The Haunting

บ้านเก่าโบราณ แบบที่ใครๆเรียกว่าบ้านผีสิง

ก็เหมือนกับดินแดนใหม่ ที่รอคอยให้มีใครมาค้นพบ

บ้านฮิลเฮ้าส์มีอายุ 90 ปี และอาจจะอยู่ต่อไปอีกนาน

ความเงียบสงัดแทรกตัวอยู่ใน อิฐและไม้ของบ้านฮิลเฮ้าส์

จะใครก็ตามที่เดินอยู่ในนั้น ก็เดินอยู่เพียงลำพัง

เรื่องอื้อฉาว ฆาตกรรม วิกลจริต อัตวินิบาตกรรม

ประวัติของบ้านฮิลเฮ้าส์นั้นสุดยอด

มีครบทุกอย่างที่ผมต้องการ

บ้านพิลึกหลังนี้ สร้างขึ้นเมื่อ 90 ปีที่แล้ว

เป็นบ้านของชายที่ชื่อว่าฮิวจ์ เครน อยู่กับภรรยาและลูกสาว

อยู่ห่างไกลผู้คนมากสุดเท่าที่จะทำได้ ในรัฐนิวอิงแลนด์

มันเป็นบ้านที่ชั่วร้ายตั้งแต่ต้น

ลางร้ายมาตั้งแต่แรกเริ่ม

ภรรยาสาวของฮิวจ์ เครน

ตายตั้งแต่วินาทีแรก ที่เธอมองเห็นบ้านหลังนั้น

เธอตายด้วยสาเหตุใด ก็ไม่มีใครทราบ

ว่าอะไรทำให้ม้าตื่นตกใจ จนรถพุ่งชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่

