The Wonderful: Stories from the Space Station

ความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

โอกาสกับงานจะเพิ่มขึ้น เมื่อเราข้ามขีดจำกัดใหม่ของความรู้

และมุ่งหน้าสู่สิ่งที่ยังเป็นปริศนา

ไม่มีที่ไหนสำคัญไปกว่า พรมแดนถัดไป อวกาศนั่นเอง

คืนนี้ผมสั่งการนาซ่าให้พัฒนา สถานีอวกาศถาวรที่คุมโดยมนุษย์

ให้แล้วเสร็จภายในสิบปี

ไบโคนูร์ คาซัคสถาน

สวัสดีค่ะพ่อ ได้ของขวัญวันคริสต์มาสหรือยัง

ได้แล้ว ขอบใจสำหรับเสื้อยืดจ้ะ

หนูว่าหนูใส่กระดิ่งไปด้วย ที่เขียนว่า "คุณพ่อคนเก่ง"

- มีทั้งกระดิ่งและการ์ดด้วย - ใช่ค่ะ

เสื้อยืดก็อยู่ในนั้นด้วย

ค่ะ

- รักลูกนะ ชาร์ล็อตต์ - หนูก็รักพ่อค่ะ

กำกับโดย แคลร์ เลวินส์

วันที่ 20 กันยายน 1963 สหประชาชาติ นิวยอร์ก

ท่านเลขาธิการใหญ่

คณะผู้แทนสหประชาชาติ สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษทั้งหลาย

เราได้พบกันอีกครั้ง ในการแสวงหาสันติภาพ

ประธานาธิบดีเคนเนดีกล่าวสุนทรพจน์ ต่อสหประชาชาติในเดือนกันยายน 1963

จอร์จ แอบบีย์ มือปั้นนักบินอวกาศ

และเสนอให้ดึงสหภาพโซเวียตเข้าร่วม

เป็นส่วนหนึ่งของโครงการอะพอลโล

ในที่สุด ในสาขาที่สหรัฐฯ และสหภาพโซเวียต

มีความสามารถพิเศษ ในวงการอวกาศ

มีพื้นที่สำหรับความร่วมมือใหม่

สำหรับความร่วมมือเพิ่มเติม ในการวางข้อกำหนดและการสำรวจอวกาศ

ผมรวมคณะสำรวจร่วมสู่ดวงจันทร์ ไว้ในความในความเป็นไปได้เหล่านี้

อำนาจอธิปไตยไม่ใช่ปัญหาในห้วงอวกาศ

ดังนั้น ทำไมเที่ยวบินแรกของมนุษย์ สู่ดวงจันทร์

ถึงควรเป็นการแข่งขันระดับชาติกัน

พฤศจิกายนปีนั้น เขาส่งบันทึกถึงนาซา

บอกว่าอยากให้พวกเขากลับมา ในอีกสองสัปดาห์

และว่าทำไมสหภาพโซเวียต ไม่ควรเป็นส่วนหนึ่งของอะพอลโล

เคนเนดีถูกสังหารวันที่ 22 พฤศจิกายน เรื่องแบบนั้นไม่เคยเกิดขึ้นเลย

วิสัยทัศน์ของเคนเนดีในการร่วมมือกัน ในฐานะพันธมิตร

เป็นจริงในท้ายที่สุด และเกิดขึ้นอยู่ในปัจจุบัน

นั่นคือสถานีอวกาศที่ลอยค้างฟ้าอยู่

"คุณไม่มีวันข้ามมหาสมุทรได้

นอกเสียจากกล้าพอ ที่จะละสายตาจากชายฝั่ง"

