Bora! Deborah (보라! 데보라)

TRUE TO LOVE

TRUE TO LOVE

KATHANG-ISIP LAMANG ANG LAHAT NG MGA KARAKTER, AT PANGYAYARI.

'Wag kong pangunahan.

EP 12 GAYA NG ISANG EKSENA SA ISANG DRAMA

Gusto mo bang manood tayo ng sine?

Tara na?

Atensiyon.

Agahan kaya natin ang uwi ngayon?

- Seryoso? - Ayos iyon.

Ayos iyon!

- Sige! - Ayos iyan.

Sige.

Sige, agahan natin ang uwi.

At tayong lahat

ay manonood ng sine mamayang gabi.

- Ha? - Bakit?

Ngayon ay "Araw ng Kultura."

Nasa industriya tayo ng kultura, gawin natin ang bahagi natin.

U-ri.

Alamin mo iyong gusto nilang panooring ngayon

at mag-book ka ng tickets.

Sige.

Ayos di ba? Sama-sama tayong manonood ng sine.

Oo.

U-ri.

Mahihimatay ako mamaya sa pananakit ng tiyan.

'Wag mo na akong bilhan.

Tutulungan ko iyong katrabaho ko na nananakit ang tiyan.

Pasasakitin ko iyong tiyan ng katrabaho ko

at tutulong sa pagpunta ng ospital.

Ganoon ba.

Masama ang pakiramdam ko.

May nakaplano na ako.

Ako rin.

JINLEE RSVP LIST TUMANGGI, WALANG SAGOT

Nagkita kayo ng mga tita?

Ngayon?

May plano ako ngayon.

Di iyon magtatagal.

Mag-hi ka lang sa kanila sandali.

Iniyabang ko sa kanila ang anak ko.

'Pag di ka pumunta, mahihiya ako.

Maging masunurin ka namang anak.

Sige.

Magbabayad lang ako tapos aalis na.

- Iyon lang, okey? - Sige.

Sang-jin. Nag-book na ako ng mga ticket sa sinehan.

Siya nga pala, saan ka papunta?

Didiretso na ako roon.

May iba pa akong pupuntahan.

I-text mo ang ticket.

Sige. Pupunta ka talaga, di ba?

Siyempre naman.

Dito ang daan, sir.

May pediatric dentistry siya.

Ikinasal siya at nahiwalay kaagad, katulad mo, kaya…

Ma naman…

Sabi ko, ayokong ikasal.

Sino ba'ng nagsabing ikasal ka?

Maupo ka lang at kumain kasama siya, para sa akin.

Pagkatapos no'n, di na ako mangingialam.

Hello.

Pasensiya na at nahuli ako.

Natrapik ako.

Ayos lang. Kararating ko lang din.

MAMA

Mangyaring pumasok sa Theater 3.

Sang-jin. Pa-low batt na ako.

Maghihintay ako sa tapat ng theater.

Pagkakataon nga naman.

Alam ko.

Mag-isa ka lang ba?

Hindi, may kasama ako.

Nakatingin siya sa atin.

Ano iyon?

Bo-ra.

Nanood din sila no'ng pelikula.

- Siya si… - Hello. Nanay ako ni Su-hyeok.

Ito ang asawa ko.

Ikinatutuwa ko.

Hello, ma'am.

Hello, sir.

Di ko alam na nasa date ka pala, anak,

at may kasama pang maganda.

Maraming salamat.

Pero mas maganda ho kayo.

Naku, nakakatuwa ka naman.

Di ko pa siya nakitang may kasamang babae.

Kaya akala ko lalaki ang tipo mo.

Mahal…

Ayos lang din naman sa akin iyon.

Alam mo iyon, tama?

Anuman ang sabihin mo, handa akong makinig sa iyo.

Hinihintay kong kausapin mo ako.

Kung nahihirapan ka at kailangan ng karamay,

puntahan mo lang ako, okey?

Sige, Nanay.

- Ama. - Oo nga pala.

A-young, 'wag na nating gambalain ang date nila.

Ituloy na natin ang date natin?

Sige.

- Masaya akong makilala ka. - Ako rin.

Kumain sana tayo minsan.

Pero alam kong may sarili kayong plano.

- Kumain tayo 'pag puwede ka. - Sige.