คุณนายเครน

ไม่ใช่สิ ร่างไร้วิญญาณของคุณนายเครน

ถูกแบกเข้าไปในบ้าน ที่สามีสร้างเอาไว้ให้เธอ

ฮิวจ์ เครนต้องอยู่อย่างทุกข์ระทม

และต้องเลี้ยงอบิเกล ลูกสาวตัวน้อยของเขาเพียงลำพัง

เป็นโชคดีของผม

ที่ฮิวจ์ เครนไม่ได้ย้าย ออกไปจากบ้านฮิลเฮ้าส์

เขาแต่งงานใหม่

การตายของคุณนายเครนคนที่สอง ก็ยิ่งน่าสนใจ

มากกว่าของภรรยาคนก่อนเสียอีก

ผมเองก็สาเหตุไม่เจอ ว่าเธอตกลงมาได้ยังไงหรือทำไม

แม้ว่าผมจะมีเรื่องที่สงสัยอยู่บ้าง

ฮิวจ์ เครนไปประเทศอังกฤษ ทิ้งให้อบิเกลอยู่กับนางพยาบาล

เขาจมน้ำตายอยู่ที่นั่น

ยอดไปเลย

ผมหมายถึงประวัติของบ้านฮิลเฮ้าส์ ตรงตามสูตรเป๊ะเลย

พระคัมภีร์ไบเบิล

อบิเกลเก็บห้องเด็ก ในบ้านฮิลเฮ้าส์เอาไว้เหมือนเดิม

เป็นห้องที่เธอเติบโตมาในนั้น

จนกระทั่งแก่ชรา

ในช่วงบั้นปลาย เธอล้มป่วยนอนซมอยู่แต่บนเตียง

เธอจ้างสาวน้อยคนหนึ่งในหมู่บ้าน ให้มาอยู่เป็นเพื่อน

คนดูแลคนนี้นี่เอง

ที่ทำให้เรื่องสยองขวัญ ของบ้านฮิลเฮ้าส์เริ่มดังกระฉ่อน

ร่ำลือกันว่า หญิงชราร้องเรียกให้ช่วย

จนขาดใจตายอยู่ในห้องนอนชั้นบน

ในขณะที่สาวน้อยมัวแต่พลอดรัก กับไอ้หนุ่มลูกทุ่งอยู่ที่ระเบียง

สาวคนนั้นได้บ้านฮิลเฮ้าส์เป็นมรดก และอยู่ที่นั่นนานหลายปี

ชาวบ้านเชื่อกันว่า เธอเป็นคนฆ่าหญิงชราผู้ว่าจ้าง

ด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง

เธออยู่อย่างเดียวดาย ในบ้านที่ว่างเปล่า

แม้จะมีบางคนที่บอกว่า บ้านหลังนั้นไม่ได้ว่างเปล่า

และบ้านนั้นไม่เคยว่างเปล่า ตั้งแต่คุณยายแอ๊บบี้ตายไป

ว่ากันว่าอะไรก็ตามที่อยู่ในนั้น และทุกวันนี้ก็ยังอยู่ในบ้านนั่น

ทำให้คนดูแลกลายเป็นบ้า

เรารู้ว่าเธอผูกคอตาย

หลังจากที่เธอเสียชีวิต

บ้านหลังนั้นก็ถูกโอนกรรมสิทธิ์ ไปให้กับญาติห่างๆที่บอสตัน

คุณนายแซนเนอร์สัน ผู้ที่ผมอยากจะเจอยิ่งนัก

ผมตามหาบ้านผีสิงของแท้ มาตลอดชีวิต

เพื่อประโยชน์ในการวิจัยเรื่องลี้ลับ คุณให้ผมไปอยู่ที่นั่นสักสองอาทิตย์

ไม่เคยมีใครที่เช่าบ้านฮิลเฮ้าส์ แล้วอยู่ได้เกินสองวันเลยนะ

ผีในบ้านฮิลเฮ้าส์น่ะเฮี้ยนจะตาย

ผมไม่เชื่อหรอกนะ ดร.มาร์คเวย์เป็นนักมานุษยวิทยา

ที่เก่งมากและเป็นที่นับหน้าถือตา ของมหาวิทยาลัย

เราควรจะยินดีต้อนรับ ให้คนอย่างเขาไปตรวจดูบ้านฮิลเฮ้าส์

อาจจะได้

ในฐานะหญิงชรา ที่ใกล้จะได้ไปภพหน้าอยู่รอมร่อ

ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ว่ามันมีจริงไหม

ผมมั่นใจว่ารายงานของเขา จะฟันธงได้ว่าบ้านฮิลเฮ้าส์ไม่มีผีสิง

คุณจะทำการสำรวจยังไงบ้าง ดร.มาร์คเวย์

ผมกับพวกผู้ช่วยที่ถูกคัดเลือกมาแล้ว จะอยู่ในบ้านหลังนั้น

ผู้ช่วยเหรอ

แหม คุณนายแซนเนอร์สันครับ

ผมเป็นนักวิทยาศาสตร์ ที่ทำการทดลองเรื่องไม่ธรรมดา

เรื่องบ้านผีสิง คนเขาหัวเราะเยาะกันทั้งนั้น

ผมก็เลยต้องมีคนเก่งๆมาช่วย

จดข้อมูลทำเอกสาร หลักฐานเรื่องผีที่ผมอาจจะเจอ

พวกผู้ช่วยนี่เป็นใครกัน

ผมยังไม่ได้ตัดสินใจเลือกเลย

แต่พวกเขาอยู่ในรายชื่อ ที่ผมรวบรวมมาได้หลายปีแล้ว

- เราไม่เอาพวกอยากดังนะ - ไม่ใช่แน่นอน

คนพวกนี้ถูกคัดเลือกมา หลังทำการค้นคว้ามาเป็นอย่างดี

ทุกคนเคยเจอเรื่องผิดปกติมาก่อน ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

