The House in the Woods (La Maison des bois)

‫

‫ببین. افراد دارن برمی‌گردن.

‫اینجا به ما آسون می‌گذره.

‫تو چطوری فرار کردی؟

‫واسه هواپیماهاشون مکانیک خوب لازم دارن.

‫- تو چی؟ ‫- مامانم باعثش شد.

‫توی وزارت جنگ کار می‌کنه.

‫- کارش چیه؟ ‫- نظافت‌چیه.

‫خب خب آقایون.

‫دوازده امتیاز در سه ساعت.

‫بعد چنین بازی‌ای باید ‫ تشنگی‌تون رو رفع کنید.

‫از مغازه‌های پشت خط مقدم حمایت می‌کنین.

‫اینجا چیکار می‌کنی پیرو؟

‫مثل همیشه نوشیدنی بقیه رو می‌خوری؟

‫برو اونجا پیش مادرت.

‫خوبه.

‫اگه سردته زیادش کن.

‫- آره. فلزیه. ‫- حالا خوبه.

‫- اشکت رو در میاره. ‫- گرمت هم می‌کنه.

‫باید انجام بشه.

‫- با احتیاط گوش کردی؟ ‫- آره مامان، نگران نباش.

‫اونجا بهت فکر می‌کنم. ‫خیلی طول نمی‌کشه.

‫خواهشا نگران نباش. گریه نکن. ‫برمی‌گردم.

‫گریه نکن مامان. برمی‌گردم.

‫همه که اونجا نمی‌میرن.

‫بالاخره تموم می‌شه دیگه. ‫انقدر نگران نباش.

‫- خواهش می‌کنم مامان. ‫- باید شجاع باشم.

‫شجاع باش!

‫قهوه‌ات رو بخور. الکی نگرانی.

‫جایی نرو.

‫بیا.

‫خداحافظ مامان.

‫می‌بینمت.

‫مترجم: «تارخ علی‌خانی» ‫ تلگرام: aManOfWar@

‫سرژ، کثافت. ‫ الان این لیوان تمیزه؟

‫کتک می‌خوای؟

‫متوجه نمی‌شم.

‫- تو؟ ‫- آره. بهت نشون می‌دم.

‫حالا در چه حالی؟

‫فکر کن پولت رو دادم دیگه.

‫بیا این رو تمیز کن ببینم.

‫گفتم تمیزش کن.

‫تمیزش کن.

‫زود.

‫روزنامه کار فرانسوی؟ ‫مال مارکیه دیگه؟

‫- می‌ذارمش اینجا. ‫- نه، نه.

‫چی توی جیبم گذاشتی؟ ‫پول رو بده.

‫- گذاشتمش اینجا. ‫- نه، بده من.

‫- اینجاست. ‫- دروغ‌گو.

‫- بهت پنج سنت دادم. ‫- بقیش چی؟

‫بقیش چی؟

‫این بیست سنته. ‫روزنامه بیست و پنج سنته.

‫به مارکی بگو از الان شده سی سنت.

‫- خداحافظ. ‫- باشه، خداحافظ.

‫عجب چموشی هستی!

‫زود!

‫- آقای مارکی؟ ‫- بله؟

‫کنار شکاف دیوار آخر فضولات دیدم.

‫با توجه به رد پاشون احتمالا بچه خوک بودن. ‫چهل تا پنجاه کیلو.

‫هفت هشت تاشون توی بوته خار سیاه افتادن.

‫ممکنه مدتی اونجا گیر کنن.

‫واسه مارکیه؟

‫- ممنون. اسمت چیه؟ ‫- هروی.

‫تو بودی که اون روز...

‫- با دوستت اومده بودی کاخ؟ ‫- آره.

‫- رئیس کدوم یکیه؟ ‫- هر دومون.

‫میشل بزرگ‌تره. ولی هر دو ‫ به یه اندازه خرابکارن.

‫برو خونه و خداحافظی کن.

