The Postman (Il postino)

DE POSTBODE

Er is geen water. Het is op, pa.

Vanmorgen wilde ik me wassen, maar er kwam niks.

Ik ben zo verkouden.

Ik heb kou gevat in de boot.

Ik hoef maar aan boord te gaan...

Ik zal wel allergisch zijn.

Als de boot nog stil ligt, heb ik 't al.

Jij zit dag en nacht op zee...

en je hebt nooit wat.

Ik krijg 't meteen.

Ik heb 'n kaart uit Amerika gekregen.

Van Gaetano en Alfredo.

Hier zie je Amerika en dat is 'n Amerikaanse auto.

Ze schrijven dat zij er ook eentje willen kopen.

Maar dat is vast 'n grapje...

want die kosten veel geld. Maar het is 'n rijk land...

waar veel werk is.

En wij zitten hier zonder water of niks. Maar zij...

Laat maar.

Luister, Mario, Je hebt nooit visser willen worden.

Ik ben verkouden. -Ga naar Amerika of Japan.

Je moet werk zoeken. Je bent geen kind meer.

De dichter Pablo Neruda in Rome

Station Termini.

Onruststokers verstoorden de doorstroom van de forenzen...

die dagelijks de perrons bevolken.

Deze ordeverstoorders zijn geen dronkaards die graag herrie schoppen...

of relschoppers die protesteren voor de lol.

Het zijn intellectuelen, schrijvers, journalisten.

Waarom zijn ze gekomen, en moest de politie optreden?

Als de trein arriveert, blijkt waarom.

In Rome komt Pablo Neruda aan, de wereldberoemde dichter uit Chili.

Bekend om zijn linkse ideeën die hem vaak opbreken.

Hij is verbannen uit zijn vaderland.

De dichter lijkt erg geliefd te zijn in Italië.

En te oordelen naar de omhelzing van deze mooie vrouw...

niet louter om zijn morele gaven.

Vrouwen zijn gek op zijn gedichten.

Misschien omdat Pablo Neruda over de liefde schrijft...

een onderwerp dat vooral de gevoelige vrouw aanspreekt.

Maar terug naar de herrieschoppers.

De minister heeft hun protest verhoord...

en het uitwijzingsverzoek van Chili afgewezen.

De dichter is te gast op een mooi eilandje voor de kust.

Hij mag er niet af zonder toestemming...

maar de fraaie omgeving vergoedt veel.

Dat ben ik.

De dichter zal zeker 'n prettige herinnering aan Italië overhouden...

want de omgeving lijkt op die van zijn eigen land.

In dit knusse huisje in de natuur zal hij zich zeker thuis voelen.

"GEVRAAGD VOOR TIJDELIJK POSTBODE MET FIETS"

Gecondoleerd, Donna Rosa. -Dank u, meneer Di Cosimo.

We hebben meer mannen als hem nodig hier.

We zullen 'm missen.

En nu sturen ze communisten.

Zo gaat 't nu eenmaal, meneer Di Cosimo.

Jij bent de afzender: Anita Scotto.

Hier staat de naam van je zoon.

Ik kom voor de baan. -Een ogenblik.

Dit is het adres. Alles in orde. Je stuurt 'm kappertjes.

Wat zal hij blij zijn.

Ben je analfabeet? -Nee, ik kan lezen en schrijven.

Niet zo snel, maar toch.

Ga zitten.

Je moet post wegbrengen naar Cala di Sotto.

Mooi, daar woon ik vlakbij.

Er is maar één geadresseerde.

Eén persoon? -Er wonen allemaal analfabeten.

Ik ben geen analfabeet. -Goed dan.

Het gaat om de post voor de heer Pablo Neruda.

De dichter die geliefd is bij vrouwen? -De dichter die geliefd is bij het volk.

Maar ook bij vrouwen, zeiden ze in het weekjournaal.

Maar vooral bij het volk. Hij is communist.

Hij krijgt al twee dagen bergen post opgestuurd.

De postzak weegt als een olifant op je rug.

Ik wacht wel. -Ik ben zo klaar.

Het betaalt bijna niets, dat weet je.

Als postbode vang je wat fooi...

maar van één adres kun je één keer per week naar de film.

Prima. -Je vindt het best.

Ik heet Giorgio.

Ik ben je chef. Zo moet je me eigenlijk noemen.

Maar dat hoeft niet, want ik ben ook communist.

Denk erom.

De dichter is een groot en edelmoedig man.

Hij verdient respect.

Je groet en bedankt hem.

Als hij fooi geeft, bedank je hem nog 'n keer.

Dit is je pet.

Hier is je tas. Je eerste loon krijg je over 12 dagen.

En nu we toch bezig zijn...

de sleutels. Open in de ochtend en sluit in de avond.

Wanneer begin je?

Maandagochtend om kwart voor zeven gaat het loket open.

Dan komt het publiek.

Heb je je al verkleed?

Nee, ik heb alvast de pet op.

Dan kan hij naar mijn hoofd gaan staan.

Anders gaat het pijn doen als ik hem lang op heb.

