نخستین 200 خط.
วันนี้เช้าวันจันทร์ พบกับผม แจ๊ค ลูกัส
สวัสดีค่ะ ฉันโทรมาเรื่อง สามีน่ะค่ะ ฉันจะบ้าตาย
ฉันพูดทีไรเขาเป็นต้อง ขัดจังหวะขึ้นมา
- เขาชอบ ... - รู้ทันคุณ แย่นะ
- ทำเอาฉัน ... - หงุดหงิด แย่ที่สุด
แจ๊ค ถูกเผงเลย
ตีเรื่องถูก คุณน่าจะ โดนตีให้ถูกนะ
บ่วงใจ
คุณกับวุฒิสมาชิกเพย์ทัน มีสัมพันธ์กันนานเท่าไรแล้ว
ให้ได้ยังงี้สิ ทุเรศที่สุด
ฉันเอือมคนที่ชอบแส่ เรื่องคนอื่นเต็มทีแล้ว
คุณมีอะไรกับวุฒิสมาชิก ในที่จอดรถของซี เวิร์ล
คุณว่ามันเรื่องของคุณ เปล่าเลย คุณเป็นคนดังของเรา
เราอยากรู้เรื่อง เบาะหลังของรถลีมูซีน
เกี่ยวกับชีวิตที่ป่นปี้ ของคนที่เราพากันอิจฉา
- การใช้จุกแชมเปญ - ฉันขายหน้าพอแล้วนะ
- ไม่ได้ เล่ามาให้ละเอียดเลย - ทุเรศที่สุดเลยนะ แจ๊ค
- คุณออกอากาศอยู่นะ - สวัสดีแจ๊ค ผมเอ็ดวิน
อ้อ เอ็ดวินนี่เอง คุณไม่โทร มาวันนึงแล้วนะ
ผมชักคิดถึงแล้วสิ มีอะไรจะสารภาพล่ะ
ผมไปบาร์หนึ่งมา ที่นี่เข้ายากนะ
- ชื่อแบ๊บบิทส์ - อ๋อ เป็นบาร์พวกคนทำงานรุ่นใหม่
ผมเจอผู้หญิงคนนึงสวยมาก
เอ็ด ถ้าคุณ ตกหลุมรักสาวอีกคนแล้ว
จำคราวที่เราให้ คุณขอยายคนนั้นแต่งงานได้ไหม
จำท่าทีเธอได้ไหม
คนนั้นแค่ผู้หญิงธรรมดา คนนี้เป็นสาวเต็มตัวและสวย
เรื่องเด็กเลี้ยงแกะอีกสิ ไม่มีวันได้แอ้มเธอหรอก
-ไม่ใช่ยังงั้น เธอชอบผมด้วย - เอ็ด เอ็ดวิน
บอกแล้วไงว่าพวกนี้ มองแต่พวกเดียวกัน
พวกนี้ยืดยาดแล้วก็แต่งตัว เหมือนกัน ไม่รักใคร
ไม่เข้าใจความรักหรอก ไม่น่าคบเลยล่ะ เอ็ดวิน
พวกนี้เกลียดความไม่เพียบพร้อม น่าเบื่อ ทุกอย่างที่เป็นอเมริกัน
เราต้องขัดขวางพวกนี้ก่อนจะ สายเกินไป ไม่พวกเขาก็เรา
- ตกลง แจ๊ค - เลิกกันนะ
ตื่นเต้นเสมอเลยนะครับ ขอให้ทุกท่านมีความสุขในวันนี้
ทีมงานรายการ แจ๊ค ลูกัส ขอลาไปก่อนครับ
ผมจะคิดถึงทุกท่าน ยามนอนในลีมูซีน
จู๋จี๋กับเด็กสาว และความคิดนั้นคือ
"ขอบคุณพระเจ้าที่ผมคือผม"
ตลกดี ช่วงให้เครดิตจะ เล่นเพลงดอนน่า ซัมเมอร์ด้วย
โอ้โห เขาจะให้ผมแสดงรึเปล่า ถ้าไม่ให้ ผมไม่อ่านหรอก
แจ๊ค ให้สิ
เมื่อเช้าพูดโทรศัพท์ก็รู้ แล้วว่าเขาอยากได้คุณมาก
พวกเร่ร่อน
- ไม่มีเหรียญ - ฉันไม่เปิดหน้าต่างหรอก
