Three Coins in the Fountain

โทษนะคะ คุณคือมาเรีย วิลเลียมส์รึเปล่าคะ

- ใช่ค่ะ - ฉันแอนนิต้า ฮัตชินส์ค่ะ

- สวัสดีค่ะ - สวัสดีค่ะ คุณเบอร์กอยน์ ให้ฉันมาพบคุณ

ฉันทำงานกับที่หน่วย ให้ฉันถือกระเป๋าให้ดีกว่า

ขอบคุณค่ะ

เราไปทางนี้กันค่ะ ตามมา

วิลล่า อีเด็น

- นี่อพาร์ทเมนต์ของคุณเหรอ - คุณชอบรึเปล่าคะ

ฉันตกใจเลยค่ะ

พวกเลขามีความเป็นอยู่ดีในโรม ผ่านไปซักพัก คุณจะเสียคน ฟรานเซส

จ้ะ ฉันกำลังกินอาหารเช้าที่ระเบียง ออกมาที่นี่กันสิ

- ยินดีต้อนรับสู่โรม - ขอบคุณค่ะ

- คุณมองหาเธอ ยากมั้ย - ฉันลองเลือก แล้วก็ถูกเลย

- คุณกินอาหารเช้ามารึยัง - ฉันจำไม่ได้

งั้นกินกับเราสิ แอนนา

โอ้โห

เป็นวิธีใช้ชีวิตที่สวยงามมาก

ฉันดีใจที่คุณชอบ พอแอนนิต้าไปแล้ว ฉันจะแนะนำ...