Kailan ka puwede?

- Para sa akin… - Mauna na kayo.

Tara.

- Ingat. - Tara.

Tara na ba?

Sige.

Di ka nagmana sa tatay mo.

Ano?

Malambing siya.

Parang ang sweet-sweet nila.

Nabigla talaga ako.

Iyong mga mag-asawa pala

sa palabas, meron din sa totoong buhay.

Mag-asawang naghahawak kamay pa rin,

nagtatawagan sa pangalan nila, at nagde-date.

Nga pala, ba't Nanay ang tawag mo sa kanya

tapos Ama naman sa tatay mo?

"Papa" ang karaniwang tawag sa tatay.

Ganoon ka ba tinuruan?

Totoo iyon.

"Nanay" ang tawag ko sa nanay ko

at "Ama" sa tatay ko.

Nadiborsiyo ang nanay ko noong bata ako.

Ikinasal uli siya

siguro mga nasa ika-limang baitang ako.

Kaya iyong tatay ko ngayon ay amain ko.

Pasensiya na. Di ko alam.

Di na kailangan.

Siyempre, hindi mo alam.

Ngayong naisip ko, di ko ito sinasabi

sa iba maliban kay Sang-jin.

Nagustuhan agad ng tatay ko ang nanay ko.

Gusto niya agad siyang pakasalan.

Di niya nga lang alam

mas matanda siya ng anim na taon at may anak na.

Hanggang noong ikasal sila,

sobrang tutol ang mga magulang nila

na kaya medyo magulo.

Parang kuwento talaga sa drama.

Matapang, kuwentong pag-ibig ng mas batang lalaki.

Isang batang nakasaksi sa hiwalayan ng magulang niya

may ibang natutunan bago malaman ang pagmamahal.

"Ang mga nagmamahal ay di na kayang magmahalan."

"Puwedeng magbago ang pag-ibig."

Kaya di ako komportableng ipakita ang nararamdaman ko

at may problema talaga sa buhay pag-ibig,

base sa pagsusuri ng nanay ko.

Bilang bata,

bihira lang akong umiyak o ngumiti. Aral lang ako nang aral.

Curious siya sa iniisip ko.

Kaya nag-aral siya ng child psychology pagkatapos.

Nag-PhD siya sa child psychology.

Sinasabi niya bang naiintindihan ka na niya?

Hindi.

Naiintindihan niya raw ang ibang bata, pero ako, hindi.

Laging ganoon.

Ako rin. Madali ang pag-iibigan ng iba,

pero mahirap iyong sa akin.

Mahirap intindihin ang iniisip ng mahal mo.

Bilang bata,

'pag nakikita mong nag-aaway ang mga magulang mo pero di naghiwalay,

alam mo'ng natututunan nila?

"Di maganda ang maghayag ng nararamdaman

sa pagitan ng lalaki at babae.

"Walang kabuluhan iyon at malungkot."

Kaya siguro mahirap sa akin ang magpakatotoo sa relasyon.

Base iyon sa pagsusuri ko.

Kaya nga ako mahilig sa mga drama.

Noong una, lalakasan ko iyong TV

kasi sawa na ako sa pagtatalo nila.

Ang makitang nagsasampalan sila, nagsasabuyan ng tubig,

magsigawan, o magsagasaan, mas natutuwa ako roon.

Akala ko, "Ganito mabuhay ang mga tao."

"Normal lang ang pamilya ko."

Huli na nang napagtanto ko na "soap opera" ang tawag doon.

Sang-jin. Pa-low batt na ako.

Maghihintay ako sa harap ng theater.

U-RI.

Patay ang phone.

Iko-connect ka sa voicemail ang sisingilin pagtapos ng beep…

- Uy. - Tapos na iyong pelikula? Nagsaya ba kayo?

Ano? Oo.

Pagod ako. Matutulog ako nang maaga.

Ilibre mo sila ng masarap, at ipaalam mo na lang ako.

Hindi, di ko sila kasama.

Huli na nang nabasa ko ang message ni U-ri.

At nag-reply iyong iba na di sila makakapunta.

Ano?

Nasaan ka ngayon?

Ako?

Nasa…

Sige… Ibababa ko na.

U-ri.

Sang-jin.