House of the Dragon

- นั่นอะไรน่ะ มาให้ข้าดู - ถอยออกไปๆ

จงดู

เมลีย์ส มังกรฝ่ายกบฏ

ถูกสังหารที่รู้กสเรสต์ โดยกษัตริย์

แด่เอก้อน

ไม่จริง...

ไม่จริงน่า

พวกเขาฆ่ามังกร

มังกรสิ้นชีพ แบบนั้นเป็นลางร้ายนะ

เรนีร่าต้องรับผิดชอบเรื่องนี้

น่ารังเกียจเดียดฉันท์

พวกเขาไม่รู้เหรอว่าเราชนะศึก

ชัยชนะประหลาด

หากเรียกชนะ

จงดู

เมลีย์ส มังกรฝ่ายกบฏ

นึกว่ามังกรเป็นเทพซะอีก

ถูกสังหารที่รู้กสเรสต์ โดยกษัตริย์

แค่ก้อนเนื้อ

ถอยไปๆ

เขารอดหรือเปล่า

กษัตริย์ยังอยู่กับเราขอรับฝ่าบาท

ดึงแผ่นนี้ที

ลูกข้าจะตายไหม

เกรงว่าจะตอบไม่ได้

ข้าขอให้การรักษาก่อน ช่วงเวลานี้สำคัญยิ่งนัก

ได้สิ

ต้องมีใครสักคนปกครองแทนเขา

เกิดอะไรขึ้น

เรายึดปราสาทได้ เสียทหารไปราวๆ เก้าร้อย

ข้ารู้แล้ว

ข้าให้ทหารกองเล็กๆ อยู่คุ้มกันที่นั่นกับมังกรองค์ราชา

นานทีเดียวกว่าซันไฟร์จะตาย

กษัตริย์ เซอร์คริสตัน เขาโดนอะไร

ทรงต่อสู้อย่างกล้าหาญ

เอม่อนด์ล่ะ

เขาเกี่ยวข้องยังไง

ข้าตอบไม่ได้

มังกรตัวใหญ่สุด ของเราถูกสังหาร

คริสตัน โคล ยกทัพบุก ทั่วคราวน์แลนด์โดยไร้ผู้ท้าทาย

ดัสเก้นเดล กับรู้กสเรสต์ไปแล้ว

เรายังไม่มีทัพภาคพื้น

นอกจากทัพที่หวังว่า จะตั้งได้โดยเดม่อน

คนที่จากเราไป หลังจากมีปากเสียงกันในบ้าน

ท่านมีปัญหากับข้าเหรอ เซอร์อัลเฟร็ด

ข้าภักดีต่อองค์ราชินีอย่างแน่แท้

ท่านอาจภักดีก็จริง

แต่ท่านยินดีจะเชื่อฟังข้า ในยามศึกไหมล่ะ

ข้าไม่มีวันกังขาในขีดความสามารถ

หรือปรีชาญาณของพระองค์

เพียงแต่ว่าเพศซึ่งอ่อนแอกว่า

ที่ผ่านมายังไม่ได้มีส่วนร่วมมากนัก

ในการวางกลยุทธ์ การทำศึก

หรือการออกทำศึก

ชั่วชีวิตเรามีแต่สันติ ท่านก็ไม่ได้กรำศึกมามากกว่าข้า

ส่งข่าวถึงเมเด้นพูล และแหลมแคร็กคลอว์

ให้พวกเขาจัดกองรักษาการณ์ และส่งเสบียงหรืออาวุธให้

หากพวกเขาต้องการ

หากโคลยังจะทำศึกต่อ พันธมิตรของเราต้องพร้อมรบ

เราต้องตอบทางรู้กสเรสต์ กับดัสเก้นเดล

พวกเขาพ่ายแพ้ไปแล้ว

แต่เวก้าร์สิ้นเรี่ยวแรง หลังจากสู้ศึกหนักขนาดนั้น

หากเอก้อนตาย ไม่ช้าเราก็รู้

มันจะเป็นเพียงชัยชนะในนาม

ไม่ช้าพวกนั้น ต้องหนุนคนอื่นมาแทนเขาแน่

ตอนนี้เหมาะยิ่ง

หากเราโจมตีคิงส์แลนดิ้งได้ ก่อนมังกรฝ่ายนั้นฟื้นตัว

เช่นงั้นข้าต้องเป็นคนทำเอง

