Lee

We moeten hier weg. Kom op.

Bommen ontploften. Soldaten werden neergeschoten.

Zulke dingen verwacht je in de oorlog. -Als je het al weet...

zie ik niet in waarom ik je vragen nog zou beantwoorden.

Heb je ze beantwoord? Dat heb ik gemist.

Wat wil je hier eigenlijk mee bereiken? -Bereiken?

Als dat zo'n moeilijke vraag is, weet ik niet of je zo'n goeie journalist bent.

Ik ben nieuwsgierig.

Dat belooft niet veel goeds. -Voor jou misschien niet.

Je blaast het te veel op. Het zijn maar foto's.

Dat geloof ik niet. Er zitten vast verhalen achter.

Wat doet dat ertoe? -Die moeten gehoord worden.

Wil je niet bekend worden?

Is dat niet waarom je erheen gegaan bent?

Denk je dat ik naar de oorlog ging om bekend te worden?

Dat heb ik niet gezegd. -Toch wel.

Ik wil je niet uithoren. -Dat is altijd zo in een interview.

Toch als het goed is.

Werden ze allemaal gepubliceerd? -Sommige.

Maar niet allemaal.

Wat levert mij dit op? -Hoezo?

Ik geef je alle verhalen bij mijn foto's. Wat krijg ik in ruil daarvoor?

Moet het echt zo gaan? -Zo gaat het in het leven.

Ik vertel je een verhaal over mij als jij iets over jou vertelt.

Prima.

Ik ben model geweest, muze en een naïef meisje.

Maar ik was er klaar mee.

Ik was goed in drinken, seks en foto's nemen.

En dat alles deed ik zo vaak mogelijk.

Het leven was leuk.

Neem die maar en plaats die tegen uw rechteroor...

alsof u met uw geliefde belt.

Prachtig, prachtig, prachtig. Dat is fantastisch.

Hoeveel discussies zouden ze gehad hebben?

Zijn ze hun bed wel al uit geweest?

Hallo?

Nee, hij is geen dwaas. Hij is uitgekookt en slecht.

Dat zal blijken. -De Duitsers mogen hem wel.

De Fransen niet. -Leve Frankrijk.

De lunch is klaar. -Bravo. Perfect.

Genoeg over politiek.

Zullen we gaan zwemmen voor we vanavond cocktails drinken?

Super, ik doe mee.

Ik meen het. Frankrijk gaat niet mee in zijn ideeën. Wij komen in opstand.

Als dat niet lukt, halen de Britten de kastanjes wel uit het vuur.

Liefje, je bent er.

Ik wilde je net laten opsporen. -Wat scheppen de Britten graag op.

Het helpt wel dat ze altijd wachten tot het laatste moment.

Roland. -Hallo.

Welkom, Roland. -Was het een ellenlange reis?

Vanuit Cassis? -Nee, vanuit Londen.

Ik zat achter een tractor. -Je kent Roland?

Zou ik hem leuk vinden? -Hij is best charmant.

Dus dit zal me niet vervelen? -Ik denk het niet, nee.

In zijn galerie verkoopt hij je tieten en kont.

Voor hoeveel? -Mag ik zelf ook wat zeggen?

Duidelijk voor te weinig geld, want ze waren veel te snel weg.

Ik had ze langer willen houden.

Prima, ik blijf niet graag rondhangen.

Wist je niet dat alle ex-modellen dat doen?

De wereld zien en doen alsof ze interessant zijn.

En jij? Waarom ken ik jou niet?

Ik ben niet zo belangrijk, ik verpats hun waren alleen maar.

Dan kun je misschien ook je commissie wat verkleinen?

Ik werk dag en nacht voor je. -Zo zie je er niet uit.

Er zit verf op je vingers. Je bent ook kunstenaar?

En je wast ze er niet af. Wil je dat mensen het opmerken?

Of moet je jezelf ervan overtuigen dat je er een bent?

Je schenkt wijn in voor je die aangeboden krijgt.

Daar gaan we.

In Engeland kent vast iedereen je naam al nog voor je er bent.

Je hoort bij het establishment en dat vind je vreselijk. Heb ik gelijk?

Ik zit bij de Quakers, niet echt het establishment.

Maar voor de rest... -Ze kan ons allemaal lezen.

Mag ik eens proberen? -Ga je gang.

Veel succes.

Opgegroeid in de middenklasse.

Arm voor de rijken, rijk voor de armen.

Dus jij hoorde ook nooit ergens bij.

Mensen raken afgeleid als ze naar je kijken.

Daar maak je handig gebruik van, wat je slimmer maakt dan de rest.

Je wilt niet dat mensen je in twijfel trekken.

Vooral niet als je weet dat je het mis hebt.

Je hebt geheimen.

Veel. Maar die deel je nooit.

Ik heb het nooit mis.

Dat is onze Lee. -En ik schenk mijn eigen wijn wel in.

Gezondheid.

Op de liefde. -Absoluut.

Ik ken je bijna net zo lang als dat ik Jean ken.

En ik zie jou bijna even graag.

We missen je. Ga mee met ons naar Parijs.

In Parijs weet ik niet meer wie ik ben.

De vraag is...

wie je nu wilt zijn, Lee Miller.

En wat je daarvoor wilt doen.

Ik heb je werk gezien, weet je.

Mijn tieten en mijn kont, ja.