‫خداحافظ هروی. خداحافظ میشل.

‫مگه می‌شه با وجود اون‌ها آروم گرفت؟ ‫اصلا معلوم نیست چیکار می‌کنن.

‫هروی چطور اومد؟

‫یه روز یکشنبه مادرش آوردش.

‫رفت و دیگه ندیدیمش.

‫باباش توی خط مقدمه.

‫احتمالا مادرش فرار کرده.

‫سه ساله که اینجاست ‫ و ما ازش مراقبت می‌کنیم.

‫هر روز یکشنبه توی ایستگاه ‫منتظر مادرش می‌مونه.

‫بریم ببینیم نامه چیه.

‫خوب موقع اومدی. یه نامه واسه توی جنگل دارم.

‫نمی‌خوام برم اونجا چون...

‫تنبل نیستم‌ها...

‫نمی‌خوام با این برم اونجا.

‫اینطوری خیلی گرفتار می‌شم.

‫نمی‌خوام که... بیا.

‫بیا. واسه جنگله.

‫مال تو نیستن. مچاله‌شون نکن.

‫این منم که واسه دفتر پست کار می‌کنم.

‫بخاطر این کارت به من اخطار می‌دن.

‫واسه من خوب نیست.

‫کثافت.

‫یه سیگار بکشم بد نیست.

‫بچه بیچاره.

‫چرا واسش نامه نمیاد؟

‫پدرش می‌تونه واسش نامه بنویسه دیگه.

‫اینطوری حداقل خوشحال می‌شه.

‫انگار که تمام خون از ‫ صورتش خالی شده بود.

‫از لب‌های چروک...

‫و رنگ‌پریده‌اش...

‫هیچ حرفی خارج نشد. ‫ساتاناس...

‫- چی شده هروی؟ ‫- این نامه‌ها رو نخوندم.

‫تو اینطوریشون کردی؟

‫میشل، آلبرت. بیایید نامه اومده.

‫بیا.

‫- مچاله‌شون کردی. ‫- مشت بزنم توی صورتت؟

‫ببین آلبرت. از طرف مادرته.

‫مامان واسم کادوی تولد میاره.

‫خوش به حالت. حالا برو بازی کن. ‫می‌خوام به مطالعه ادامه بدم.

‫من برام کادوی تولد می‌خرم. ‫قول می‌دم.

‫آره. یه مهمونی قشنگ می‌گیریم.

‫- چی نوشته؟ ‫- به تو ربطی نداره.

‫ببین. کارت پستال تامیه.

‫من به فرانسه‌ی جاویدان...

‫و جافری قدرتمند که خالق ‫پیروزیست اطمینان دارم.

‫به چی نگاه می‌کنی؟

‫چی شده مارسل؟

‫- چی شده بچه‌ها؟ ‫- کارت پستال تامی رو دیدی؟

‫ولم کن.

‫بیا بریم زاغی رو ببینیم.

‫با صدایش گفت...

‫مامان برام کارت پستال تامی رو فرستاده.

‫دعای تامی. دعای سنگر.

‫من به خدای اسلحه و مهمات باور دارم...

‫به بانوی سنگر...

‫به سنت رزی و سرنیزه‌مان...

‫به فرشته‌های نگهبانمان و ‫ اسلحه شورشی و 75 مقدسمان.

‫ببین. بهش یاد دادم دو تا ضربه بزنه.

‫گرفتمش.

‫بزرگه. نزدیک بود فرار کنه.

‫فرار نمی‌کنه. پرهاش رو قیچی کردیم.

‫- بذار ببینم. ‫- چیکار می‌کنی؟

‫- پاچا. هاپوی خوب. ‫- پسره روانیه.

‫مگه مریضی؟

‫- برو داخل پرنده. ‫- جوجو. دو تا ضربه بزن.

‫ولش کن. من می‌گیرمش. ‫دو تا ضربه بزن جوجو.

