HeartBeat (My Heart is Beating / Gaseumi Ddwinda / 가슴이 뛴다)

(ตัวละคร สถานที่ องค์กร หน่วยงาน และฉากที่ปรากฏเป็นเรื่องสมมติ)

(และการถ่ายทำดำเนินไปตาม แนวปฏิบัติในการถ่ายทำสัตว์)

ประธานนาเหรอ

ท่านประธาน มาทำอะไรเวลานี้คะ

ฉันมาทำธุระแถวนี้ ก็เลยแวะมาน่ะค่ะ

อ๋อ

เชิญตามสบายได้เลยนะคะ

แฮซอน

เจ้ามาหาข้า

ตามสัญญาแล้วสินะ

หรือว่า...

ข้าคิดถึงเจ้า

ไม่เคยมีวันไหนเลย

ที่ข้าไม่คิดถึงเจ้า

ขอบใจนะ

ที่มาหาข้าอีกครั้ง

ตามสัญญา

ขอบใจมากจริงๆ แฮซอน

ว่าแต่

เราเคยเจอกันที่ไหนนะ

ผู้ชายหล่อตาแตกเบอร์นี้ ไม่มีทางที่ฉันจะจำไม่ได้นะ

แฮซอน

นี่ข้าเอง

เจ้าจำข้าไม่ได้จริงๆ หรือ

คุณซอนอูฮยอล

นี่ล้อกันเล่นสินะคะ ใช่ไหม

ล้อเล่นอะไรกัน

รู้ไหมว่าข้าคิดถึงเจ้าแค่ไหน แฮซอน

เรียกชื่อฉันผิดแล้วล่ะค่ะ

ไม่ใช่แฮซอน ฉันชื่อแฮวอนค่ะ

นาแฮวอน

ขอโทษด้วยนะคะ ท่านประธาน

คงตกใจน่าดูเลยใช่ไหมคะ

พอดีคุณซอนอูฮยอลเขาอยู่มานาน...

หมายถึงว่า เขาอยู่ต่างประเทศมานานเกินไป

ก็เลยชอบเล่นใหญ่เกินเบอร์น่ะค่ะ

ช่วยเข้าใจหน่อยนะคะ

คุณซอนอูฮยอล

จู่ๆ มาทำแบบนี้ได้ยังไงคะ

สงบสติอารมณ์นะคะ ใจเย็นเนอะ

เฮ้ เย็นไว้

ชื่อคุณซอนอูฮยอลใช่ไหมคะ

แต่ว่า เราเคยเจอกันมาก่อนจริงๆ เหรอคะ

คุณมีเสน่ห์พอๆ กับคฤหาสน์หลังนี้เลย

ยินดีที่ได้เจอนะคะ

ไว้เจอกันใหม่ค่ะ

คุณซอนอูฮยอล

ขออภัย

ผมดีใจที่ได้เจอคุณ เลยล้ำเส้นไป

ไว้เจอกันใหม่นะคะ

(จังหวะหัวใจ ตอนที่ 7)

แฮซอน

เราเฝ้ารอและคิดถึงใครบางคน

ได้นานขนาดนั้นเลยเหรอ

เรา...

จะได้เจอกันอีกครั้ง

ข้า

จะตามหาเจ้าเอง

ถึงตอนนั้น เรามา...

มีความรักที่ทำให้ใจเต้นกันนะ

คือ...

