Doctor Who

Engeland 1666

Het is een prachtige dag, meneer. - Engeland op z'n mooist.

Ik begeef me naar die appelboom daarginds...

om de raadsels van Gods universum te overpeinzen.

Ik wil u pas weer zien als u iets goeds bedacht heeft.

Goed plan. Fijne dag, Mrs Merridew.

Natuurlijk.

Wel heb ik ooit. Wat is dat nou weer?

POLITIEHOKJE

Sorry, we zijn de controle kwijt. M'n vriendin Donna…

Dit is ze. Donna Noble. …heeft koffie op het paneel geknoeid.

Geen zorgen, dankzij z'n tijdmachine kan hij me eeuwig de schuld geven.

Ik moet even rekenen. Welk jaar is dit? - Het is 1666.

Ga maar niet naar Londen dan. Wacht eens.

Appelboom. Appel. Een man met een appel in 1666.

Bent u Sir Isaac Newton?

Sir Isaac?

Nog niet. Spoiler.

Staat hij ingesteld op beroemd? - Als ik dingen kon instellen…

Maar het moet gezegd worden, Mr Isaac Newton...

dat u vast inziet… - Niet zeggen.

…dat u inziet… - Doe nou niet.

Kom nou. Dat u inziet...

hoe zwaar deze situatie ons valt.

We moeten gaan. - Dag.

Wat was dat voor een mooi woord?

Slaar. Faar.

Kraar.

Ik ga nooit meer… - Aan de kant.

Is hij…

Is hij in orde? Of is hij kapot?

Hoe erg is het?

Hij was gloednieuw.

Het spijt me.

Niet jouw schuld. - Jawel.

Doet hij het nog? Kun je hem repareren? Kunnen we naar huis?

Wij kunnen alles.

Sonische schroevendraaier. En een niet-sonische.

Een niet-sonische is gewoon een schroevendraaier.

Dank je. Als ik hem kan aanpassen…

Dit oude hokje kan zichzelf regenereren als ik hem in de versnelling zet.

Word ik gek of draaide de TARDIS net "Wide Blue Yonder"?

Ja, inderdaad.

Waarom? - Dat vraag ik me af.

Dat zongen we in het basisschoolkoor.

We gaven iedere kerst een concert, maar opa klaagde erover.

Hij vond het niks voor kinderen.

Het klinkt vrolijk en leuk, maar dat is het niet.

Het is het leger dat ten strijde trekt. - Ja, de luchtmacht.

Maar het is 'wild blue yonder', dus de TARDIS draaide een oorlogslied.

Ziezo. En nu...

kan hij zich herbouwen.

Goed? Ja?

Doet hij het?

Ik denk het.

Vreemd.

Kijk aan. Herstellen. Geef het wat tijd. Zo. Ik vraag me af waar we zijn.

Het voelt als een ruimteschip.

Vlucht. - Ruimteschip.

Even kijken.

Wauw. Toe maar.

Groot. - Heel groot.

Arme schoonmaker.

Is dat…

Hallo?

We zijn hier per ongeluk geland. Hopelijk is dat niet erg.

Leeft het?

We kunnen eens kijken. - Of we blijven hier...

wachten tot de TARDIS weer werkt en gaan naar huis.

M'n familie wacht op me.

Vooruit dan.

Waar we ook zijn, het had erger gekund.

Er is lucht. Er is licht. Er is kraartekracht.

Isaac Newton was knap, hè? - Ja, ontzettend knap.

Ben ik nu zo?

Dat is geen verrassing voor me. Ik vond altijd…

Wat?

Haal je hem terug?

Doctor, haal hem terug.

Dat kan je, toch? Gebruik de sonische schroevendraaier.

Die stak erin.

Fluit hem dan terug. Of knip met je vingers.

Roep hem op. Gebruik je stomme hoofd en haal hem terug.

Kijk me niet zo aan.

Het is jouw schuld. Ik wilde wachten, maar jij moest zo nodig weg.

Jij ging mee. - Alsof ik je kon tegenhouden.

Jij hebt de koffie… Nee.

Nee. - Het spijt me.

Goed.

Prima.

Waar zijn we in godsnaam?

Rose wacht op me.

Ik krijg je wel thuis. - Hoe dan?

Er is één optie.

Een mechanisme aan boord, HADS genaamd. Het vijandigeactie-verplaatsingssysteem.

Als de TARDIS gevaar loopt, vertrekt hij. - Waarnaartoe?

Ergens. Hij komt terug als het gevaar geweken is.

Het staat al jaren uit, anders kwam ik nergens.

Na drie jaar zonder landing dacht ik: zet maar uit.