Dat is 'n truc van postbodes. Van ons.

Goedemorgen.

Uw post.

Amor?

Is er post voor mij? -Nee, niets.

Bedankt.

Nog 'n vrouw.

Een vrouw.

Maria Conchita, 'n vrouw.

Angela, 'n vrouw.

Is Jean Marie 'n man of 'n vrouw?

Een vrouw. -Natuurlijk.

Nog 'n vrouw.

In Chili zijn vrouwen ook in politiek geïnteresseerd.

Ja, maar allemaal vrouwen. Hoe is het mogelijk?

Zeg eens.

Hoe is die don Pablo?

Gewoon? -Als persoon?

Gewoon. Hij praat natuurlijk wel anders.

Maar je begrijpt 't meteen.

Weet je hoe hij z'n vrouw aanspreekt? Met amor.

Ook als ze elkaar roepen: amor. -Echt?

Het is 'n dichter. Dat merk je meteen.

Een vrouw.

Als u misschien iets nodig heeft...

melk of brood, dan kan ik... -Nee, bedankt.

Matilde doet elke dag boodschappen.

Als ze 'n keer niet wil gaan, dan zegt u het maar.

Nee, we hebben niets nodig. -Ik zeg het maar.

Ik begrijp 't, omdat hij 'n persoonlijkheid heeft.

Hij laat je 'n beetje ongemakkelijk voelen.

Daarna wordt je vrienden.

Niet dat we dat echt zijn...

omdat hij iemand is die...

hij is normaal en houdt van 'n grapje.

Hij schrijft niet de hele dag gedichten.

Je boek uit Napels is binnen.

Je mag 'm vooral niet lastigvallen met allemaal vragen.

Een postbode mag de klant niet met vragen overstelpen.

Dat doe ik ook niet.

Ik vraag alleen om een opdracht in z'n boek.

En als ik m'n loon krijg, ga ik naar Napels...

en laat ik de vrouwen zien dat ik een vriend ben van Neruda.

De dichter van de liefde. -Van het volk.

Je moet 't juiste moment vinden.

Als hij een gedicht bedenkt, misschien over politiek...

en je stoort 'm...

en hij vergeet het, dan heb je 'n wereldramp veroorzaakt.

Ik ben niet gek. Ik zie toch waar hij aan denkt.

En ik stap niet op hem af om 'n handtekening te vragen.

Ik lees z'n gedichten...

als hij mij 'n vraag stelt dan kan ik misschien antwoorden.

Zou ik een handtekening van u mogen?

Mag ik een handtekening?

Mag ik een opdracht van u, maestro?

Mag ik een opdracht, maestro?

Ik heet Mario Ruppolo.

En de post? -Geen post vandaag.

Mario, wees er nou maar blij mee. -Helemaal niet.

Ik heb zo duidelijk gezegd dat ik Mario Ruppolo heet.

"Vriendelijke groeten, Pablo Neruda."

Wat stelt dat nou voor?

Zou hij het kunnen uitwissen en iets nieuws schrijven...

zodat je ziet dat we vrienden zijn?

Hoe kun je nu denken dat hij zijn opdracht wil veranderen...

omdat ie jou niet bevalt?

Misschien heb je hem gestoord toen hij in gedachte was.

Nee, hij keek naar de bergen.

Zie je nou wel. -Nee, hij hield een ui in zijn hand.

Alsof een dichter niet kan denken met een ui in z'n hand.

Mag ik hem niet eens iets vragen als hij met een ui in zijn hand staat?

Die man heeft het druk en kan niet aan iedereen aandacht schenken.

Hij is wel communist. -Waar slaat dat op?

U zei toch dat communisten van mensen houden?

Werk me nou niet op m'n zenuwen.

Ik heb dit boek van hem gekocht.

Als je de gelegenheid hebt, vraag dan heel voorzichtig...

of hij het voor me wil tekenen.

Of hij wil tekenen? Neemt u dit boek dan maar.

Nee, dit is speciaal voor jou. -U mag het hebben.

Ik wil dat je hem dit zegt:

de chef van het postkantoor, kameraad Giorgio Serafini...

vraagt u beleefd of u zo vriendelijk wilt zijn dit te tekenen.

Ik moet het juiste moment afwachten...

als hij niet aan het denken is of een ui vasthoudt.

Maar dat kan maanden duren.

Als 't gebeurt, dan gebeurt het.

Wilt u de mijne? -Ik zei nee.

Wacht dan.

Zal ik al het water laten aftappen? -Alles.

Goedemorgen.

Meneer Di Cosimo, hoe kan ik u danken voor uw mooie krans?

U kunt me stemmen bezorgen.

Met de verkiezingen zet u een mooi kruisje.

En hopelijk doen uw klanten dat ook.

"...gebeurt dat ik naar de kleermaker of bioscoop ga...

Alles verschrompeld... Ondoordringbaar, als een vilten zwaan...

Navigerend op een water van oorsprong en as.

De geur van een kapperszaak maakt dat ik hardop moet snikken...

Ik ben het moe een man te zijn".