Downton Abbey

พระเจ้าช่วย

เป็นไปไม่ได้

จะเอาไปส่งที่โน่นเดี๋ยวนี้

อย่างี่เง่าน่า

พวกเขายังไม่ตื่นหรอก จะต่างกันตรงไหน

พอจิมมี่มา เขาก็จะเอาไปส่งเอง

หกโมงแล้ว

ขอบใจ เดซี่

แอนนา

ขอนอนตื่นเองสักครั้งในชีวิตบ้างเถอะ

- ไฟยังติดดีอยู่ใช่ไหม - ค่ะ คุณนายแพทมอร์

ทำให้แปลกใจได้ตลอดเลยสินะ

- ข้าวเช้าไปไว้ที่โถงคนใช้หรือยัง - เรียบร้อยค่ะ คุณนายแพทมอร์

- ลงดำเตาเสร็จหรือยัง - เสร็จแล้วค่ะ คุณนายแพทมอร์

- ไฟในห้องนอนล่ะ - ยังลุกอยู่ค่ะ คุณนายแพทมอร์

งั้นหยิบข้าวของไปจุดไฟที่ชั้นแรกซะ

เร่งมือเข้า

- เห็นวิลเลียมไหม - ไม่เห็น

- ไปอยู่ไหนมา - ไม่ได้มาสายนี่

ฉันบอกว่าสายก็คือสาย

เดซี่

มาทำอะไรอยู่ตรงที่มืดๆ น่ะ

ก็เธอไม่อยู่ แถมฉันไม่อยาก เอามือเลอะๆ ไปจับม่านน่ะ

- ก็จริง - ทำไมไม่เปิดไฟล่ะ

- ฉันไม่กล้า - นั่นไฟฟ้านะไม่ใช่พลังปิศาจ

เดี๋ยวเธอก็ต้องทำตัวให้ชิน

ที่สเกลตันพาร์ก ในครัวเขาก็มีกัน

ใช้ทำอะไรเหรอ

- มื้อเช้าพร้อมแล้ว คุณคาร์สัน - วิลเลียม หนังสือพิมพ์มาหรือยัง

- มาสายครับ - นั่นสิ

กางที่รีดไว้ พอมาส่งแล้วนายจะได้จัดการได้

- ห้องสมุดเรียบร้อยแล้วใช่ไหม - ค่ะ คุณนายฮิวจ์ส

ดีแล้ว วันนี้ฉันอยากให้ ห้องกินข้าวเป็นระเบียบ

พอพวกเขากินมื้อเช้าเสร็จก็ทำซะ

ตายจริง สาวน้อย

ให้เธอจุดไฟนะ ไม่ใช่ประดิษฐ์ไฟ ทำเสร็จไปกี่ที่แล้ว

อันนี้ที่สุดท้ายค่ะ จนกว่าพวกเขาจะลงมา

ดีมาก กลับห้องครัวซะก่อนมีใครมาเห็น

พวกเขาตื่นแล้ว

ไม่มีเวลาให้พักเลย

- เลดี้แมรี่ ถาดน้ำชาพร้อมหรือยัง - พร้อมค่ะ คุณนายแพทมอร์

ถ้าน้ำเดือดนะคะ

คุณช่วยยกอีกสองชุดขึ้นไปได้ไหม

- ฉันต้องยกของนายหญิง - ฉันช่วยเอง

- ประตูหลัง - หนังสือพิมพ์มาสักที วิลเลียม

- นายมาสาย - รู้น่า แต่ว่า…

- แต่อะไร - เดี๋ยวก็รู้

รีดเดอะไทม์สก่อน ท่านอ่านแต่ฉบับนั้นตอนมื้อเช้า

แล้วก็เดอะ สเกตช์สำหรับนายหญิง

ฉบับอื่นไว้ค่อยทำถ้าต้องการอ่านนะ

- ทำไมต้องรีดหนังสือพิมพ์ด้วย - เกี่ยวอะไรกับเธอล่ะ

ทำให้หมึกแห้งน่ะสิ ยัยบื้อ

เราคงไม่อยากให้มือนายท่าน ดำเหมือนมือของเธอ

คุณคาร์สัน คุณควรดูนี่นะครับ

- ฉันไม่อยากเชื่อเลย - เหมือนกัน