- ฉันบอกเธอไปแล้ว - แอนนา นี่คือคุณวิลเลียมส์จ้ะ

- บูโอโน่ จิออร์โน่ ซินญอริน่า - สวัสดีค่ะ

คุณจะเอาอะไรคะ

อะไรก็ได้ ขอบคุณค่ะ

ฉันไม่คิดว่าจะมีปัญญาจ่ายอะไร ที่เริ่ดขนาดนี้หรือแม้สักครึ่ง

ฉันสัญญาว่าคุณทำได้แน่ คุณได้รับเงินจากหน่วยงานเป็นดอลลาร์

อัตราแลกเปลี่ยนของที่นี่ คุณจะต้องชอบแน่ ๆ

คุณทำงานกับหน่วยงานด้วยใช่มั้ย

ไม่ ฉันเป็นเลขาของ จอห์น เฟรเดอริค แชดเวลล์

คนที่เขียนเรื่อง

การเก็บเกี่ยวในฤดูหนาว ใช่มั้ย

- ไม่ใช่ใครอื่น - เขาเป็นนักเขียนที่ยิ่งใหญ่ ไม่ใช่เหรอ

เขาเป็นคนที่ยิ่งใหญ่

ฉันคิดว่าเขาตายไปแล้ว

คนส่วนใหญ่คิดอย่างนั้น เพราะเขาไม่ได้กลับไปอเมริกาตั้งแต่อายุ 20 ต้น ๆ

ฟรานเซสทำงานกับเขา มา 15 ปีแล้ว

เมื่อไหร่ที่ฉันจะได้พบกับเจ้านาย

หลังอาหารเช้า พวกเราทั้งหมดจะขับรถไปทำงานด้วยกัน

คุณมีเวลามากมายที่จะได้พบเขา ไม่มีอะไรรีบเร่งในกรุงโรม

ฉันจะต้องชอบโรม ไม่ว่าอัตราแลกเปลี่ยนจะเป็นเท่าไหร่

- นั่นอะไร - นั่นน้ำพุเทรวี่

คุณอยากดูไหม

ถ้าคุณโยนเหรียญลงไปในบ่อ คุณก็จะได้ดังที่อธิษฐาน

เพียงแต่คำอธิษฐานนั่น จะต้องเป็นอย่างเดียวเท่านั้น

คือว่าคุณ จะได้กลับมาที่โรมอีกครั้ง

ฉันโยนเหรียญลงในน้ำพุ ทุกเมษายนมาตลอด 15 ปี

มันเป็นพิธีกรรมฤดูใบไม้ผลิของฉัน ถึงเวลาที่จะต้องโยนอีกครั้งแล้ว

- คุณอยากจะอธิษฐานมั้ย - อ๋อ ค่ะ

ให้ฉันได้อยู่ในกรุงโรม อย่างน้อยหนึ่งปีนะคะ ท่านน้ำพุ

ไม่ไม่ คุณจะต้องหันหลังกลับไป และโยนมันข้ามไหล่ของคุณ

อ๋อเหรอ

ขอให้ได้ความพึงพอใจอีกหนึ่งปี

ไม่รู้ว่าเทพองค์ไหนจะฟังอยู่บ้าง

หนึ่งเพนนี ที่คุ้มค่ากับความหวัง

คุณจะไม่อธิษฐานหรือคะ

ไม่ ฉันไม่อยากจะกลับมาโรมอีก

แอนนิต้าจะกลับบ้านไปแต่งงาน

อย่างนั้นฉันก็ไม่ว่าหรอก แต่อย่าท้าทายโชคชะตา

หน่วยงานเพื่อการเผยแพร่ แห่งสหรัฐอเมริกา

- อรุณสวัสดิ์ เอเลนอร์ - อรุณสวัสดิ์ แอนนิต้า

นี่โต๊ะฉัน คุณจะใช้ร่วมกับฉัน ในตอนนี้ไปก่อน

เมื่อไหร่ฉันจะได้พบกับคุณเบอร์กอยน์

- ฉันจะดูว่าเขาเข้ามารึยัง - ครับ

อรุณสวัสดิ์ คุณเบอร์กอยน์ คุณวิลเลียมส์อยู่ที่นี่แล้ว

ให้ฉันพาเธอเข้าไปเลยมั้ยคะ

ไม่ต้อง ผมจะออกไปเอง

- บอสชอบสร้างความประทับใจ - มีคำแนะนำพิเศษอะไรมั้ยคะ

ไม่ แค่เป็นตัวคุณเอง

ดีจัง คุณวิลเลียมส์

ยินดีต้อนรับสู่ ยูเอสดีเอ

ผมย่อชื่อของหน่วยงาน เดี๋ยวนี้เป็นยุคของตัวย่อ

- อ๋อเข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณค่ะ - เราหวังว่าคุณจะชอบโรมและหน่วยงานนี้

- ขอบคุณค่ะ ฉันมั่นใจว่าชอบแน่ - ดีแล้วล่ะ

ฉันคิดว่าช่วงเช้านี้ จะพามาเรียดูการปฏิบัติงานที่นี่

ดี ดีแล้ว อ้อ....

