نخستین 200 خط.
ในวันที่ 23 ของเดือนกันยายน
ตอนต้นของทศวรรษหนึ่ง ไม่นานนักก่อนถึงยุคของเรา
มนุษยชาติต้องพบเจอกับ การคุกคามที่อาจถึงกับสูญสิ้นเผ่าพันธุ์
เจ้าศัตรูตัวร้ายนี้ เผยโฉมออกมาในแบบที่มักปรากฏบ่อย ๆ
ในสถานที่ และรูปทรง ที่ดูเหมือนจะไม่มีพิษภัยอันใดเลย
ร้านเล็ก ๆ แห่งความสยอง
ร้านเล็ก ๆ ร้านเล็ก ๆ แห่งความน่ากลัว
- แจ้งตำรวจสิ - ร้านเล็ก ๆ แห่งความสยอง
อย่านะ ไม่นะ
ร้านเล็ก ๆ ร้านเล็ก ๆ แห่งความน่ากลัว
ร้านเล็ก ๆ แห่งความสยอง
- มันร่วง - ร้านเล็ก ๆ แห่งความสยอง
อย่านะ ไม่นะ
มีสิ่งน่าขนพองเกิดขึ้น
ระวังล่ะ จงระวัง
รู้สึกว่ามีอะไรน่าขนลุกในอากาศไหม
หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ
อย่าขยับไปไหน
น่าจะต้อง
บอกว่าเธอน่าจะต้อง
บอกแม่ว่า จะมีบางอย่างมาเอาตัวแม่ไป
- แม่ควรจะ... - ทุกคนควรจะต้องระวัง
มันมาแล้ว
บอกให้ทั้งโลกรู้
ลงสู่ดินเสียเถิด
มีไฟแดงเตือนแล้ว
ลากมันออกมา
เตือนหนู ๆ แล้วหนา
ระวังล่ะ จงระวัง
- หนีไปซะ - หนู ๆ ต้องพลีชีวีถ้าหากไม่หนี
- มองให้ทั่ว - บางอย่างกำลังจะลงมามั่ว
ที่ท้องถนนกับคุณ
ควรจะต้อง ควรจะต้อง
จงเชื่อเถิด มีบางอย่างจะมาเอาตัวคุณไป
ควรจะต้องระวังหลังเอาไว้ในเมืองนี้
มันมาแล้ว มาแล้ว
ร้านเล็ก ๆ แห่งความสยอง
คุณไม่มีทางหยุดความน่ากลัวนี้ได้
ร้านเล็ก ๆ แห่งความสยอง
ไม่มีทาง ไม่มีวัน
ไม่มีเลย
ซีมัวร์ ข้างล่างนั่นอะไรกัน
นิดหน่อยครับ คุณมุชนิค
จนถึงวันหยุดนี้
ในการให้สัมภาษณ์ผู้สื่อข่าววันนี้ ประธานาธิบดี เคนเนดี้ตอบคำถาม...
...เกี่ยวกับสุริยคราสเมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมา...
...เป็นปรากฏการณ์ทางดาราศาสตร์ ที่ไม่รู้ล่วงหน้าซึ่งทำให้งงงวยกันไปทั้งประเทศ
ในที่สุด หล่อนก็ตัดสินใจมาทำงานจนได้
อรุณสวัสดิ์คะ คุณมุชนิค
เช้าที่ไหน นี่มันใกล้จะปิดร้านแล้ว ไม่ใช่เราไม่มีลูกค้านะ
ซีมัวร์ ข้างล่างนั่นมีอะไรนักหนา
ออดรีย์ ช่วยลงไปดูหน่อยว่าเขา...
ออดรีย์ ออดรีย์ ไปได้วงรอบตานั่นมาจากไหน
วงรอบตาเหรอ
ออดรีย์ โดนไอ้แฟนหนุ่ม หัวมันแผลบของเธอซ้อมมาอีกแล้วใช่มั้ย
ฉันก็รู้ว่า นี่ไม่ใช่เรื่องของฉัน...