คริสโตเฟอร์ โคลัมบัส นักสำรวจ

ไม่เคยมีโครงการวิศวกรรมร่วมอื่นใด

ที่มีขอบเขต ขนาด หรือความท้าทายเท่านี้ ในความเห็นของผม

มันคือการนำชิ้นส่วนฮาร์ดแวร์

ซึ่งอาจผลิตขึ้นห่างกันหลายพันกิโลเมตร

ที่ไม่เคยอยู่ร่วมห้องกัน ไม่เคยสัมผัสกัน

แล้วนำมาประกอบในอวกาศ ในสภาวะสุญญากาศ

ที่ความเร็ว 28,000 กม.ต่อชั่วโมง

และต้องใช้งานได้ ในครั้งแรกที่ประกอบเสร็จ

และไม่ช็อต หรือไม่รั่ว หรือมีปัญหาอื่นๆ

ซึ่งแน่นอนว่าเป็นเรื่องหายนะในอวกาศ

และพวกมันใช้การได้ ทำงานได้ปกติเมื่อประกอบเสร็จ

สถานีอวกาศนานาชาติ ปล่อยส่วนแรกขึ้นฟ้าในปี 1998

ภารกิจประกอบชิ้นส่วน 42 ครั้ง ความร่วมมือระหว่าง 16 ประเทศ

น้ำหนัก 454 ตัน แผงโซล่าเซลล์หนึ่งเอเคอร์

ห้องนอนหกห้อง ห้องน้ำสองห้อง

ยิมหนึ่งห้อง ไม่มีเก้าอี้

ความยาวหนึ่งสนามอเมริกันฟุตบอล

มีคนอยู่ตั้งแต่พฤศจิกายน ปี 2000 เป็นต้นมา

สูง 400 กม.เหนือโลก

เป็นบ้านแก่คนกว่า 230 คน จาก 19 ประเทศ

โคจรรอบโลกทุก 90 นาที ที่ 28,000 กม.ต่อชั่วโมง

มีการเดินสำรวจอวกาศกว่า 221 ครั้ง เพื่อสร้าง

ดูแลรักษา และพัฒนา

ผมไปอวกาศมาสามครั้ง

ในภารกิจที่สาม ผมเป็นผู้บัญชาการ สถานีอวกาศนานาชาติ

ช่วงแรกๆ ของการประกอบสถานีเลย

ผมฝึกเพื่อการเดินในอวกาศหลายครั้ง

สุดท้ายได้ทำหนเดียว...

แฟรงก์ คัลเบิร์ตสัน ผู้บัญชาการเอกซ์พีดิชันสาม

ที่เราต่อสายเคเบิล

เพื่อเดินเครื่องชิ้นส่วนใหม่ที่เพิ่งมา

และทดสอบอุปกรณ์ชิ้นใหม่ที่รัสเซียส่งขึ้นไป

ต้องเตรียมตัวทั้งวันเพื่อการนี้

ต้องมีอุปกรณ์ที่ถูกต้องครบทุกชิ้น

เราต้องเตรียมสถานี เสมือนกับว่าจะกลับเข้าข้างในไม่ได้

และต้องเข้าไปอีกทาง

แล้วก็ต้องผ่านกระบวนการมากมาย

เพื่อให้แน่ใจว่าชุดที่ใส่ ทำงานปกติก่อนออกไปข้างนอก

การอยู่นอกสถานี มันเป็นประสบการณ์คนละเรื่องเลย

เราอยู่กันที่วอชิงตัน และอนุสาวรีย์วอชิงตันอยู่กลางเมือง

ลองนึกว่ามีคนขอให้คุณ

ออกไปนอกหน้าต่างชั้นบนสุด ของอนุสาวรีย์เพื่อเช็ดกระจกสิ

คุณเปิดหน้าต่าง มองออกไป

สูง 150 เมตร ไม่มีอะไรรองรับอยู่ด้านล่าง

พอคุณเปิดประตูในสถานี แล้วมองออกไป

มีเพียงชั้นบรรยากาศ ต่ำไป 400 กม.ใต้ฝ่าเท้า

คุณจะเช็กแล้วเช็กอีกว่าสายล่ามต่อกับชุดอยู่

เพราะชุดของรัสเซียไม่มีกระเป๋าติดจรวดมาให้

เพื่อบินกลับมาถ้าคุณลอยคว้างออกไป

ผ่านไปสักชั่วโมงหนึ่งได้ ผมเริ่มจะรู้สึกสบายใจ

ผมพบว่าตัวเองอยู่บนสุดของสถานี

ผมเลยเหยียบบนที่จับ

แล้วยืนขึ้นบนส่วนบนของสถานี

นึกภาพยืนตัวเองอยู่บนเครื่องบิน 747 แล้วจับเชือกเส้นเล็กๆ ไว้สิ

ตอนนั้นมันให้ความรู้สึกแบบนั้นเลย

เพราะคุณเห็นลำตัวสถานี

เห็นปีกของแผงโซล่าเซลล์

และคุณอยู่บนจุดสูงสุดของโลก และทุกอย่างแผ่หลาอยู่ใต้คุณ

สามปีก่อนหน้า

วันที่ 27 มกราคม 1998

การแถลงนโยบายประจำปี วอชิงตัน ดี.ซี.