คุณนายเบอร์กอยน์ จะจัดงานเลี้ยงค็อกเทลช่วงบ่ายวันนี้

แอนนิต้า ถ้าคุณและคุณวิลเลียมส์ ไม่ติดธุระอะไร

คุณนายเบอร์กอยน์ อยากจะพบคุณวิลเลียมส์

- ขอบคุณค่ะ ฉันก็อยากพบคุณนายเบอร์กอยน์ - งั้นเราจะรอพบคุณ

- บูโอน จิออร์โน - บูโอน จิออร์โน ซินญอริน่า

อรุณสวัสดิ์ค่ะ

ฉันไม่คิดว่าคุณจะตื่นแล้ว

- ผมไม่ได้นอนเลยทั้งคืน - ฉันต้องบอกว่า คุณดูอย่างนั้นเลย

คุณอาจให้รางวัล คนที่เพิ่งจะเขียน 20,000 คำเสร็จไป

คุณเริ่มเขียนได้แล้ว

ผมกลับถึงบ้าน ตอนเที่ยงคืน ในหัวมีแต่ความคิด

ผมเลยสร้างสรรค์งาน ทั้งยังเมาค้าง

- ให้ฉันชงกาแฟให้คุณดีกว่า - ไม่ต้อง ขอบคุณ

ตอนที่คุณพิมพ์พวกนี้ ผมจะไปนอนสักหน่อย

ฉันดีใจที่คุณเลิกเขียนบทความ

และเริ่มกลับไปเขียนนิยายอีกครั้ง

- ฉันกลัวว่าคุณจะกลัว - คุณหมายความว่ายังไง

ไม่มีอะไร ฉันห่วงว่าคุณจะกลัวนักวิจารณ์ หลังจากโดนเข้าไปเรื่องสุดท้าย

- ฉันน่าจะรู้ดีกว่านั้น - แน่นอน คุณควรจะรู้

ผมเขียนเพื่อตัวเอง ไม่ใช่นักวิจารณ์

คุณควรจะยินดีที่ได้รู้ว่า เจ้านายคนเก่ากลับมาเดินได้อีกครั้ง

ผมกังวลอยากจะได้ยิน ว่าคุณคิดยังไงกับบทเริ่มต้น

ผมไม่เพียงแค่คิดว่ามันสนุก

แต่ยังสงสัยด้วย ว่ามันจะดี

ไปนอนบ้างเถอะค่ะ

ฉันจะไปเคาะประตูให้ทันเวลา ไปงานเลี้ยงค็อกเทลของเบอร์กอยน์

ผมไม่ไป

ผมไม่มีความตั้งใจ ที่จะปรากฏตัวในการชุมนุมน่าเบื่อนั่น

พอผมตื่น ผมจะเดินเล่นในสวนของวิลล่า

ด้วยความพอใจอย่างโดดเดี่ยว

แต่ฉันตอบรับคำเชิญในชื่อคุณไปแล้ว

งั้นคุณก็ต้องหาข้ออ้างในชื่อของผม

คุณรู้มั้ยว่า ผู้คนพูดถึงคุณว่ายังไง เมื่อฉันบอกว่าทำงานให้คุณ

คงจะอย่างอิจฉาล่ะสิ

- พวกเขาพูดว่า "ฉันคิดว่าเขาตายแล้วเสียอีก" - อย่างนั้นเลยหรือ

คุณต่อต้านสังคมขนาดนี้ แล้วจะยัง คาดหวังให้ ผู้คนรู้ว่าคุณยังไม่ตาย

- พวกเขาคิดว่าผมตายแล้วจริงหรือ - อืม

งั้นดี

ปลุกผมตอนสี่โมง

ผมจะไปปรากฏตัวเพื่อพิสูจน์ กับสาธารณชน ว่าถูกครึ่งเดียว

เมื่อของพวกนี้มาจากวอชิงตัน จะต้องได้รับการแปลเป็นภาษาอิตาลี

- ให้ฉันแปลหรือคะ - ไม่น่ะ เรามีคนแปลอยู่ที่นี่

จีออร์จิโอ คุณเข้ามาหน่อยได้ไหม

จีออร์จิโอ จัดการเรื่องงานแปลให้เรา

จากนั้นจะมอบให้กับคุณเบอร์กอยน์ เพื่อเอาไปชำระกับสำนักอิตาลี

- อรุณสวัสดิ์ คุณแอนนิต้า - โอ้ สวัสดี

มาเรีย นี่ จีออร์จิโอ บิอังกี้ จีออร์จิโอ นี่มาเรีย วิลเลียมส์

เธอจะมาแทนฉัน เมื่อฉันไปแล้ว

ถ้าผมช่วยอะไรได้ ได้โปรดโทรหาผมเลยนะครับ

ผมได้ยินว่า คุณกำลังจะกลับอเมริกา คุณแอนนิต้า

ผมคง... เราคงจะคิดถึงคุณ

ขอบคุณค่ะ

คุณช่วยแปลของพวกนี้ ให้คุณเบอร์กอยน์ด้วย นะคะ

ครับ คุณแอนนิต้า

แหม

ฉันลืมบอกคุณ ว่ามีนโยบายที่นี่

เลขานุการไม่ได้รับอนุญาต ให้ออกไปเที่ยวกับพนักงานท้องถิ่น

- นโยบายของคุณเบอร์กอยน์น่ะ ถ้าคุณไม่ว่า - ถ้างั้นคุณทำยังไง

จีออร์จิโอเหรอ เราไม่เคยคุยกันมากกว่าสองคำ

- เขาเป็นแค่ส่วนหนึ่งของสำนักงาน - เหรอ

แล้วมือของเขามักจะสั่น เมื่อเขาอยู่ใกล้คุณทุกครั้งรึเปล่า

คุณนี่จินตนาการเก่งจัง เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่า มีฉันอยู่ตรงนี้

