The House in the Woods (La Maison des bois)

‫

‫مترجم: «تارخ علی‌خانی» ‫ تلگرام: aManOfWar@

‫ببین، سربازها!

‫بیا بریم.

‫بیا زود بریم تفنگ‌هاشون رو ببینیم.

‫از پشت هل بدین به چپ.

‫به چپ.

‫همون‌جا.

‫برو عقب، عقب!

‫جلو!

‫خیلی‌خب، بسه.

‫می‌شه ما هم بخوریم؟

‫شاید بعدتر.

‫اگه واسه همه کافی باشه.

‫مهمات هم دارین؟

‫آره، ولی کار من آماده کردن غذاست.

‫- بعدا نگاه می‌کنم ببینم هست یا نه. ‫- سوپ خوبه؟

‫- شام چیه؟ ‫- سوپ. ممکن بود بدتر باشه.

‫تمیز می‌شه.

‫- یکم می‌خوای؟ ‫- توی سوپ؟

‫مال بچگیته؟

‫قشنگن.

‫کی گرفتیشون؟

‫عکس داری بهم نشون بدی؟

‫مرسی.

‫دخترته؟ بامزه‌ست.

‫این هم زنمه.

‫خوشگلن.

‫- شنا بلدی؟ ‫- نه.

‫خیلی نزدیک نشو. ‫زمین سفت نیست.

‫- این‌طوری که مو براش نمی‌مونه. ‫- معلومه که می‌مونه.

‫خوبی بچه؟

‫- سوغاتی چیزی نداری؟ ‫- من چیزی ندارم ولی اون فشنگ داره.

‫- بهم فشنگ می‌ده. ‫- جدی؟

‫لطفا. فشنگ دوست دارم.

‫میشل زود بیا. بهم فشنگ داد.

‫یه چیزی بهت نشون می‌دم، ‫بیا.

‫به نوشته‌ روی عصا نگاه کن.

‫ببین. کارت پستال یه آلمانیه که کشتیمش.

‫- پیش معشوقشه. ‫- با سرنیزه کشتیش؟

‫- اسمش رو بلدی؟ ‫- کردی توی شکمش؟

‫- آره. کردم توی شکم آلمانیه. ‫- مراقب باش.

‫گروهبان، غیرنظامی‌های اردوگاه زیاد شده.

‫این‌ها مال خودت.

‫بیا.

‫برو خونه.

‫مامانت منتظره.

‫- اسمت چیه؟ ‫- هروی.

‫هروی چی؟ هروی خالی؟

‫چرا ناراحتی؟ ‫واسه چی گریه می‌کنی؟

‫بابام رفته جنگ. می‌میره.

‫من هم توی جنگم و بچه دارم.

‫همه بچه دارن.

‫اون‌ها هم مدتی طولانی بچه‌شون رو نمی‌بینن.

‫دخترها، کباب مرغ چی شد؟

‫- ایست! ‫- فقط اومدم برادرم رو ببینم.

‫- زود باش. ‫- پاسکال!

‫- واسمون تخم‌مرغ بفرست. ‫- واسه املت!

‫ژان کلاود، زود بیا اینجا.

‫برو خونه ببینم بچه.

‫- بمب! ‫- زود!

‫بمبارانشون کن!

‫کمک.

‫به پیش!

‫

‫حالتون چطوره خانم لمار؟

‫خوبم.

‫هروی، می‌شه این‌ها رو ببری واسه خانم مورل؟

‫- کی هست؟ ‫- خانمی که توی میدانه.

‫هفته پیش اومده. واسش پرده دوختم.

‫خوب رفتار کن. برو.

‫- کیک‌ها رو بیار هروی. ‫- خفه شو!

‫بیا داخل.

‫سلام.

‫- چیه؟ ‫- از طرف مارگارته.

‫ممنون.

‫بوی خوبی میاد.

‫بره‌ست. داره می‌سوزه. ‫صبر کن.

‫- می‌خوای آهنگ بشنوی؟ ‫- آره.

‫- کدوم یکی؟ ‫- این.

‫- آهنگ دوست داری؟ ‫- بله خانم.

‫بیا.

‫وقتی بچه بودم مامانم یکی از این‌ها داشت.

‫همین‌شکلی بود ولی کار نمی‌کرد.

‫- قدیمی بود؟ ‫- آره. با رول کار می‌کرد.

‫این‌ها خیلی قدیمین.

‫اینجا خیلی خوبه.

‫- خوشت اومده؟ ‫- خیلی.

‫الان بهتر شده.

‫- مارگارت بهتون کمک کرد؟ ‫- توی همه کارها کمک کرد.

‫- قشنگه؟ ‫- خیلی قشنگه.

‫- چیز دیگه‌ای می‌خوای؟ ‫- نه ممنون.

‫می‌خوای با من ناهار بخوری؟

‫باید برم خونه. منتظرمن.

‫- برمی‌گردی؟ ‫- قول می‌دم.

‫پس خداحافظ.

‫می‌بینمت.

‫ولش کن خانم پیکارد. ‫من سیب‌ها رو ریز می‌کنم.

‫اگه دوست داری کمک کنی جلوت رو نمی‌گیرم.

‫سبد رو بذار این بالا.

‫- برش‌ها رو هم اینجا. ‫- کدوم‌ها؟

‫وقتی برششون دادی بذارشون روی میز.

‫بچه‌ها خیلی شیاطانن.

‫معلومه که هستن.

‫وقتی صداشون نمیاد شک ندارم ‫مشغول خراب‌کارین.

‫یعنی اصلا آرام و قرار ندارم.

‫- خمیر چطوره؟ ‫- خیلی خوب.