...แต่ฉันชักคิดขึ้นมาว่า เขาไม่ใช่คนดีสักเท่าไหร่แล้ว
ผมเอากระถางพวกนี้มาให้คุณ...
ซีมัวร์ ดูซิว่านายทำอะไรกับสินค้าในร้าน
อย่าตะโกนใส่ซีมัวร์สิคะ คุณมุชนิค
หวัดดี ออดรีย์ คุณดูสดใสเชียววันนี้
นั่นเป็นการแต่งตาแบบใหม่เหรอ
เดี๋ยวฉันช่วยเขาทำความสะอาด ก่อนจะมีลูกค้าเข้าร้านดีกว่าค่ะ
นั่นคงมีเวลาให้เธออีกนานมาก
ฉันมีแต่อะไรที่ไม่เข้าท่า ลูกจ้างก็ไม่ได้เรื่อง อันธพาลที่ริมถนน
...การค้าก็ตกต่ำ ชีวิตเหมือนตกนรก
นี่ พวกเด็กมอมแมม
ไปที่อื่น ไป๊
ไป๊! ไปที่อื่นซะ! อย่ามาเกะกะแถวนี้!
ลุง ฉันไม่ได้เกะกะซะหน่อย แกล่ะ คริสตัล
ไม่ใช่ฉันแน่ รอนเนตต์ แกล่ะ ชีฟอง
พวกเธอน่าจะอยู่ที่โรงเรียน
ใช่ค่ะ ตอนนี้พวกเราอยู่ในช่วงพักเรียน
พวกเราไปเรียนจนถึงป.ห้า แล้วเราก็พักการเรียน
แล้วพวกเธอจะให้ชีวิตดีขึ้นได้ยังไง
ให้ชีวิตดีขึ้นเหรอ ได้ยินที่เขาพูดมั้ย ให้ชีวิตดีขึ้น
ลุง ถ้ามาจากสกิ๊ดโรว์ จะไม่มีทางมีเรื่องแบบนั้นเด็ดขาด
แล้วเราก็ออกนอกเมือง
ทำงานไป 8 ชั่วโมง
เพื่อให้มีไฟฟ้าใช้
มันเป็นเช่นนี้เสมอมา
ร้องเลยนังหนู
จนถึง 5 โมงเย็น
แล้วก็กลับ
- เข้าในเมือง - ที่ซึ่งมีแต่พวกเรา คนยากจน
- ที่ในเมือง - ชีวิตเป็นเรื่องตลก
- ที่ในเมือง - เราต้องซื้อหาของด้วยเงินที่มีเล็กน้อย
แล้วเราก็กลับบ้าน
ที่สกิ๊ดโรว์
ใช่ เราไป
ที่ในเมือง แม้แท๊กซี่ก็ยังไม่จอด
ที่ในเมือง อาหารก็แสนห่วย
ที่ในเมือง ที่คนเมาโงนเงนท่ามกลางหิมะ
ที่สกิ๊ดโรว์นี้
- อยู่นอกเมือง - เราจัดหาอาหารให้พวกงี่เง่าเป็นล้านได้กิน
- ที่นอกเมือง - เราเป็นคนส่งเอกสาร และเสมียนไปรษณีย์
กินกลางวันที่รถเข็นขายฮ็อตดอก
เจ้านายได้เงินจากเรา แล้วพวกเขายังทำเราหัวใจสลาย
- ที่นอกเมือง - เราจัดหาอาหารให้พวกโสเภณีเป็นล้านได้กิน
เราฆ่าเชื้อพื้นห้องน้ำ
- งานของเราคือเป็นขึ้ข้า - แม้ทำมาหา ยังไม่พอจะกิน
- แล้วพอ 5 โมงเย็น เราก็มุ่งหน้าไป - รถไฟใต้ดิน
- กลับเข้าในเมือง ที่พวกผู้ชาย - อาบเหงื่อต่างน้ำ
ที่ในเมือง มีคนคอยฉีกชั้นในเรา
ที่ในเมือง คบกับใคร ก็ไปไม่ถึงไหน
- ที่สกิ๊ดโรว์นี้ - ที่สกิ๊ดโรว์นี้