ตลอดประวัติศาสตร์ที่ผ่านมา มนุษยชาติมีที่แห่งเดียวเป็นบ้าน

โลกของเรา

เริ่มต้นจากปีนี้ ปี 1998

ชายหญิงจาก 16 ประเทศ จะสร้างฐานที่มั่นบนสรวงสวรรค์

สถานีอวกาศนานาชาติ

ด้วยพื้นที่กว้างขวางของมัน นักวิทยาศาสตร์และวิศวกรจะออกเดินทาง

ในห้วงอวกาศสุดลึกลับแสนกว้างใหญ่ ที่เปี่ยมความเป็นไปได้ที่ไร้ขอบเขต

สถานีอวกาศเปรียบเสมือนอยู่บนเรือ ที่แล่นไปตามท้องทะเล

เรารวบรวมภูมิปัญญาที่เราต่างมี ในฐานะชาติที่ชำนาญการเดินเรือ

สิ่งที่สถานีอวกาศมอบให้

คือโอกาสที่เราจะกลายเป็น สังคมแห่งการท่องอวกาศ

ผมชื่อบิล เชปเพิร์ด เป็นผู้บัญชาการของเอกซ์พีดิชันหนึ่ง

คณะลูกเรือชุดแรกในสถานีอวกาศ ที่เทียบท่าในเดือนพฤศจิกายน ปี 2001

ตอนผมยังเด็ก โครงการอวกาศเพิ่งก่อตั้ง

และทุกคนอยากเป็นนักบินอวกาศ

ผมไม่ได้มีความหวังมากนัก

จนกระทั่งจบมหาวิทยาลัย และเข้ากองทัพเรือ

และโอกาสที่จะได้สมัคร โครงการกระสวยอวกาศก็โผล่มา

และผมถึงได้เข้านาซาเพราะอย่างนั้น

ตอนเด็กๆ ผมเคยตัดไม้หน้าสามมาต่อเรือเด็กเล่น

ผมยังคงอยู่ในธุรกิจต่อเรือ แค่แล่นในวงโคจรแทน

ผมไม่รู้แน่ชัดว่าทำไมถึงถูกเลือก

ให้เป็นผู้บัญชาการของคณะลูกเรือชุดแรก

สมัยอยู่กองทัพเรือ ผมทำงานกับ เพื่อนร่วมตำแหน่งต่างชาติมากมาย

และต้องใช้ไหวพริบอยู่บ่อยๆ

และการทูตระดับพลเมืองอีกเล็กน้อย ขณะประจำการ

ไม่รู้ว่าถูกเลือกเพราะอย่างนั้นไหม แต่มันช่วยผมได้มากเลย

มีข้อถกเถียงมากมาย

ตอนที่ผมถูกแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าคณะคนแรก

วิลเลียม เชปเพิร์ด ผู้บัญชาการเอกซ์พีดิชันหนึ่ง

ผมมีลูกทีมเป็นนักบินอวกาศรัสเซีย ที่เก่งกาจสองคน

แต่ผู้นำทางการเมืองหลายคนในรัสเซีย

ไม่ค่อยพอใจที่ว่า จากมุมมองของพวกเขา

ชาวอเมริกันยึดอำนาจ โครงการอวกาศของพวกเขาไป

ไบโคนูร์ คาซัคสถาน

ตอนผมยังเด็ก ความฝันของผมเรียบง่ายกว่านี้

อย่างไรก็ตาม มันเกี่ยวข้องกับเทคโนโลยีเสมอ

ผมชอบเครื่องจักร เครื่องจักรที่ใหญ่และซับซ้อน

ตอนผมใกล้จบมัธยมปลาย

ผมอ่านนิยายไซไฟเยอะ และคิดว่ามันคงจะดี

ถ้าได้ทำงานในวงการอวกาศ ถ้าผมโชคดีนะ

เหมือนเด็กผู้ชายทุกคน พวกเรามองขึ้นไปบนฟ้า

เราอ่านหนังสือ รวมถึงหนังสือเกี่ยวกับการท่องอวกาศ

ตอนนั้นผมโตพอที่จะรู้ว่า

โอกาสที่ผมจะได้เป็นนักบินอวกาศ ไม่ได้สูงสักเท่าไร

ผมชื่อเซอร์เก คริคาเลฟ ผมเป็นนักบินอวกาศ

เซอร์เก คริคาเลฟ ผู้บัญชาการ เอกซ์พีดิชัน 11 รอสคอสมอส