ฉันว่ามันฟังดูทะแม่งๆนะ

- มีผู้หญิงอยู่ในรายชื่อของคุณไหม - มีบ้าง

- คุณแต่งงานรึยัง - แต่งแล้ว

งั้นภรรยาของคุณก็คงจะตามมาด้วย

ไม่หรอกครับ

ภรรยาของผมไม่เห็นด้วย กับการทดลองเรื่องผีสาง

เธอไม่ขอมีเอี่ยวเรื่องบ้านฮิลเฮ้าส์

เพื่อให้แน่ใจว่า ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่ควรจะเป็น

ให้หลานชายคุณ ไปกับดร.มาร์คเวย์ดีไหม

ลูคน่ะเหรอ

พ่อกามนิตหนุ่มของเรา จากแถบมิดเวสต์น่ะ

ฉันก็ไม่ค่อยจะมั่นใจ ว่าญาติฝ่ายโน้นจะได้เรื่องรึเปล่านะ

ถ้าเป็นเรื่องนี้น่ะคุณมั่นใจได้เลย

ลูคคิดว่าจะได้บ้านฮิลเฮ้าส์เป็นมรดก

เขาต้องทำทุกอย่าง เพื่อรักษาทรัพย์สมบัติของเขาแน่

สมบัติของเขาเหรอ

ก็ดีเหมือนกันนะ

ลูคหวังว่า สักวันเขาจะได้บ้านฮิลเฮ้าส์

แต่ไม่เคยนึกฝันว่า จะได้ไปอยู่ในนั้นจริงๆ

ฮาร์เปอร์ เอาสัญญาเช่าให้ดร.มาร์คเวย์สิ

ขอบคุณครับ คุณนายแซมเมอร์สัน

ขอเตือนด้วยความหวังดี อย่าเล่นไพ่กับลูคล่ะ

เขาโกงไพ่ขั้นเซียนเลย

ดีเลย แสดงว่ามีสัญชาตญาณ เอาตัวรอดดี

คุณกับผู้ช่วยคิดว่าจะเจออะไรกันแน่ ที่บ้านฮิลเฮ้าส์

อาจจะเจอไม้กระดานเผยอสองสามที แล้วก็อาจจะ

ผมพูดว่าแค่อาจจะ

กุญแจไปสู่อีกโลกหนึ่ง

คุณต้องให้ฉันใช้รถนะ

ไม่อย่างนั้นจะไปที่นั่นได้ยังไง ฉันมีนัดนะ

- เย็นไว้ เอลินอร์ - ฉันซื้อเสื้อผ้าใหม่มาแล้วด้วย

เถอะนะ บั๊ด

แครี่เอารถคันนั้นไปขับตลอดเลย ทีฉันจะเอาออกจากโรงรถยังไม่ได้

- แม่... - แม่อะไร

เปล่า

ไม่มีอะไร

ป้าเนลล์กระพริบตาปริบๆ

เงียบเถอะ ดอร่า

มาคุยเรื่องนี้ให้จบไป จะได้ไม่มีใครโวยวายร้องห่มร้องไห้

จะไม่ให้ฉันโวยได้ยังไง

ฉันจะได้ไปเที่ยวครั้งแรกในชีวิต แต่เธอก็ไม่ยอมให้ฉันใช้รถ

แม่เขาก็มีเหตุผล ที่ไม่อยากให้เธอไปไหน

เราอย่าขุดคุ้ยอดีตมาพูดกันอีกเลยน่า

ผมว่าคุณควรจะไปเที่ยวนะ เนลล์

ไม่มีใครจะรู้ดีไปกว่าผม ว่าคุณต้องเจออะไรบ้างตอนที่แม่ป่วย

ซักผ้าเปื้อน กลิ่นเหม็นตลบห้องคนป่วย

- ยายแก่จอมแสบ - บั๊ด

คนตายไปแล้วก็ปล่อยเขาไปเถอะ

นั่นก็รถฉันเหมือนกัน ฉันจ่ายไปครึ่งหนึ่งก็ต้องมีสิทธิ์ใช้

เราไม่รู้ว่าเธอจะขับไปไหนนี่นา

เธอไม่ยอมบอกอะไรเราเลย

เธอเอารถไปใช้ไม่ได้หรอก

ที่ผมหวั่นใจก็คือ ทำไมคุณทำเหมือนมันสบายมาก

ยังกับจะแหกคุกรึอะไร

ฉันเลยมั่นใจว่าที่ทำแบบนี้ แม่ก็ต้องเห็นดีเห็นงาม

ถึงฉันจะรู้ว่าความหวังดีของแม่ ไม่ได้มีความหมายอะไรกับเธอนัก