ชุดของนายท่าน

วิลเลียม

เลิกคุยแล้วมายกเคดจีรีขึ้นไปที

- ระวังนะ ที่อุ่นยังติดไฟอยู่ - ครับ คุณนายแพทมอร์

- เป็นความจริงเหรอ - คงงั้น

ใดๆ ในโลกล้วนอนิจจัง

- อรุณสวัสดิ์ คาร์สัน - อรุณสวัสดิ์ครับ นายท่าน

ที่เขาพูดกันเป็นความจริงเหรอ

เกรงว่าจะจริงนะครับ

เราคงรู้จักบางคนที่อยู่บนเรือ รายชื่อผู้รอดชีวิตยังไม่ออกมาสินะ

ผมเข้าใจว่าช่วยคุณผู้หญิงส่วนใหญ่ ออกมาได้ทันเวลา

พวกผู้หญิง ที่อยู่ชั้นเฟิร์สคลาสน่ะเหรอ

ขอพระเจ้าทรงช่วย ผู้ที่อยู่ชั้นล่างด้วยเถอะ

กำลังไปเริ่มชีวิตที่ดีกว่าแท้ๆ

ร้ายแรงจริงๆ

- ตอนแอนนาบอก ลูกยังคิดว่าหล่อนฝัน - เรารู้จักใครบนเรือไหมคะ

แม่เขารู้จักตระกูลแอสเตอร์ อย่างน้อยแม่ก็รู้จักเขา

เรากินมื้อค่ำกับเลดี้รอธ์ส เดือนที่แล้ว

ต้องมีคนอื่นด้วยแน่

ลูกนึกว่าเรือลำนี้จะไม่มีวันจมซะอีก

ภูเขาทุกลูกถือว่าปีนไม่ได้ จนกว่าจะมีใครปีนมัน

เรือทุกลำไม่มีวันจมจนกระทั่งมันจม

- อรุณสวัสดิ์ค่ะ พ่อ - อรุณสวัสดิ์ อะไรน่ะ

โทรเลขเพิ่งมาถึงน่ะค่ะ

- คุณผู้หญิงตื่นหรือยัง - ตื่นแล้วค่ะ

- ดิฉันจะยกมื้อเช้ามาให้ค่ะ - ขอบใจ

- ใครคะ - ผมเข้าไปได้ไหม

เลวร้ายจังนะคะ

คิดดูสิว่าลูซี่ รอธ์สตื่นเต้นแค่ไหน กับเรื่องที่คาดหวังไว้

มันแย่จนพูดไม่ออกเลยทีเดียว

เจเจ แอสเตอร์รอดไหมคะ

ภรรยาคนใหม่ของเขา คงได้รับการช่วยเหลือ

ผมได้รับโทรเลขจากจอร์จ เมอร์เรย์

- หุ้นส่วนของเขาอยู่ในนิวยอร์ก - เหรอคะ

ดูเหมือนเจมส์กับแพทริค อยู่บนเรือด้วย

อะไรนะ ไม่มีทาง

พวกเขาจะไปเดือนพฤษภาคมนี่

พวกเขาเปลี่ยนแผนน่ะ พวกเขามีชื่ออยู่ในรายชื่อผู้โดยสาร

ขอบใจ โอไบรอัน หมดหน้าที่แล้ว

แต่พวกเขาได้รับความช่วยเหลือใช่ไหม

ดูจะไม่เป็นอย่างนั้นนะ

อะไรนะ

ทั้งคู่เลยเหรอ

คุณต้องบอกแมรี่

ให้ลูกรู้จากปากคนอื่นไม่ได้นะ

ไม่ได้รับความช่วยเหลือทั้งคู่ นายท่านว่าอย่างนั้น

- คุณครอว์ลีย์กับคุณแพทริคน่ะเหรอ - นายท่านว่าอย่างนั้น

นายหญิงถึงกับหน้าซีดเลย

ถ้าเป็นจริงก็น่าเสียดายมากนะ

ยิ่งกว่าน่าเสียดายซะอีก มันจะยุ่งยากนี่สิ

- หมายความว่ายังไง - เธอคิดว่ายังไงล่ะ

คุณครอว์ลีย์เป็นลูกพี่ลูกน้อง ของนายท่านและเป็นผู้รับมรดก