ให้ไปไม่กี่เซ็นต์ จะช่วยอะไรได้
แก้มไม่น่าดูเลย
ราอูลโทรมานัดทานมื้อค่ำ
เรื่องอาหารค่ำ รึอาหารค่ำกับราอูล
คุณนี่แสนรู้ไปหมด ฉันต้อง ออกไปหาอะไรทำมั่งแล้วล่ะ
พรุ่งนี้จะเป็นวันสำคัญของผม ช่วยทำเป็นเข้าใจหน่อยได้ไหม
- ก็ได้ ฉันบอกปัดราอูลไปแล้วกัน - พรุ่งนี้ผมจะได้เข้าฉาก
เป็นครั้งแรกในชีวิต ที่ผมจะได้ดังทั้งเสียงและตัวจริง
รู้ไหมว่า จะนำไปสู่อะไร
เป็นหนังตลกนะ แค่นั้นเอง แจ๊ค
แค่วาดขนเพ็ชรบน เรซิน แบรน คุณก็เกิดอารมณ์แล้ว
- เอาไหม - ไม่เอา ฉันต้องทำงาน
- คุณนี่ทำตัวไม่เข้ายุค 60 กับเขาเลย - ตอนนั้นฉันแค่เก้าขวบ
ผมเคยคิดว่า ประวัติผม น่าจะชื่อว่า
"แจ๊ค ลูกัส โฉมหน้า ข้างหลังไมค์"
แต่ตอนนี้เป็น "แจ๊ค ลูกัส โฉมหน้าและเส้นเสียง"
รึไม่ก็แค่ "แจ๊ค"
"ที่รัก ถ้วยสีส้ม รูปหมีอยู่ไหน"
"ฉันจะเล่นงานนังนั่น ฉันไม่สบาย คงจะตายแน่"
"งั้น ขอโทษนะ"
"เฮ้ย ... ขอโทษนะ"
"ขออภัย ขออภัย"
"นี่ ขออภัย"
ฉันได้แสดง ฉันได้แสดงแน่
พวกนี้ไม่น่าคบ ทำอะไรต้องเลิศไปหมด
และซ้ำซาก ทุกอย่างที่คนอเมริกันเป็น
ต้องขัดขวางพวกนี้ก่อน จะสายเกินไป ไม่พวกเขาก็เรา
คำพูดโดยไม่คิดของคุณลูกัส ทำให้คุณมัลนิคถึงแก่ชีวิต
มาร์ค แซฟรอน รายงาน
บาร์แบ๊บบิทส์เป็นที่นิยมของ คนทำงานรุ่นใหม่
เอ็ดวิน มัลนิคมาถึงตอนทุ่มสิบห้า ณ บาร์แห่งนี้
ชักปืนสั้นออกมา ยิงใส่ผู้คน
เสียชีวิตเจ็ดศพ ก่อนจะจ่อหัวตัวเอง
ตัวแทนของแจ๊ค ลูกัส ยังไม่ให้ความเห็นใดๆ
มัลนิคเป็นคนเงียบๆ อยู่คนเดียว
"คนแทบไม่รู้เลยว่าเขาอยู่" เพื่อนบ้านของเขาคนนึงกล่าว
แต่โลกคงลืมชายผู้นี้ยาก คนที่ไขว่คว้าถึงโลก
ที่เขารู้จักทางวิทยุ ใฝ่หามิตรภาพ
และเจอเพียงความเจ็บปวดและเศร้า มาร์ค แซฟรอน ข่าวเจ็ดสี
ตายแล้ว
สามปีต่อมา
ขยะ คนคือขยะสังคม
ทุเรศ
ว่าไง พ่อคนมีความสุข
วันนี้คิดจะทำงานมั่งไหมฮึ
ข้างนอกน่ะรึ
พวกเขาไม่ใช่ผู้ก่อการร้ายนะ คนธรรมดาอย่างเราๆนี่แหละ
แชมเปญเป็นอาหารเช้าเลยสินะ
ขอโทษนะคะ ช่วยหน่อยนะ ฉันหามาเป็นชั่วโมงแล้ว
อยากได้ของแคเธอรีน เฮ็พเบอนี่ แครี่ แกรนที่ ไม่อยากดูเรื่องหนักๆ
อะไรที่แปลกๆ อยากได้อะไรที่แปลก