Nee, je echte werk. Je foto's.

Je bent erg indrukwekkend. -Dank je wel.

Ik neem liever een foto dan dat ik op een foto sta.

Stoort het je als ik naar binnen kom?

Je kent me nu vier uur.

Stel je voor wat ik zou weten na vijf uur.

Roland?

Roland?

LIEVERD, 69 MANIEREN OM TE ZEGGEN DAT IK VAN JE HOU

Hallo. -Goeiemorgen.

We hebben gewed om hoe laat we je te zien zouden krijgen.

Wie heeft gewonnen? -Raad eens.

Hij is minder burgerlijk dan ik dacht.

Wie we daar hebben.

Hij leeft nog. -Goeiemorgen. Amper.

Mag ik? -Doe maar.

Hierheen kijken.

Als ik hier nu val en sterf, zeg dan wel goeie dingen over me.

Laat Man Ray niet zijn gang gaan. -Ze leefde zoals ze eruitzag.

Frivool en avontuurlijk. -Ik ben niet frivool.

Echt niet.

Waar gaan we nu heen? -Wel...

Zeker niet zo weer naar beneden.

Morgen vertrek ik weer.

Ga je met me mee naar Londen?

Was je al ooit langer dan een paar maanden op één plek?

Hoe kun je alles ontdekken als je op dezelfde plek blijft?

Heb je dan wel een doel?

Misschien vind ik nooit iets wat interessant genoeg is om te blijven.

Iets of iemand?

Mijn God.

Loop nu niet weg.

Kun je niet gewoon...

Deze dame laat mooie schoenen zien voor agenten.

Er is heel wat moois te bewonderen. De schoenen uiteraard ook.

Alle uitersten.

De 48e verjaardag van Hitler werd een grote show.

Voor een goed verjaardagsfeest...

heb je een paar honderd mensen nodig met wat wapperende doekjes.

Moet je hen zien. -Allemaal idioten.

Maar wel gevaarlijk. -Ze zijn gehersenspoeld.

Dat gelooft toch niet iedereen? Je doorziet hem toch?

Toch niet, kijk maar. Ze doen echt niet alsof.

Het enige antwoord op tirannie is schilderen, creëren.

Drinken. -Schrijven.

En dansen.

Ik snap niet dat jullie dat niet zagen aankomen.

Het ging heel traag.

En toch ook heel snel. Op een dag werden we wakker...

en was Hitler de machtigste man in Europa.

Zelfs toen leek het zo surreëel.

Wat heb je toen gedaan?

Ik ging door met mijn leven. Europa was in oorlog.

Maar het gebeurde allemaal ver buiten Londen.

Roland, kunstenaar en dienstweigeraar...

was ingehuurd om camouflagetechnieken te ontwikkelen.

We voelden ons veilig.

Roland? -Liefje, je bent er.

Lieve help. -Jouw beurt.

Ik begin aan het eten. -Kom op, dit is een doorbraak.

Je hebt het beloofd. -Ik beloof nooit iets.

Het is al goed. -Hoe was het in de stad?

Vreselijk, het duurde eeuwen voor er een taxi stopte.

Waar wil je me hebben? -Hier.

Klaar?

Kom op, maak me maar onzichtbaar. -Als dat lukt...

kan ik alles verbergen.

Haast je, ik heb honger. Er stonden heel lange rijen.

Maar ik heb wel boter en chilipoeder gevonden vandaag.

Als we ratten moeten eten, zullen ze gekruid zijn.

Concentreer je. -Dat vind ik best moeilijk.

Jezus.

Wees niet zo territoriaal, Audrey. -Editoriaal, bedoel je.

Excuseer, Lee Miller wil u spreken.

Dé Lee Miller? Wat doet zij hier? -Laat haar binnen.

Kom maar binnen.

Bedankt.

Cecil Beaton. Hallo. -Wel, wel.

Iets te zeggen?

Lee Miller. Hier moet ik zijn om werk te vragen?

Audrey Withers. Dat klopt, ga zitten. -Dank je.

Mag ik? -We zoeken geen oudere modellen.

Rustig maar, ik ben geen model meer. -O jee. Wat ben je dan wel?

Cecil, wil je ons even alleen laten?

Alsjeblieft? -Ik los deze ramp straks wel op.

Sorry voor hem. Hij is soms een... -Monster?

Hij heeft nooit kunnen verdragen dat vrouwen ouder worden.

Dat klopt. Dat hoor je wel vaker van mannen in de modewereld.

Maar hij is irritant talentvol, dus ik kan ermee leven.

Waar werd deze foto genomen? -In Syrië.

Dit is mijn studiowerk.

Deze zijn echt wel fantastisch. -Dank je wel.

Maar Cecil heeft gelijk, we zoeken momenteel niet echt iemand.

Met alles wat er gaande is, weten we niet of we nog lang kunnen doorgaan.

Ik stel voor dat we na de volgende uitgave nog eens praten.

Wat denk je?

Ze heeft niet nee gezegd. -Maar ja ook niet.

Je bekijkt het verkeerd. -Kom op, jij was er niet bij.

Ik wil gewoon iets doen. Hoe moeilijk kan dat zijn?

Je vindt wel wat, liefje. -Dat is zo neerbuigend.

Ik moet je iets zeggen. -Wat?

Ik hoor dat ze in Parijs onder de grond kruipen.