ฉันขอลงไปได้ไหมคะ

คุณโอเคไหมคะ

เหมือนกันมากจริงๆ ด้วย

มิน่าล่ะ ฉันก็ว่ารู้สึกคุ้นๆ

แฮซอนเขา

รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับฉัน

เขาบอกไว้ว่าจะมาตามหาฉัน

แต่ว่าฉัน

ไม่อาจเป็นมนุษย์ได้สำเร็จ

ขอโทษนะคะ

จะทำไงได้ล่ะ

ในเมื่อเรื่องมันเกิดไปแล้ว

คุณคิดว่าผู้หญิงที่ชื่อแฮซอน กลับชาติมาเกิดใช่ไหมคะ

ฉันรู้สึกราวกับว่า

แฮซอนได้กลับมาแล้ว

ฉันเลยทำไปโดยไม่รู้ตัว

ฉันก็เข้าใจความรู้สึกคุณอยู่หรอก

แต่ว่าอีกฝ่ายเขาอาจจะตกใจก็ได้ค่ะ

ไม่มีใครจำเรื่องในอดีตชาติได้นี่คะ

คุณต้องลองคิดในมุมเขาด้วยสิ

ข้าคิดถึงเจ้า

ไม่เคยมีวันไหนเลย

ที่ข้าไม่คิดถึงเจ้า

แปลกคนดีจริงๆ

ต่อให้โลกจะกลับตาลปัตร

แต่สุดท้ายเนื้อคู่ ก็ต้องได้กลับมาพบกัน

คืนนี้ดวงจันทร์ช่างสว่างไสว

ก่อนที่ลูกพี่เราจะหลับไป

คนที่รู้ว่ามีทองคำฝังอยู่ใต้โลงศพ มีอยู่สามคนเท่านั้น

ก็คือผม พี่ซอบ

และพ่อบ้านจู

แล้วยังไง

ถามอะไรอย่างนั้นครับ

ก็ในเมื่อไม่ใช่ผมกับพี่

แล้วคนที่เหลือคือใครล่ะ

นี่นายสงสัยพ่อบ้านจูเหรอ

เขาไปปรโลกตั้งกี่ชาติแล้ว พูดอะไรให้มันเป็นไปได้หน่อย

ทำไมจะเป็นไปไม่ได้

ไม่งั้นจะมีสำนวน "น้ำลึกหยั่งได้น้ำใจหยั่งยาก" ไว้ทำไม

ฉันไม่เข้าใจนายเลย

นี่จะไปขุดหลุมศพพ่อบ้านจูหรือไงวะ

สติสตังยังดีอยู่ไหม

คิดว่าเขาจะเป็นบ้า ขนทองคำมากมายนั่นไปปรโลกเหรอครับ

เขาคงเห็นแก่ลูกหลาน ที่ต้องใช้ชีวิตเป็นพ่อบ้านแวมไพร์

แล้วเอาไปซ่อนไว้ที่อื่นน่ะสิ

ไม่สิ ยังไงพอลูกพี่อูฮยอลตื่น

ก็ต้องถูกจับได้ แล้วเขาจะทำแบบนั้นไปทำไม

"เจ้าเห็นทองที่ข้าซ่อนเอาไว้ไหม"

"ไม่เห็นนะครับ" แค่ตีหน้าเซ่อก็จบแล้ว

ดูอย่างทายาทพ่อบ้านจูตอนนี้สิครับ

เที่ยวอ้างว่าคฤหาสน์ เป็นของตัวเองอยู่เนี่ย จริงไหมล่ะ

มันแปลกๆ นี่นา หรือไม่จริงครับ

มันก็จริงนี่

อย่าว่าร้ายคนตาย

อุ๊ย

ลูกพี่มาแล้วเหรอครับ

แกนี่มัน

แค่การยื้อคฤหาสน์ไว้ ไม่ยอมขายทิ้ง

ก็นับว่าพ่อบ้านจู ทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จสมบูรณ์แล้ว

ถ้าตั้งใจทำหน้าที่ ก็น่าจะรักษาทองคำให้ดีๆ ด้วยสิ

เชอะ

ทั้งเชิดทองหนี ทั้งเปิดฝาโลง

คนตระกูลนั้นมันเป็นอะไรครับ

เป็นศัตรูกับลูกพี่หรือไงครับ

แล้วไปฝากฝังเรื่องแบบนั้น กับคนที่ไม่เกี่ยวพันทางสายเลือดได้ไง

ถ้าฝากให้เราสองคนดูแลนะ...