รึไม่ก็ใหม่ๆ อย่าง โกลดี้ ฮาวนี่ ประเภทเชวี่ แชซี่น่ะ
ตลกๆน่ะ ฉันอยากหัวเราะ
มีอะไรที่แบบ "รายการวิทยุ" มั่งไหม
คนที่พูดว่า "นี่ ขอโทษที" ฉันขำจะตาย
เขาน่ารักมาก ถ้าได้ ก็ยอดเลย เขาไม่ได้แสดงหนังหรอกรึ
"ช่องธรรมดา"
หนังประเภทโชว์เนื้อนมไข่น่ะ
ขอโทษนะคะ ฉันขอตัวเขาแป๊บเดียว
คุณต้องถูกใจแน่
- น่ากลัวจัง - อารมณ์บ่จอยเหรอคะที่รัก
- นอกจากว่าจะได้อะไรที่แปลก - ช่องว่างทางอารมณ์คุณล่ะสิ
บอกหน่อยเถอะ ฉันเอาใจไม่ถูกจริงๆ
ก็ลองเป็นเองบ้างสิ ผมเกลียดนัก พวกจะต้องเอาให้ได้ดั่งใจ
ที่รักจ๋า คุณนี่เกลียดคนไปทั่ว
หยุดงานสักวัน ไปข้างบนเถอะค่ะ พักให้สบาย คืนนี้ฉันทำอาหารเอง
- เห็นถ้วยสีส้มฉันไหม - คุณยายเอาไปรองฉี่รึไง
ฉันกำลังจะสิ้นใจและพวก อีแร้งก็แบ่งสมบัติกันแล้ว
ผมต้องเอาถ้วยรางวัลไปซ่อนแล้ว เผื่อคุณยายเดินไปแถวนั้น
- ก็มันตลก คุณจะเอาอะไรนักหนา - ไม่เห็นตลกเลย
- แล้วทำไมมานั่งดูอยู่ได้ - ก็ผมจะดูว่ามันฝืดขนาดไหน
คนอเมริกันชอบตลกฝืด
ถ้าผมไม่ใช่ดาราทีวีชื่อดังก็ ไม่ได้แปลว่าผมไม่มีความสามารถ
คุณนี่เป็นโรคจิต รู้ไหม
ไม่รู้จะทรมานตัวเองหา อะไร อย่านะ
- ผมจะดูทีวี - คุณคิดมากที่สุดเลย
คุณนี่เห็นแก่ตัว เปลี่ยนซะมั่งสิ อ่านหนังสือก็ได้
การคิดน่ะสำคัญ มันแยกเรา จากคนที่ชอบอ่าน "เพลงรัก" ได้
หนังสือดี แต่ชื่อห่วยแตก
คุณเคยบอกว่า คุณชอบข้อนี้ของฉัน
ที่เราไม่ต้องคิดตลอดเวลา แค่อยู่ด้วยกัน
คนประสาทยอมพูดอะไรก็ได้ ให้ได้นอนกับสาว
ดื่มอีกสิ แจ๊ค ของฟรี เหมือนทุกอย่างที่นี่แหละ
ขอให้ลูกหลานเธอทำกับเธอ แบบนี้เถอะ ฉันจะตายอยู่แล้ว
แค่เป็นหวัด อย่าเพิ่งตายก่อน ได้ดูบิลลี่ โจแอลวันอาทิตย์ล่ะ
งั้นก็ ... ขอโทษนะ
บ้าชัดๆ
- เฮ้ย ระวังหน่อยสิวะ - ขอโทษ
ทางนี้ อยู่นี่ไง
สุขสันต์วันคริสต์มาส
เฮ้ย พวก ขอตังค์หน่อยเถอะ
- เป็นอะไรฮึ - ไปให้พ้นนะ ไอ้บ้า
คนพเนจร
เอาไป
ที่นี่มีใครชื่อ จิมมีนี่บ้าง
เคยอ่านเนียซเชอร์ไหม เขาบอกว่าคนมีสองประเภท
คนถูกลิขิตมาให้ยิ่งใหญ่ อย่างวอลท์ดิสนีย์ และฮิตเลอร์
และพวกเรา เขาให้ฉายาพวกเราว่า "คนที่ผิดพลาด"
เขาล้อเล่น
บางทีเราก็เกือบยิ่งใหญ่ แต่ไปไม่ถึง