‫پسر من خوبه دیگه، مگه نه؟

‫آلبرت شما از بچه‌های مودبه.

‫- ولی دوست داره که بهش قلدری کنن. ‫- یعنی چی؟

‫انقدر حساسه که بقیه اذیتش می‌کنن.

‫- بچه من چی؟ ‫- بچه شما؟

‫خوبه، ولی داره بزرگ می‌شه.

‫- خیلی شیرینی دوست داره. ‫- امیدوارم به اندازه کافی بخوره.

‫نگران نباش. از بقیه بچه‌ها می‌دزده.

‫واسه همین گفتم از پاریس شیرینی بیارید.

‫توی پاریس هم اوضاع داره سخت می‌شه.

‫همین‌طوره.

‫جوش شیرین حاضره؟

‫- برم فر رو چک کنم؟ ‫- برو.

‫گند زدم.

‫واسه امرار و معاش...

‫یکی دو تا ساکن دیگه لازم دارم.

‫تخت مارسل خالی شده. ‫می‌شه ازش استفاده کرد.

‫اگه سرکار خبری شد...

‫خبر می‌دم. زن‌های زیادی هستن که ‫کار می‌کنن و نمی‌دونن بچه‌ها رو چیکار کنن.

‫اینجا مثل شاهزاده‌ان. توی جنگل دور می‌زنن.

‫مثل پاریس نیست.

‫اگه برتاهای بزرگ یا گوتاها نباشن، ‫زپلین‌ها هستن.

‫اون شب یک زپلین گنده ‫ رو کنار برج ایفل دیدم...

‫حتی زنگ خطری هم نبود.

‫- داری از خودت در میاری. ‫- سه روزه نخوابیدم.

‫ما توی زیرزمین بریج بازی می‌کردیم.

‫خب من انقدر از ترس می‌لرزم ‫که نمی‌تونم برم توی زیرزمین.

‫حتی نمی‌تونم جورابم رو بپوشم.

‫ایمان داشته باش. جنگ بالاخره تموم می‌شه.

‫یه سری دوست دارن که ادامه داشته باشه.

‫توی پاریس یه سری کلی پول در میارن.

‫اینجا هم در میارن.

‫حتی پول کثیف.

‫گریه و زاری کسب و کار خوبیه، مگه نه خانم؟

‫بیا دم مغازه بهت تخفیف می‌دم.

‫رفتارمون زشت بود. ‫ببخشید خانم پیکارد.

‫از مارسل خبری نشد؟

‫خوبه.

‫فکر نمی‌کردم هیچ‌وقت بره خط مقدم.

‫فکر می‌کردم قبلش جنگ تموم می‌شه.

‫و بعد رفت.

‫خبری هم نمیاد.

‫چه ناراحت‌کننده.

‫اون فقط یه بچه‌ست.

‫نمی‌تونم تصور کنم که توی سنگر باشه.

‫انگار همین دیروز بود که...

‫همسن بچه‌های شما بود.

‫اومدن.

‫بچه‌ها؟

‫- می‌شه اسکیت‌ها رو ببرم؟ ‫- ببر.

‫دعوا نکنین.

‫- غذا کی آماده می‌شه؟ ‫- زود.

‫مواظب باش لباست رو خراب نکنی.

‫کیکش خیلی بزرگ نیست.

‫- فرار کرد! ‫- چرا مراسم شلوغی بود.

‫ببین، لباسم پاره شد.

‫نگران نباش. می‌دوزیمش.

‫- لاغر شدی مارگارت. ‫- نگرانم.

‫دو ماه شده که از نامزدم خبری نشده.

‫حاضر بودم من به جای مارسل برم.

‫- بچه‌ها چی؟ ‫- مارگارت مواظبشون بود.

‫بچه‌های شمام که شما رو دارن.

‫فقط می‌مونه هروی...

‫- از والدینش خبری نشد؟ ‫- پدرش نامه نوشته.

‫می‌شه واسم آب بیاری؟

‫همون روزی که نامه شما نرسید ‫نامه پدرش رسیده بود.

‫اون روز رو فراموش نمی‌کنم.

‫می‌خواد به محض طلاقش دوباره ازدواج کنه.

‫- تا وقتی که زندست مشکلی نداره. ‫- اگه مُرده باشه چی؟

‫قضاوت نکن. ما همه‌ی داستان رو نمی‌دونیم.

‫آرد رو بده لطفا.

‫ولی... بهت پول می‌ده؟

‫خب، هر چی که می‌خواین رو باور کنین.

‫- ولی من از سال 1915 پول نگرفتم. ‫- حالا فکر کن ما پول نمی‌دادیم.

‫- پدرش چی؟ ‫- مگه چقدر در میاره؟

‫بیچاره هروی. یا باید پیش من بمونه ‫ یا باید ببرنش مرکز.

‫بذار ما کمکت کنیم.

‫من سیزده امتیاز دارم.

‫نه، دوازده امتیاز داری. ‫نُه امتیاز بگیرم می‌رسم.

‫خیال کردی زرنگی؟

‫- بردم! ‫- خنگه دیگه.

‫حالا باید از اول بچینیمشون.

‫وقتی هست نمی‌تونیم بازی کنیم.

‫نمی‌ایستن.

‫این‌طوری، ببین.

‫حالا شد.

‫مراقب باش. این یکی الان می‌افته.

‫خیلی‌خب، بیا بازی کنیم.

‫ببین اگه ازت جلو نزدم!

‫صاف بشین آلبرت. قوز نکن.

‫غذا می‌خوری عزیزم؟

‫هروی، بیا با ما شام بخور. ‫هر یکشنبه همینی.

‫- قبل این‌که سرد بشه بخور. ‫- رانه؟