ราชินี ทรงเป็นประมุข เรื่องนั้นไม่ได้เด็ดขาด

งั้นจะให้ข้าทำอะไรล่ะ

เจซ

เจ้าจะไปไหน

ฮาร์เรนฮัล

ไปพบกับเดม่อน

เรนิสจากไปแล้ว

เราต้องยืนยันว่าเขาภักดีต่อแม่ข้า และแจ้งจุดยืนของเขา

เจ้าคิดว่าจะคุมเขาได้ ทั้งที่ราชินีทำไม่ได้เหรอ

แม่ข้ายินดีส่งเจ้าออกไป

ลาดตระเวน ต่อสู้

ส่วนข้าถูกบังคับ ให้อยู่เล่นบทเจ้าชายไข่ในหิน

มันน่าอับอาย เบล่า

นางก็แค่ปกป้องเจ้า เจ้าคือผู้สืบทอด

งั้นก็ต้องให้คนเห็นว่า ข้าสู้เพื่อสิทธิ์ของนาง และข้า

ข้านิ่งเฉยไม่ได้อีกแล้ว

ข้าต้องลงมือ

พวกเฟรย์

พวกเขาคุมท่าข้ามปราสาททวินส์

นักรบเฒ่าของครีแก้น สตาร์ก กำลังลงใต้

ถ้าทัพเขามีเส้นทาง ตรงเข้าแดนลุ่มน้ำ

เราก็ไม่ต้องรอให้เดม่อนจัดการ

ข้าจะไปเจรจาขอทางพวกเฟรย์

นางไม่ชอบใจแน่

งั้นก็อย่าบอก รอให้ข้าไปก่อน

โมงยามเคลื่อนคล้อย มังกรข้าหิวแล้วด้วย

เจ้าเหลือทางเลือกเดียว คือยอมจำนน

ข้อตกลงก็ง่ายๆ ลอร์ดแบร็กเค่น

ประกาศว่าเอก้อนกษัตริย์ปลอม เป็นผู้ชิงบัลลังก์

สวามิภักดิ์ต่อข้า

ไม่งั้นถูกเผาแน่

ข้าขอเป็นลอร์ดแห่งเถ้ากระดูก ยังดีเสียกว่า

ยอมคุกเข่าต่อหน้า ไอ้แบล็กวู้ดนอกรีตหน้าตัวเมีย

กับมังกรรับจ้าง

พวกแบร็กเค่นมันผุดขึ้นมา จากขุมลึกสุดของเจ็ดนรก ฝ่าบาท

จะเป็นพระกรุณา หากทรงช่วยส่งพวกมันกลับไปซะ

หัวพี่ชายเจ้าไม่เน่า ระหว่างส่งกลับไปเหรอ วิลเลม

เห็นว่าในนั้นมีแต่หนอนนี่นา

พูดได้น่าประทับใจดีนะ ลอร์ดแบร็กเค่น

แต่เสียดายที่ไม่ใช่คำตอบ

เราเลือกไฟ

ข้าไม่คิดว่าพวกเขา จะอยากตายกันขนาดนั้น

พวกมันเลือกแล้ว น่าจะทรงสงเคราะห์ให้

ข้าอยากได้คนเป็น

ข้ามาระดมนักรบ ไม่ใช่ซากศพ

ก็ทรงเห็นแล้วว่า ตระกูลข้าเจออะไรมาหลายรุ่น

พวกนั้นมันหัวแข็ง ไม่ยอมอ่อนข้อ

พวกเขาเลือกถูกเผาดีกว่ายอมแพ้

คนแบบนั้นแหละที่ข้าต้องการ

ข้าว่าอาจยังเป็นไปได้ ที่เราจะบรรลุเป้าหมายกันทั้งคู่

เราฟาดฟันกับพวกมันมานานมาก

งั้นเจ้าก็น่าจะลดการฟาดฟัน แล้วหันมา...

โน้มน้าวดู

พวกมันเด็ดเดี่ยวมากตอนออกศึก

แต่ทุกคนล้วนมีจุดอ่อน

งั้นเจ้าก็เข้าใจแล้ว

มีหลายสิ่งเลวร้าย ที่ผู้ปกครองต้องไม่ลงมือ

- ด้วยตัวเอง - ข้าน้อมรับใช้ฝ่าบาท

"หลายร้อยปีที่แล้ว"

"ที่กองทัพมากมายต้องแตกพ่าย"

"หลังพยายาม ตีป้อมบลัดดี้เกตของข้า"