ที่สกิ๊ดโรว์นี้
- แสนยากจน - ชั่วชีวิตผมมีแต่ความยากจน
เฝ้าถามพระเจ้าว่าเกิดมาเพื่ออะไร
ท่านทรงตอบว่า ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน
กวาดพื้นไป ไอ้หนู
ชีวิตผม เริ่มต้น ก็เป็นกำพร้า
เป็นเด็กข้างถนน ที่ในสกิ๊ดโรว์
เขารับผมเข้ามา ให้ที่พักพิง ให้ที่นอน เศษขนมปัง และก็ให้งาน
ทำกับผมเหมือนเศษสวะ เรียกผมว่าไอ้ขยะ
ซึ่งก็ใช่ผมล่ะ
ผมเลยต้องอยู่
ในเมือง
นั่นก็คือบ้านที่อยู่ พวกเราต้องอยู่
ในเมือง
ถ้าชีวิตเรามันแย่นัก เราก็ต้องอยู่
ในเมือง
มีแต่ความซึมเศร้าทุกมุมตึก
ที่สกิ๊ดโรว์นี้
จะมีใครบอกผมได้ไหมว่า จะไปจากที่นี่ได้ยังไง
เพราะผมสวดอ้อนวอนเสมอว่าอยากไปจากที่นี่
จะไม่มีใครบอกหรือว่า จะไปจากที่นี่ได้
ถ้าไม่มีใครช่วย ผมก็คงจะเน่าตายอยู่ที่นี่
-ที่ในเมือง ไม่มีกฏเกณฑ์อะไรทั้งสิ้น - ถ้าบอกมา แล้วผมจะจากไปแน่นอน
เพราะที่ในเมือง มีแต่อันตราย ผมจะเริ่มปีนป่าย หาทางจะจากไป
ที่ในเมือง สายรุ้งไม่เคยปรากฏ บอกหน่อยได้ไหม ว่าผมยังสามารถจากไป
ใครช่วยบอก เทพธิดาแห่งโชคหน่อยว่าผมติดอยู่ที่นี่
จะดีแค่ไหน ถ้าได้ไปจากที่นี่
บอกลาท่อระบายน้ำโสโครก และไปจากที่นี่
จะยอมเคลื่อนนรกหรือสวรรค์ เพื่อให้ได้ไปจากที่นี่
ไม่รู้ว่าไปจากสกิ๊ด แล้วจะเจออะไร
แต่จะไปจากสกิ๊ดนี้แสนยากเย็น
มีคนบอกว่า ไม่มีทางไปจากสกิ๊ดได้
แต่เชื่อเถอะว่า ฉันต้องไปจากสกิ๊ดโรว์ให้ได้
หกโมงเย็นแล้ว เรายังไม่ได้ขายแม้เฟิร์นสักต้นเดียว
พอกันที
พอแล้ว ลืมได้เลย พรุ่งนี้ไม่ต้องลำบากมาทำงานกันแล้ว
- คุณคงไม่ได้คิด - ไม่ได้นะ...
อะไร.. ทำไมจะไม่ได้ จบสิ้นแล้ว ลืมได้เลย
- ร้านเจ๊งแล้ว - ไม่ได้นะ
สิ้นซาก ไม่เหลือแล้ว ฉันจะปิดร้านที่พระเจ้าและลูกค้าลืมนี้เสียที
คุณมุชนิค...
...ต้องขออภัยที่พูดแบบนี้ แต่คุณเคยคิดหรือเปล่าว่า...
ร้านเราต้องไปมุ่งไปในทิศทางใหม่แล้ว...
ที่ซีมัวร์พยายามจะบอกก็คือ...
ซีมัวร์ ทำไมไม่วิ่งลงไปข้างล่าง แล้วเอา...
..ต้นไม้ประหลาดน่าสนใจที่คุณดูแลอยู่ต้นนั้นขึ้นมาล่ะ
คุณมุชนิคคะ...
...ต้นไม้แปลก ๆ ที่ซีมัวร์วุ่นวายด้วย...