คณะลูกเรือชุดแรกเริ่มรวมทีมกัน

และเพราะผมเคยทำงาน ทั้งที่เมียร์และกระสวยอวกาศ

เลยได้รับเลือกให้อยู่ในคณะชุดแรก

ตอนแรกมีแค่บิล เชปเพิร์ดกับผมสองคน

หลังจากนั้นไม่นาน ยูรี กิดเซนโกก็มาร่วมทีม

นั่นคือทีมของเรา

บิล เชปเพิร์ด ยูรี กิดเซนโก และผม

เราฝึกกันเกือบสี่ปี เพื่อภารกิจระยะยาวครั้งแรก

ฉันชื่อจินเจอร์ เคอร์ริก

ตอนนี้เป็นหัวหน้าแผนก ของแผนกบูรณาการการบิน

ที่ศูนย์อวกาศนาซา จอห์นสัน

ช่วงฤดูร้อนปี 1995 ฉันถือใบสมัคร

เดินดุ่มๆ ไปยื่นที่ สำนักงานคัดเลือกนักบินอวกาศ

มีผู้สมัครกว่าสามพันคน และได้เข้าสัมภาษณ์ 120 คน

และฉันเป็นหนึ่งใน 120

ฉันอายุ 26 แล้วก็คิดว่า "ให้ตายสิ ฝันฉันเป็นจริงแล้ว"

แต่ในสัปดาห์ที่ทำการสัมภาษณ์

พวกเขาทดสอบทางการแพทย์ และพบว่าฉันมีนิ่วในไต

และนั่นเป็นปีแรกที่ เริ่มใช้การตัดสิทธิ์ทางการแพทย์

ถ้าร่างกายคุณแสดงความสามารถ ในการสร้างนิ่วหนึ่งก้อนได้

เท่ากับถูกตัดสิทธิ์จากการพิจารณา ตลอดชีวิต

ฉันเลยใจสลาย แต่ก็ได้เริ่มงานใหม่

ที่ฉันได้สอนนักบินอวกาศ ในคณะกรรมการปฏิบัติภารกิจ

และฉันคิดว่า นักบินอวกาศอาจไม่เหมาะกับฉัน

บางทีอาจจะมีอีกหนทางที่ฉันถูกลิขิตไว้

ฉันอาจจะอายุ 26 ปี แล้วก็ไม่ได้รู้ทุกอย่าง

งั้นลองเปิดใจดูว่ามันจะพาฉันไปไหนดีไหม

มอสโก รัสเซีย

สตาร์ซิตี ศูนย์ฝึกนักบินอวกาศ

ยานฝึกไอเอสเอส

คุณอยากผ่านขั้นตอนเหล่านี้ หรืออยากไปดูรอบๆ

- ไปดูรอบๆ คงเยี่ยมมาก - โอเค มาเริ่มกันตรงนี้

ฉันได้รับมอบหมายให้สนับสนุน ลูกเรือคณะแรกที่เตรียมตัวขึ้นบิน

สู่สถานีอวกาศนานาชาติที่ยังไม่ได้เริ่มสร้าง

ฉันได้รับมอบหมายให้ไปดูแล กัปตันวิลเลียม เชปเพิร์ด

เซอร์เก คริคาเลฟและยูรี กิดเซนโก

นี่คือผู้ที่จะอาศัยในนั้น

เซอร์เก ทำความสะอาดห้อง

เปิดประตูและโยนทุกอย่างออกไป

พวกเขาเก่งมาก

พูดถึงอายุ ยูรีอายุพอๆ กับฉัน

เซอร์เกอายุประมาณพี่ชายฉัน

ส่วนเชปแก่กว่าฉัน 20 ปี และเป็นเหมือนพ่อได้

ดังนั้นการดูแลสามคนนี้จึงต้องใช้ทักษะพิเศษ

นี่เป็นยานลำใหม่

มันรวมส่วนประกอบจาก 15 ประเทศ

ชิ้นส่วนจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน จนกระทั่งเจอกันในวงโคจร

เทคนิคและกระบวนการหลายอย่าง ที่เราต้องใช้ปฏิบัติการ

ยังไม่เคยถูกเขียนขึ้น

ดังนั้นการฝึกของเราจะออกแนว "แก้ปัญหาเฉพาะหน้า"

การฝึกทั้งเข้มข้นและประหลาด แม้แต่ตามมาตรฐานสมัยใหม่