นึกว่าเลดี้แมรี่เป็นผู้รับมรดกซะอีก

เขาเป็นผู้หญิงนะ ยัยบื้อ ผู้หญิงไม่มีสิทธิ์รับมรดก

แต่ตอนนี้คุณครอว์ลี่ก็ตายไป คุณแพทริคก็เป็นลูกชายเพียงคนเดียว

- แล้วจะเป็นยังไงต่อไป - แย่จังเลย

สวัสดี

ผมรอที่ประตูหลัง เคาะประตูแล้วแต่ไม่มีใครเปิด

- เลยเปิดเข้ามา - ผมจอห์น เบตส์ ต้นห้องคนใหม่

- ต้นห้องคนใหม่เหรอ - ใช่แล้ว

มาแต่เช้าเลย

มารถไฟเที่ยวเช้าน่ะ คิดว่าตอนกลางวัน

จะทำความคุ้นเคยกับสถานที่ แล้วเริ่มงานคืนนี้เลย

ฉันแอนนา หัวหน้าสาวใช้ค่ะ

ยินดีที่ได้รู้จัก

ฉันโอไบรอัน ต้นห้องของนายหญิง

ตามพวกเรามาสิ

- คุณจะทำงานได้ยังไง - ไม่ต้องห่วง ผมทำงานได้

เพราะเรามีงานของเรากันอยู่แล้วนะ

- ผมทำงานได้ - โอเค คุณนายฮิวจ์ส

ผมรับช่วงต่อเอง ขอบคุณ

อรุณสวัสดิ์ คุณเบตส์ ยินดีต้อนรับ

- หวังว่าการเดินทางคงราบรื่นดีนะ - ก็ดีครับ ขอบคุณ

ผมเป็นพ่อบ้านที่ดาวน์ตัน ชื่อคาร์สัน

- ยินดีที่ได้รู้จัก คุณคาร์สัน - นี่โธมัส เป็นฟุตแมนอันดับหนึ่ง

เขาคอยดูแลนายท่าน ตั้งแต่คุณวัตสันออกไป

ค่อยยังชั่วที่กลับไปเป็นปกติสักที ใช่ไหม โธมัส

เตรียมทุกอย่างไว้ พร้อมรอคุณเบตส์แล้วใช่ไหม

ฉันให้เขาอยู่ห้องเก่าของคุณวัตสัน เขาทำไว้เรียบร้อยเลยล่ะ

- บันไดพวกนั้นล่ะ - ผมบอกแล้วไง ผมทำได้

คุณทำได้ค่ะ

โธมัส พาคุณเบตส์ไปที่ห้อง กับพาไปดูที่ที่เขาจะต้องทำงานด้วย

ขอบใจนะทุกคน

คงอยู่ได้ไม่นานหรอก

ขอบใจนะ คุณโอไบรอัน

เยี่ยม

ฉันคงอยู่ที่นี่ได้สบาย

หมายความว่าลูกต้องไว้ทุกข์เหรอคะ

ลูกพี่ลูกน้องฝ่ายพ่อ กับลูกชายเขาเสียชีวิต

- เราจะต้องไว้ทุกข์กันทุกคน - ไม่ใช่ค่ะ ลูกหมายถึงอีกเรื่อง

ยังไงซะมันก็ยังไม่เป็นทางการ

ถ้าลูกจะบอกว่าไม่อยากไว้ทุกข์ ให้แพทริคในฐานะคู่หมั้นก็ตามใจลูก

คนอื่นนอกจากในครอบครัวไม่รู้เรื่อง

- อย่างที่พ่อพูดไป แล้วแต่ลูก - ค่อยโล่งอกหน่อยค่ะ

ในห้องใต้หลังคา มีตู้ไม้ซีดาร์วางเรียงอยู่

สำหรับเสื้อผ้าที่ไม่ค่อยใส่

อย่างชุดเดินทางอะไรพวกนั้น

คุณวัตสันใช้เป็นที่เวียนเสื้อผ้า หน้าร้อนกับหน้าหนาว ไว้ผมจะพาไปดู

กระดุมเชิ้ตกับกระดุมข้อมือนี่ล่ะ ฉันเลือกเองหรือเขาเลือกไว้

เอาออกมาวางไว้ นอกจากเขาจะระบุมา