อ๋อ เขาไม่รู้ว่า มีคนอื่นอยู่ตรงนี้ด้วยต่างหาก

เขาไม่ได้มองด้วยซ้ำว่า ผมของฉันสีบลอนด์หรือสีน้ำตาล

คุณผิดไปแล้วล่ะ

เรียกเขาเข้ามาสิ

ฉันแค่อยากจะมอง ดวงตาสีน้ำตาลสวยงามคู่นั้นอีกครั้ง

- ไม่ใช่สีน้ำตาล สีฟ้าต่างหาก - เหรอ

ฉันหมายถึง... ดีแล้วล่ะ ที่ฉันกำลังจะกลับบ้าน

มีคุณอยู่แถวนี้ ฉันคงจะตกอยู่ในบ่อปัญหาในไม่ช้า

นั่งลงแล้วเปิดซองพวกนั้นให้ฉันดีกว่า

คุณแชดเวลล์ ฉันไม่สนใจสิ่งที่นักวิจารณ์พูด

ฉันอยากให้คุณรู้ว่าฉันชื่นชอบ นวนิยายเรื่องสุดท้ายของคุณ

แต่น่าเสียดายที่ มีคุณอยู่น้อยไปหน่อย

บอกหน่อย คุณได้ไอเดียดี ๆ ในเวลากลางคืนรึเปล่า ฉันน่ะได้อยู่เสมอ

ก็เสมอแหละครับ แต่ก็แทบจะเอามาใช้ในงานเขียนไม่ได้

สามีของฉันบอกว่า ฉันเกิดมาเพื่อเป็นนักเขียน

เขาบอกว่าถ้าใครเอาดินสอเดินตามฉันไปเรื่อย ๆ พวกเขาก็ได้นวนิยายแล้ว

คุณผู้หญิงที่รัก ผมยินดีที่จะถือดินสอเดินตามหลังคุณ

ขอตัวนะครับ

เราได้เรียนรู้จากประสบการณ์อันยาวนาน นี่เป็นวิธีที่ดีที่สุดที่จะให้เวลาผ่านไป

และที่นี่คือโรม ที่ที่นกพิราบได้กินคาเวียร์

และเลขานุการ ต้องกินคนเดียว

ดูนั่น คุณเคยเห็นรถที่หล่อแบบนี้มั้ย

- คุณเคยเห็นผู้ชายที่หล่อขนาดนี้มั้ย - นี่เจ้าชายเดสซี่นี่

เจ้าชายเหรอ คุณรู้จักเขารึเปล่า

- เขาเป็นเพื่อนของคุณแชดเวลล์ - ส่วนหนึ่งของฉากในโรม

เนื้อหอมเลยใช่มั้ย

ดีโน่รูปหล่อ รวยและชื่อเป็นหนึ่ง ในบรรดาศักดิ์ที่เก่าแก่ที่สุดในยุโรป

ตราบใดที่เขามีสองอันแรก คุณจะจับเขาให้แต่งงานไม่ได้หรอก

แหม น่าเสียดายจัง

- เกิดอะไรขึ้น - ฉันดันชนกระเป๋าเงินร่วงจากราวลงไปแล้ว

- ฉันจะขอให้ ดีโน่เก็บมันมาให้คุณ - ไม่ต้อง อย่าเลย

- เขาจะคิดว่าฉันตั้งใจทำหล่น - เขาไม่คิดหรอก ดีโน่