‫- خوابیدی؟ ‫- نه.

‫- جعبه نگهبانی رو ول کردی؟ ‫- سر و صدا رو نشنیدی؟

‫ستوان جوان داره اولین ‫پیروزیش رو جشن می‌گیره.

‫- یه آلمانی رو شکست داده. ‫- آلمانی؟

‫امیدوارم ما رو یادشون نره. ‫بهمون نوشیدنی بدن بد نیست.

‫آره. که آلمانی‌ها رو هضم کنیم.

‫می‌رم بخوابم.

‫- خوش به حالت. ‫- هرکس نوبت خودش دیگه.

‫شب بخیر.

‫- گیر می‌افتی. ‫- چرا؟

‫ریاکار. بهم آتیش بده.

‫شنیدی؟

‫- ایست! ‫- کی اونجاست؟

‫وایستا وگرنه شلیک می‌کنم.

‫زدیش.

‫احمق تیر زد به کونم!

‫- آلبرته. ‫- درد داری؟

‫- کجات درد می‌کنه؟ ‫- کونم دیگه.

‫نباید شلیک می‌کردی.

‫- کار تو بود؟ ‫- اون بود.

‫- زخمیم کردی! ‫- قصد شلیک نداشت.

‫قصدش رو نداشت؟

‫- بیا ما می‌‌بریمت. ‫- آروم!

‫- درد می‌کنه. ‫- جدی نیست. چیزی نیست.

‫- آروم بگیرش. ‫- گرفتمت کاتین.

‫- بیارش خونه. ‫- برو دکتر خبر کن.

‫- چی شده کاتین؟ ‫- سر و صدا شنیدیم...

‫- هشدار دادیم... ‫- بهش هشدار دادیم.

‫و بعد من شلیک کردم.

‫- خیلی عمیق نیست. چیزی نشده. ‫- آره، جدی نیست.

‫این همه سر و صدا واسه کنسروه؟

‫- همینه دیگه. ‫- باورم نمی‌شه. خداحافظ.

‫موفق باشی.

‫کلاهش.

‫اسلحه.

‫بیا بگیرش.

‫چی شده؟ آلبرت؟

‫خیلی درد می‌کنه.

‫- چی شده؟ ‫- اینجا. پشتم.

‫- چی شده؟ ‫- دیگه نمی‌تونم بشینم.

‫- چی شده؟ ‫- بهم فشار نیار!

‫آروم.

‫چی شده؟

‫داشت دور می‌زد و به باسنش شلیک کردن.

‫چطور چنین اتفاقی رخ داده؟

‫رئیس دستور تحقیق داده. ‫نگران نباشید.

‫- شب بخیر خانم. ‫- خداحاظ و ممنون.

‫بیا داخل دکتر.

‫ببینید.

‫شلوار رو در بیارید و واسم ‫ یه ماهیتابه بیارید.

‫زود اومدید آقایان پلیس.

‫باید زودتر می‌اومدیم ولی شب ‫ نمی‌شد تحقیقات کرد.

‫- می‌شه با آلبرت حرف بزنیم؟ ‫- هنوز خوابه.

‫نباید بیدارش کنید. باید خوب استراحت کنه.

‫فقط با اون نباید حرف بزنیم.

‫- یه فنجان قهوه میل دارید؟ ‫- حین کار خیر.

‫- یکم؟ ‫- بیایید، بشینید.

‫آلبرت پیر...

‫شنیدم از مسیرش منحرف شده.

‫اون هم مثل ما افسر قانونه.

‫- باورم نمی‌شه. ‫- نباید شایعات رو باور کنی.

‫بفرمایید.

‫- شیر؟ ‫- نه، ممنون.

‫چیزی نیست. فقط دارم رد می‌شم.

‫- بیایید، آلبرت منتظرتونه. ‫- مگه خواب نبود؟

‫- خیلی وقته اینجایید؟ ‫- یه ساعتی می‌شه.