พวกนี้สำหรับงานเต้นรำ นี่สำหรับมื้อค่ำทั่วไป

พวกนี้เฉพาะในลอนดอน

- ฉันจะจำไว้ - ใช่ คุณต้องจำไว้

กล่องยานัตถุ์ เขาสะสมไว้

สวยดีนะ

- ตลกดีนะ งานพวกเราเนี่ยว่าไหม - หมายความว่ายังไง

การใช้ชีวิตของเรากับของพวกนี้

ของสะสมส่วนตัวที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม

แต่กลับไม่ใช่ของเราเลยสักชิ้น ใช่ไหม

ใช่ ไม่ใช่ของเรา

ไม่อยากเชื่อว่าผมเสียโอกาสไป ให้คนขาเป๋

เธอควรพูดออกมาตอนที่มีโอกาสนะ

- คราวหน้าอย่าทำพลาดแบบนั้นอีก - คงจะมีคราวหน้าอยู่หรอก

วันนี้เป็นวันหยุดหรือไง ไม่เห็นมีใครบอกฉันเลย

- ลูกลังเลที่จะไว้ทุกข์ - ก็คงต้องเป็นแบบนั้นนะคะ เราก็ด้วย

โอไบรอันแยกชุดดำของฉันไว้แล้ว

ฉันบอกแอนนาให้หาชุดพวกลูกๆ ที่ยังใส่ได้อยู่

เรื่องนี้เปลี่ยนแปลงทุกอย่าง

คุณคงจะไม่ปฏิเสธหรอกนะ

คุณจะต้องเลือกคน ที่จะมารับมรดกใช่ไหมคะ

รอให้เรารู้แน่ว่าพวกเขาตายแล้ว ก่อนคุยเรื่องนั้นไม่ได้เหรอ

อย่าพูดเหมือนฉันไม่เสียใจสิคะ ฉันเสียใจนะ

ฉันไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมที่นี่ ต้องเป็นของคนที่รับตำแหน่งต่อจากคุณ

ที่รัก ผมไม่ได้เป็นคนร่างกฎหมายนะ มีอะไร

ท่านผู้หญิงรออยู่ในห้องนั่งเล่นครับ

- ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ละ - เธอถามหาแต่เลดี้แกรนแธมครับ

ครั้งนี้ฉันไปทำอะไรผิดไว้อีกละเนี่ย

ต้นห้องคนใหม่มาถึงแล้วครับ นายท่าน

งั้นเหรอ ขอบใจนะ คาร์สัน

- มีอะไรอีก - ผมไม่แน่ใจว่าเขาจะเหมาะกับงานไหม

แต่นายท่านจะเป็น ผู้ตัดสินเรื่องนั้นเอง

ฉันไปก่อนดีกว่าค่ะ

บอกเรื่องเจมส์กับแพทริคด้วยนะ แม่คงจะยังไม่ได้ข่าว

ฉันได้ข่าวแล้ว ไม่งั้นฉันจะมาที่นี่ทำไม

โรเบิร์ตไม่อยากให้คุณแม่อ่านข่าว จากหนังสือพิมพ์แล้วเสียใจน่ะค่ะ

เขาทำฉันเป็นปลื้มนะเนี่ย ฉันแกร่งกว่าที่เห็นละกัน

ฉันเสียใจเรื่องแพทริคมากนะ

- เขาเป็นเด็กดี - พวกเรารักเขาค่ะ

แต่ฉันไม่สนเรื่องเจมส์

เขาเหมือนแม่เขาเกินไป และไม่มีผู้หญิงคนไหนร้ายกว่าเธอแล้ว

จะอยู่กินมื้อเที่ยงไหมคะ

- ขอบใจนะ - จะไปบอกคาร์สันให้ค่ะ

ฉันบอกไปแล้ว มานั่งกันได้หรือยัง

เธอรู้เรื่องทายาทคนใหม่ไหม

รู้แค่ว่ามีคนเดียว