เจ้าฟังอยู่หรือเปล่า

ท่านหญิง

เอียรี่เองก็เจาะเข้าไม่ได้

แน่ล่ะว่าเว้นแต่เรา จะถูกโจมตีจากบนฟ้า

ท่านรับปากราชินีว่า จะให้นักรบหมื่นห้าพัน

แลกเปลี่ยนกับการคุ้มกัน มังกรตัวนึง

เช่นนั้นก็เกินข้อตกลง ทรงส่งมาสอง

เพิ่งฟักได้ไม่นานทั้งคู่

ข้ามีหมาล่าเนื้อที่น่ากลัวซะกว่า

ยังไงพวกมันก็เป็นมังกร

ข้าจำได้ว่าท่านไม่ได้เจาะจง ขนาดตัวของมันในคำขอ

จะยั่วโมโหข้าเหรอ

ทั้งที่ตอนนี้เจ้า มาขอพึ่งใบบุญข้าอยู่เนี่ยนะ

เดี๋ยวมังกรก็โต

- จนได้ - ข้าไม่มีเวลา

ข้าไม่ชอบความรู้สึกอ่อนแอ

ข้าก็ด้วย

นี่เป็นห้องนอนของเจ้า วันนี้ข้าจะรอกินมื้อค่ำด้วย

ข้าเสียใจด้วย เรื่องการจากไปของยายเจ้า

ที่พวกเขาพูดกันในอนุสภาข้าวันนี้

พวกเขาโทษพระองค์เรื่องเรนิส กับมังกรนางเหรอเพคะ

ให้โทษซะยังดีกว่า

พวกเขาเอาแต่พูดข้ามหัวข้าไปมา

พวกเขาให้ข้าเป็นราชินี แต่อยากกักข้าไว้นี่

คนพวกนั้นทรยศต่อตัวเอง

ก็โทษพวกเขาไม่ได้หรอก

ตอนนี้ข้าเป็นกษัตริย์ ทำตามใจไม่ได้

แล้วสงคราม ก็เป็นเรื่องของบุรุษมาตลอด

พระบิดาทรงเลือกพระองค์ ให้เป็นผู้สืบทอด

ท่านไม่ได้เตรียมข้าให้ต่อสู้

หากข้าเป็นลูกชาย

คงถูกยัดดาบใส่มือ ตั้งแต่เริ่มเดินได้แล้ว

แต่ข้ากลับได้จอกไวน์ของท่านพ่อแทน

ถูกสอนให้จำชื่อลอร์ดทุกคน และปราสาททุกหลัง

ตั้งแต่สตอร์มสเอนด์จรดทวินส์

แต่ไม่สอนความต่าง ระหว่างด้ามดาบกับจุดอ่อน

พวกเขารู้ดี

เดม่อนเองก็ด้วย

ให้จัดมื้อค่ำที่นี่เลยไหมเพคะฝ่าบาท

อย่าเพิ่ง

จะทรงติดต่อเขาไหม

ข้าพึ่งความแข็งแกร่งของเขา มานานแล้ว

หากต้องอ้อนวอนให้สามีช่วย แล้วข้าเป็นใครกัน

ข้าไม่รู้บทบาทตัวเอง มิซาเรีย

ทางที่ข้าเดินเป็นเส้นทางใหม่

คริสตัน โคลพลาดแล้วล่ะเพคะ

ที่นำหัวมังกรไปแห่ตามถนน เหมือนรางวัลสงคราม

แต่คนกลับเห็นเป็นลางร้าย

ใช่ ข้าก็ด้วย

พวกเขาหวาดกลัว อาหารขาดแคลน

ราชาตกจากฟ้า

พวกเขากระซิบกระซาบกันว่า ตอนวิเซริสอยู่มีสันติ

แต่เสียงกระซิบทลายกำแพงหิน หรือโล่ได้เหรอ

อย่าได้ทรงดูถูก ราษฎรของพระองค์เอง

มีคนจำนวนมหาศาล

อาศัยอยู่ใต้เงาเร้ดคีป และถูกลืมเลือนมาแสนนาน

พวกเขาจะหันมาหาข้าเหรอ

กับผู้คับข้องเคืองใจ ข่าวลือคือมื้อใหญ่

ฝ่าบาท

สิ่งที่ทรงทำไม่ได้ ให้คนอื่นทำแทนเถอะเพคะ

การสู้ศึกมีมากกว่าหนึ่งหนทาง

พอคิดว่านางนอนตายในสมรภูมิ

ร่างแหลกเหลวท่ามกลางศัตรู...

ยายเจ้าเคยเล่าเรื่อง คืนที่นางยึดเมลีย์สมาไหม

นางลอบเข้าไปในดราก้อนพิต

นางรู้จักที่นั่นดีกว่าผู้เฒ่าคนไหน เขาว่านางมองเห็นในความมืด

ท่านพ่อข้าโกรธแทบบ้า มังกรของแม่เขาเอง

สัตว์ร้ายที่ว่องไวที่สุด ไม่อยากเชื่อฟังเขา

แต่กลับก้มหัวให้เรนิส

นางดุดัน

ทั้งยามรักและยามโกรธ