- ครับ - เราทำกระเป๋าหล่นจากระเบียงนี่

- คุณช่วยเก็บมันขึ้นมาให้ทีนะคะ - ด้วยความยินดีอย่างยิ่งเลยครับ มิสฟรานเซส

แน่ใจนะว่า ไม่ได้ตั้งใจชนมันร่วงลงไป

ไม่หรอก เชื่อฉันสิ ฉันไม่ได้หัวไวขนาดนั้น

แล้วถ้ามันเป็นสัญชาตญาณล่ะ

บางทีเราน่าจะเตือนเพื่อนของเรา เกี่ยวกับดีโน่ ก่อนที่เธอจะได้พบกับเขา

เขาเป็นที่รู้จักในฐานะ "เจ้าชายนักล่า"

และสาว ๆ ที่คนได้เห็นอยู่กับเขา มากกว่าหนึ่งครั้ง จะรู้จักกันในนามสาวเวนิซ

ทำไม

มันจะเกิดขึ้น เมื่อเขาขอให้คุณบินไปเวนิซกับเขา

เมื่อคุณเป็นที่รู้กันว่าเป็นสาวเวนิซ คุณก็จะต้องกลับบ้านเช่นกัน

- ผมหวังว่าจะไม่มีอะไรแตกหักนะครับ - ขอบคุณค่ะ มันเป็นเพื่อนของฉันค่ะ

มาเรีย นี่เจ้าชายเดสซี่ นี่คุณวิลเลียมส์ค่ะ

- สวัสดีค่ะ - สวัสดีครับ

เพิ่งมาจากสหรัฐ แน่นอนคุณรู้จักแอนนิต้าแล้ว

- ใช่ค่ะ เราพบกันตอนที่ฉันมาถึงโรมครั้งแรก - ผมจำมันได้ด้วยความเศร้า

ผุ้คนพูดถึงผม ในทางที่ไม่ดี และคุณไม่ยอมให้ผมพาเที่ยวชมโรม

พวกเขาบอกคุณเรื่อง ที่น่าอับอายเกี่ยวกับผมด้วยหรือเปล่า

- ไม่ค่ะ - น่าเสียดาย

ถ้าเพียงสิ่งที่พูด เกี่ยวกับผมเป็นจริงสักครึ่งหนึ่ง

ผมคงจะเป็นคนที่มีความสุขมาก

- ฉันสงสัยว่าครึ่งหนึ่งนั้นจริง - คุณเห็นมั้ย

มีการสมรู้ร่วมคิดกันต่อต้านผมในโรม ผมต้องขอตัวก่อน

ยังไม่ได้คุยกับเจ้าของงานเลย เดี๋ยวผมกลับมา

เขาเป็นคนน่ารักนะ

ฉันไม่เชื่อว่า เขาเป็นหมาป่าอย่างที่คุณพูดหรอก

- เขาดูบริสุทธิ์เหมือนเด็กชายตัวเล็ก ๆ - โอ นั่นอยู่แล้ว

แต่อย่าพยายามอุ้มเขา มาไว้บนตักเหมือนเป็นแม่เขาล่ะ

คุณจะพบว่า ตัวเองอยู่ ๆ ก็กรีดร้องเรียกหาตำรวจ

ดีมากสำหรับงานเลี้ยง ค็อกเทลครั้งแรกของคุณในโรม

- เราจะเดินกลับบ้านหรือนั่งรถไปดี - เดินกันดีกว่า