ออกไป ทั้งคู่เลย

น้อยๆหน่อย แม่คุณ นี่มันห้องนั่งเล่นของฉันนะ

มันเป็นห้องนอนของฉัน ที่ฉันช่วยจ่ายค่าเช่าไปตั้งเยอะ

ออกไปได้แล้ว ก่อนที่ฉันจะอาละอาด

ไปเถอะ แครี่ ดอร่า

อีกอย่าง ฉันจะรู้ได้ยังไง ว่าเธอจะเอารถมาคืนในสภาพเดิม

ไม่เอาน่า

- ครับ - ฉันอยากใช้รถ

ฉันจะเอารถไปใช้นะ

- คันไหน - รถของบ้านเฟรเดอริค

- คุณไม่ใช่คุณนายเฟรเดอริคนี่ - มันเป็นรถของฉันครึ่งหนึ่ง

- คุณเป็นใคร - พี่สาวของเธอ ชื่อแลนซ์

นี่ใบขับขี่ของฉัน

ส่วนนี่ก็บัตรห้องสมุด

แล้วก็บัตรผู้บริจาคโลหิต

ที่อยู่ในบัตรทุกใบตรงกัน ฉันอยู่ที่บ้านของน้องสาว

- แถวหน้าสุด ด้านซ้ายของเสา - ขอบคุณ

ที่จอดรถชั้นใต้ดินบอสตัน

สาย 50 ทางด่วนไปชายฝั่งทิศใต้

ยินดีมากที่คุณจะมาร่วมงานกับเรา ที่บ้านฮิลเฮ้าส์

ขับมาตามถนนสาย 50 จากบอสตัน

แล้วคอยมองหาทางแยก ที่จะมาถนนสาย 238

ถนนสาย 238

ในที่สุดฉันก็จะได้ไป ในที่ที่มีคนรอฉันอยู่

ฉันจะมีที่ให้พักพิง

แล้วฉันจะไม่มีวันกลับมาที่นี่อีก

ฉันเฝ้าหวัง

นี่คือสิ่งที่ฉันรอคอยมาตลอดชีวิต

ฉันจะไปแล้วจริงๆ

ในที่สุดฉันก็ก้าวออกไปได้

ป่านนี้พวกเขาคงรู้แล้วว่ารถหายไป

แต่ไม่รู้ว่าหายไปไหน

พวกเขาไม่คิดว่าฉันจะกล้าทำ

ฉันเองยังไม่คิดว่าตัวเองจะทำได้

ฉันเป็นคนใหม่แล้ว

ถนนสาย 238

สักวัน

สักวันฉันจะมีที่อยู่เป็นของตัวเอง

ในบ้านที่มีสิงโตหินคู่ ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูรั้ว

ฉันอาจจะจอดรถตรงไหนสักแห่ง แล้วไม่ไปไหนอีกเลย

หรือฉันอาจจะขับรถไปเรื่อยๆ

จนกว่ายางรถจะสึก หรืออะไรพังสักอย่าง

แล้วฉันก็จะไปถึงสุดขอบโลก

คนเร่ร่อนไร้บ้านทุกคน คงจะรู้สึกอย่างนี้สินะ

อยากรู้จังว่าดร.มาร์คเวย์ เป็นคนแบบไหน

จะมีใครไปอยู่ที่นั่นบ้างนะ

บ้านฮิลเฮ้าส์จะเป็นยังไง

แหม

แหม

ฮิลเฮ้าส์

- มาทำอะไร - ฉันอยากเข้าไปในบ้านค่ะ

- ช่วยไขกุญแจรั้วให้ที - ใครสั่งไม่ทราบ

มีคนบอกให้ฉันมาที่นี่ค่ะ

- ใครล่ะ - ดร.มาร์คเวย์

- คุณมาใหม่วันหลังดีกว่านะ - ได้โปรดเถอะค่ะ

ฉันเป็นแขกของดร.มาร์คเวย์

เขารอฉันอยู่ในบ้าน โปรดฟังฉันก่อน

เขาคงไม่คิดว่าคุณจะมาหรอก

เพราะมีคุณคนเดียวที่ถ่อมาถึงที่นี่

ไม่มีใครอยู่ในบ้านเลยเหรอ

ไม่มีใครที่คุณอยากเจอหรอก

- คุณชื่ออะไรนะ - เอลินอร์ แลนซ์

และฉันได้รับเชิญ ให้มาที่บ้านฮิลเฮ้าส์