...ช่างประหลาดจริง ๆ ค่ะ
เราคิดว่า บางทีมีต้นไม้แปลก ๆ น่าสนใจ...
..มาโชว์อยู่หน้าร้าน อาจช่วยโฆษณาและดึงดูดลูกค้าได้นะคะ
ผมคิดว่า วันนี้มันดูไม่ดีเท่าไหร่
ต้นอะไรนี่ ดูพิลึกพิกลจริงเชียว
ยังน้อยไปด้วยซ้ำ
นี่มันต้นพิลึกอะไรกันนี่ซีมัวร์
ไม่รู้ครับ ผมคิดว่ามันน่าจะเป็นพวกตันกับดักแมลง...
...แต่หาในหนังสือตั้งหลายเล่มก็ไม่อาจระบุได้
ผมตั้งชื่อให้มันด้วย ผมเรียกมันว่า ออดรีย์ II
- ตั้งชื่อตามชื่อฉันเหรอ - คุณคงไม่ว่านะ
หากว่าเราเอาต้นไม้แปลก ๆ น่าสนใจมาวางโชว์ไว้...
...ที่หน้าต่างร้านอย่างนี้ ไม่แน่บางที...
บางทีอะไร บางทีอะไรหา
คิดมั้ยว่า ที่พูดมา มันฟังดูประหลาดแค่ไหน
แค่นายเอาต้นไม้ประหลาดน่าสนใจมาวางไว้...
...ที่หน้าต่างร้าน จู่ ๆ ผู้คนคงไม่...
ขอโทษครับ ผมบังเอิญเห็นต้นไม้ประหลาดน่าสนใจนี้เข้า
- ต้นอะไรครับ - มันชื่อ ออดรีย์ II
- ผมไม่เคยเห็นต้นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย - ไม่มีใครเคยเห็นครับ
ไปได้มาจากไหนนี่
แบบว่า...
...คุณจำตอนที่เกิด สุริยุปราคาเต็มดวงเมื่ออาทิตย์ก่อนได้ไหม
ผมกำลังเดินอยู่ในย่านค้าส่งดอกไม้วันนั้นพอดี
ตอนผมเดินผ่านร้านที่มีคนจีนแก่ ๆ เป็นเจ้าของ...
เขามักจะขายตันไม้แปลก ๆ สวย ๆ ให้ผมบ่อย ๆ...
เพราะเขารู้ว่า ผมชอบสะสมต้นไม้แปลก ๆ
แต่วันนั้นเขาไม่มีอะไรแปลกใหม่
ผมก็..กำลังจะเดินต่อไป
ทันใดนั้น โดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ก็เกิดมี...
สุริยุปราคาเต็มดวง
มันมืดมิดมาก
แล้วก็มีเสียงหึ่ง ๆ แปลก ๆ เหมือนว่ามาจากโลกอื่น
พอกลับมาสว่างเหมือนเดิม เจ้าต้นประหลาดก็มาอยู่ตรงนั้นแล้ว
รู้มั้ย มันมาอยู่ท่ามกลางต้นซินเนีย
ออดรีย์ II
ผมสาบานได้เลยว่า มันไม่ได้อยู่ตรงนั้นมาก่อน
แต่ตาแป๊ะแก่นั่นก็ขายให้ผมอยู่ดี
...ในราคา หนึ่งดอลลาร์ 95 เซนต์
นับเป็นเรื่องราวที่ประหลาด และเป็นต้นไม้ที่น่าสนใจจริง ๆ
ไหน ๆ ก็มาแล้ว ผมขอกุหลาบสัก 50 ดอลลาร์ด้วย
50 ดอลลาร์หรือครับ
ขอแตกแบงค์ 100 จะได้มั้ยครับ
แบงค์ 100 เหรอ เอ่อ... ไม่มีครับ
งั้นผมคงต้องเอาไปสองเท่าเลย ใช่มั้ยครับ
- มากเป็นสองเท่า - มากเป็นสองเท่า
No comments yet. Be the first to leave one.