ก็คงใช้หมดเกลี้ยง ไม่เหลือแม้แต่ร่องรอยแล้วน่ะสิ ไอ้นี่

ก็คงงั้นครับ

ความจริงที่ฉันมานี่ ก็เพราะมีเรื่องอยากบอกพวกนาย

แฮซอนเขา

มาที่บ้าน

ก็เลยปล่อยไปเฉยๆ เหรอครับ

คือ ลูกพี่ครับ

ที่ฉันคิดไว้มันไม่ใช่แบบนี้

ฉันคิดว่าจะได้กลายเป็นมนุษย์

และแฮซอน

ก็จะจำฉันได้

และเราก็จะได้มีความรัก ที่ทำให้ใจเต้นรัว

ลูกพี่ ตอนนี้ใกล้จะสำเร็จแล้วนะครับ

ลูกพี่อดทนมาตลอด ก็เพื่อเป้าหมายนั้นนี่ครับ

ถ้าดื่มเลือดผู้หญิงคนนั้น

ตอนตกหลุมรัก และกลายเป็นมนุษย์

ก็จะมีความรักที่ทำให้ใจเต้นได้ครับ

ใช่แล้วครับ ลูกพี่ ไม่ต้องคิดอะไรให้มันมากมาย

จดจ่อกับการเป็นมนุษย์ก็พอครับ

ส่วนเรื่องทองคำ พูดแบบนี้อาจจะล้ำเส้นไป

แต่เราจะจัดการเองครับ

ใช่ครับ ลูกพี่ไม่ต้องกังวลนะครับ

- ยิ้มหน่อยเถอะครับ - ใช่ครับ

คุณซอนอูฮยอล

ไปไหนมาคะ

ก็แค่

มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย

มีอะไรจะพูดกับฉันเหรอ

เอ่อ เปล่าค่ะ ก็แค่...

ไม่เห็นหน้าทั้งวัน เลยสงสัยว่าหายไปไหนมาน่ะค่ะ

พักผ่อนเถอะค่ะ

นี่ทำเองหมดเลยเหรอคะ

ฉันไม่ได้ทำขาย ไม่ต้องสนใจหรอก

เมื่อวานทำไมชิ่งไปดื้อๆ ล่ะ

ถ้าลาดตระเวนเสร็จแล้ว ก็ต้องมารายงานผลด้วยสิ

ขอโทษค่ะ

ต่อไป ต่อให้ฉันไม่ไปบอก

พอถึงวันลาดตระเวน ก็ออกมาเองนะคะ

ในวันจันทร์ที่สองและสี่ของเดือน ครั้งละหนึ่งชั่วโมง

บ่อยขนาดนั้นเลยเหรอคะ

ทำไม ถ้าไม่พอใจ ก็อยู่หมู่บ้านนี้ไม่ได้นะ

เรื่องแบบนี้ควรสมัครใจทำเองสิ ถ้ามาบังคับกันแบบนี้...

คิดว่าเราทำเพราะอยากทำหรือไง

ถ้าพื้นที่ได้รับการพัฒนา ก็คงไม่ต้องมาทำแบบนี้หรอก

เพราะไอ้คฤหาสน์เส็งเคร็งนั่น

เราถึงได้เสียหายกันหมดเนี่ย

เคยมีการพูดถึง เรื่องพัฒนาพื้นที่ด้วยเหรอคะ

เพราะเจ้าของบ้านหลังนั้นดื้อแพ่ง ให้ตายยังไงก็ไม่ยอมขายที่

มันเลยล่มไปน่ะสิ

คุณเคยเจอเจ้าของบ้านหรือเปล่าคะ

ก็เคยเจอตั้งแต่ สมัยมีการพูดคุยเรื่องพัฒนาพื้นที่

นานโขแล้วล่ะ

ทำไมเหรอ

อ้อ ไม่มีอะไรค่ะ

งั้นฉันขอถามอะไรบ้างแล้วกัน

คุณมีเหตุผลที่ต้องอยู่ ในคฤหาสน์โบราณคร่ำครึนั่นด้วยเหรอคะ

เกสต์เฮาส์เหรอ

แปลว่าคฤหาสน์หลังนั้น จะเปิดเป็นเกสต์เฮาส์เหรอ

เขาว่ามาอย่างนั้น

ไม่มั้ง มันเป็นไปได้เหรอ

บ้านผีสิงแบบนั้นใครมันจะไปอยู่

ก็นั่นน่ะสิ

แบบนี้ยิ่งดีซะอีก

ไว้เปิดกิจการสักสองสามเดือน พวกนั้นก็คงรู้ตัวว่ามันไม่รุ่ง

แหงล่ะ หมู่บ้านนี้มีอะไรให้ดูที่ไหน

พูดจาพาค่าที่ตก

จริงสิ ผมต้องจ่าย ค่าทงคัตสึของมินแจด้วยสิ

ไม่ต้อง

- ถึงยังไงผมก็ควรจ่าย - ไม่ๆ

- รับไปเถอะ - ฉันจะไปแล้ว

ลาก่อนนะครับ

จ้า

มินแจของป้ากินทงคัตสึให้อร่อยนะ ไว้ป้าจะทำให้อีก