Maar bij z'n reparatie is hij misschien weer aangegaan.

Dat betekent wel dat hier vijandige actie is.

Zit hier iets wat zo slecht is dat de TARDIS gevlucht is?

Dan gaan we het volledig inmaken.

Ze was erg geïrriteerd, Mrs Bean. - Mrs Bean?

De koordirigent.

Het was geen oorlogslied, zei ze. Het was vrolijk. Dat zei ze.

Mrs Bean?

Fenslaw.

Wat was dat?

Net bewegende circuits.

Of het past zich aan om…

Maar wat was dat woord, fenslaw? Wat betekent dat?

Geen idee. De TARDIS vertaalt altijd voor me.

Nee, dat doet de TARDIS voor mij. Jij kent 27 miljoen talen.

Ik ken er 57 biljoen en 205, maar niet deze.

Misschien stelde Mr Fenslaw zich voor? - Dat was het niet.

Jimbo heeft niet bewogen.

Wat is dat? - Wacht eens even.

Als ik het goed heb…

Uw auto, milady. - Dank u, Parker.

Het is een robot.

Hallo, Jimbo.

Kun je praten?

Kun je communiceren, Fenslaw?

Fenslaw. Nee?

Fenslaw. Hoor je me?

Luistert er iemand mee? Hallo?

Ik ben de Doctor. Dit is Donna. We hebben hulp nodig.

Is dat alles?

Rustig aan. - Maar wat is het?

Misschien een indringer, de vijandige actie.

Hij lijkt me gewoon oud.

Heel primitief. Sorry dat ik het zeg, Jimbo.

Iemand heeft een oude robot uit de opslag gehaald...

om langzaam door 'n lange gang te lopen.

Waarom? - Misschien...

is de tijd vertraagd. - Nee, dat zou ik voelen.

Blijf daar. Geen onverwachte bewegingen.

Gaan we verder?

Laat mij maar.

Allons… zoals idioten het zeggen… y.

Iemand thuis?

Absoluut een ruimteschip.

Als dat de ruimte is.

Er is een stoel. Goed teken. Een levensvorm met een kont.

Als ik weet wat één tot tien is, kan ik uitzoeken waar we zijn.

En wanneer. En waarom.

Een, twee, drie, vier, vijf...

zes, zeven, acht, negen, tien.

Nu kan ik de basiscode lezen. Tekens van leven?

Geen.

Alleen een lege stoel.

Waar zijn ze heen?

De stroom is afgezet. De basisfuncties werken nog.

Iemand heeft drie jaar geleden een luchtsluis geopend.

En weer gesloten.

Waarom?

Het ruimteschip is al drie jaar leeg? - Geen idee.

Dat zijn lenzen. Er is een camera. Als een drone. We kunnen zien waar we zijn.

Zeker weten een ruimteschip.

Wat voor ruimteschip? - Geen idee.

Maar als dit de ruimte is… Er zijn geen sterren.

Waar zijn de sterren?

Misschien zitten we in een stofwolk of een kraartekrachtput.

Wat is er?

Nee, niets. Het schip is verdwaald.

Het is door een wormgat gevallen. - En waar is het nu dan?

Het spijt me.

De TARDIS was losgeslagen. Hij heeft ons...

naar de rand van het universum gebracht.

Wat is daarbuiten dan?

Nou, dat is lastig. Voor jou.

Als het universum alles is, dan is het onmogelijk om een rand te hebben.

Maar dat is de taal van Aarde van de 21e eeuw, jullie weten nog niets.

Niet om lullig te zijn. Het is zo.

Zodra jullie Cambodjaanse platte wiskunde uitvinden...

blijkt dat het mogelijk is. - Wat?

Dat. Het niets.

Aan de rand van creatie.

Het absolute niets.

Maar het licht van de sterren reist.

In m'n tuin zie je het licht van sterren een biljoen kilometer verderop.

Waar is het licht?

Daarginds. Het heeft ons nog niet bereikt.

Als we in die richting vliegen, zijn we in 100 triljoen jaar bij je huis.

Dat is m'n familie. Daarginds.

Ik ben nog nooit zo ver weg geweest.

Om hier te staan…

Fysiek. Onbeschermd. Op de rand.

Dat heeft nooit iemand gedaan. Nooit.

Tot nu.

Tot dit ruimteschip.

En een luchtsluis die drie jaar geleden geopend en gesloten is.

Misschien verzakte hij wat.

Je zei dat er geen tekens van leven waren. Zeker weten?

Coliss.

Fenslaw en coliss.

Als een lijst. Een advocatennaam. Een aftelprocedure. Of instructies.

Of een waarschuwing.

Langzame waarschuwing.