentje...

Dat niemand, Chris, zelfs jij niet sindsdien ooit heeft gezien.

Misschien heb je gelijk.

Ik weet dat het best moeilijk is om hiermee om te gaan...

maar daarom ben ik meegekomen.

In zekere zin bestaan ​​ze nog steeds in jou.

Poeh.

Kom op, Mary, zij zijn het.

Christopher. - Poeh.

Christopher, het is niet veilig.

Hier is het, Mary, we hebben ze gevonden.

Christopher, we kunnen daar niet naar binnen gaan.

Dit is de plek, Mary, maar het is veranderd.

Dat kan niet. - Het is nauwelijks hoe ik het me herinner.

Dit moet een vergissing zijn.

Poeh toch.

Wat is er met je gebeurd na al die jaren?

Christopher. We moeten nu vertrekken.

We zouden hier niet moeten zijn.

Ik moet echt uitzoeken wat hier is gebeurd.

Kom op. Alsjeblieft?

Je bent niet in gevaar. Ik ken hen. Goed?

Luister, ik ben hier om je te beschermen.

Het komt helemaal goed.

Ik vind dit maar niets.

Het komt goed. Dat beloof ik je.

Als je ze ziet, komt het goed. Kom op.

Dit is ons huis, Mary.

We speelden hier altijd.

Het is veel groter dan ik me herinner.

Poeh?

Knorretje?

Chris? Ben jij dat?

Ja... maar waarom is het zo?

Waarom zouden ze dit doen?

Ik weet het niet.

Maar het is hier niet veilig.

We gaan naar huis.

We moeten ons verstoppen.

We moeten ons verstoppen. Verstop je.

Chris, verstop je.

Verstop je.

Knorretje, stop.

Chris. - Knorretje, hou op, alsjeblieft.

Alsjeblieft, Knorretje, hou op.

Alsjeblieft, Knorretje, hou op.

Alsjeblieft, Mary. Knorretje.

Mary...

Poeh, je moet me helpen. Er is iets mis met Knorretje.

Hij heeft net mijn vrouw vermoord. Alsjeblieft.

Waarom doe je dit, Poeh?

We waren vroeger vrienden. Waarom doe je dit?

Knorretje, het spijt me zo.

Ik wist niet dat dit allemaal zou gebeuren.

Ik dacht dat je het wel zou redden zonder mij.

Waarom doe je dit? We waren vroeger vrienden.

Hou op.

Alsjeblieft. Ik smeek u.

Ik zou nooit zijn weggegaan, ik zweer het.

We speelden vroeger samen als vrienden.

Weet je nog toen we jonger waren, Poeh, we speelden...

Waarom, waarom doe je dit?

Ik zou nooit zijn weggegaan, ik zweer het.

Weet je nog toen we jonger waren, Poeh? Alsjeblieft...

Hou op.

Hou op, Poeh...

Vandaag weer een verdwijning in het bos.

Verminkt lichaam gevonden...

Verwezen als de Big Foot van Ashdown FOREST...

Het Honderd Bunderbos zal je niet redden...

Verminkt lichaam gevonden...

Weer een verdwijning in het bos...

Ga vandaag niet naar het bos...

Er is een verminkt lichaam gevonden...

Ga vandaag niet naar het bos.

Nieuwe moorden in het Honderd Bunderbos...

Het Honderd Bunderbos zal je niet redden.

Ik weet niet precies hoe ik het moet uitleggen.

Ben je blij dat je vandaag met me kwam praten?

En waarom?

Ik wil niet blijven leven zoals ik ben.

Overal waar ik kom kijk ik over mijn schouder...

En ik voel me gewoon gespannen.

Je weet wel, het minste geluid...

en... ik voel mijn hart sneller kloppen.

Je bewust zijn van hoe dit je leven beïnvloedt...

en actie ondernemen is een grote stap.

Bij elke sessie maak je goede vorderingen.

En, Maria, ik ben hier om je te helpen dat te bereiken.

Het is gewoon...

Het voelt alsof er niets veranderd is.

U bevindt zich niet in dezelfde situatie als een paar maanden geleden.

Ik weet het. Het is gewoon moeilijk aanpassen.

Terwijl ik aan het werk ben in welke drukte dan ook...

Ik kan het niet helpen dat ik het gevoel heb dat hij er nog steeds kan zijn.

Heb je er wel eens aan gedacht om een ​​weekendje weg te gaan?

Ergens op een rustige plek...

om je los te koppelen van de drukke wereld...

Ergens waar het misschien veiliger voelt...

en om je gedachten af ​​te leiden van alles wat er is gebeurd.

Ik denk dat het je echt kan helpen.

Misschien.

Twee uur?

Serieus, Tina.

Ik weet. Het spijt me. Ik zal er zijn...

Maak het je lekker makkelijk.

Drink wat wijn, dans wat. Ik ben er zo.

Je zou je hoofd nog verliezen als het niet vastzat.

Luister.

Hoor je dat? Dat is de voordeur.

Ik kom er snel aan. - Ja, oké, knotsgek wijf.

Goed, ik zie je snel.

Hallo? Is hier iemand?

Ik denk niet dat er hier iemand is.

Geduld. Ik kom eraan. - Hoi.

Hoe gaat het, meid?

Sorry dat ik je achterin niet kon horen.

Dat geeft niet.

Ik wilde alleen maar vragen of de pompen buiten werken?

Die oude dingen? Je hebt ze gezien.

Ze werken al jaren niet meer.

Als je benzine wilt, is dat twee mijl verderop.

Is er nog iets waarmee ik je kan helpen?

Maria, laten we gaan. Kom op.

Je bent met wat vrienden op stap.

Ja. Sorry. Ze zijn alleen wat ongeduldig.

Het spijt me zo.