เราไม่สลักสำคัญอะไร
โดนผลักให้รถไฟทับ กินยาพิษ
โดนยิงตายในเดรี่ ควีนส์
อยากรู้ชื่อใหม่ของฉันไหม เจ้าเพื่อนยาก
"ชีวิตบัดซบ ของแจ๊ค ลูกัส" ชอบไหมล่ะ
แกเป็นเด็กดี ปฏิเสธ ยาเสพติด
แกเคยรู้สึกว่ากำลัง ชดใช้กรรมที่ทำบาปไว้ไหม
นั่นอะไรกัน
ฉันถามว่า แกทำอะไร
มาทำอะไรที่นี่
- ไม่น่าจะมาเลย - ฉันกำลังจะไปพอดี
คนอยู่ที่นี่ต้องจ่ายสูงนะ
พวกมันไม่อยากเห็น แกนอนอยู่ข้างถนน
- จริงด้วย - ดี ดีมาก
แกเชื่อไอ้ขี้เมานี่ไหม ฉันก็ไม่เชื่อ ลงมือเลย
หยุดนะ ไม่งั้นโดนแน่
ในนามของบรันช์ เดอ ฟลัว จงปล่อยอัศวินที่หลงผิด
เข้าใจภาษาอังกฤษรึเปล่า ปล่อยเขาไปนะ ไอ้หน้าโง่
บ้าจริง ทำไมคนเมือง ถึงรังแกอัศวินได้
- นายเป็นตุ๊ดด้วยเหรอ - เปล่าแต่ก็เชื่อเรื่องพวกนี้
- แต่ต้องควงไปทานมื้อค่ำก่อนนะ - บ้าเหรอ
เอาล่ะ เอารางวัลให้เขาดูเลย จงปล่อยเราไปซะ
- มาสั่งพวกเรางั้นรึ - พวกแกไม่มีทางสู้หรอก ดูสิ
- เป็น "คืนสยอง" - เอาเลย พวกมันไม่มีน้ำยาหรอก
ไม่มีน้ำยาเหรอ ไม่มีน้ำยาใช่ไหม
พวกเรา
ฉันชอบนิวยอร์คยามมิถุนา แล้วเธอล่ะ
ฉันชอบเพลงของเกอส์วิน แล้วเธอล่ะ
ได้เวลาแสดงแล้วพวกเรา โลกนี้เราต้องการสามอย่าง
ให้เกียรติทุกชีวิต ขับถ่าย เสื้อคลุม
และอีกอย่าง อย่าให้ลูกบอลคลาดสายตา
และต้องตีหัวคนไร้ความสามารถ ได้ก็จะได้เปรียบ
- อย่าทำอะไรฉันเลย - ตอนกระโดดนี่ดีสินะ
อย่าทิ้งฉันไว้ที่นี่คนเดียวนะ ไอ้บ้า
ไม่หรอก
- มาเอาเลย - ขออะไรดื่มหน่อยเถอะ
ฉันรู้จักที่หนึ่ง น่าอยู่ดี
แกว่าถูกตัดสินประหารนี่ยังไงฮึ
ความตายก็เป็นการลงโทษแล้ว ชีวิตนี้สั้นนัก
น่าอยู่ไหมล่ะ
- คืนนี้เป็นไงมั่ง - ไม่เลว แกล่ะ พายผลไม้ไหม
ไม่ล่ะ ขอบใจ เดี๋ยวอ้วน
- ดื่มก่อนสิ - ฉันไปดีกว่า
ฉันว่าพวกเขาชอบนายนะ
คืนนี้นายเก่งมาก แพร์รี่
หวัดดี ยินดีต้อนรับกลับมา
เป็นไงมั่ง
- ฉันตายแล้วรึนี่ - ยัง ... ค่อยๆ อยากจะลุกเหรอ
ต้องค่อยๆทรงตัว ช้าๆ หายใจลึกๆ
- ฉันอยู่ไหนนี่ - บ้านฉันเอง
ที่พักพิงของฉัน
กินอะไรไหม นายไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย
นี่มันอะไรนะ บอกไม่ถูกเลยล่ะ
พายผลไม้ไหม
No comments yet. Be the first to leave one.