نخستین 200 خط.
(สามปีหลังจากเริ่มเกิดเหตุการณ์ "พวกคืนชีพ")
(มีเพียงเสียงกระซิบของผู้กอบกู้เท่านั้น ที่ยังคงมอบความหวังให้กับมนุษยชาติ)
- มันมากันแล้ว - อะไรกันวะ
- ปล่อยนะ - ไม่
ไปๆ
- เร็วเข้า รีบไปๆ - เคลียร์
- เคลียร์ - เฮ้ ทางซ้าย
มันอยู่นั่นไง ไปเอาตัวมา
มีสิ่งเล็กๆ ที่ฉันคิดถึงอยู่ว่ะ
(แรงบันดาลใจจากนวนิยายชุด ของซีเนสโคปกราฟฟิกเรื่อง "เฮลซิง")
ฉันคิดถึงครอบครัวฉัน แล้วก็อะไรพวกนั้นน่ะ แต่ว่า...
มันก็เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย
ไปกินมื้อเที่ยงที่ซับเวย์
แซนด์วิชใส่เนื้อสองชิ้น
เพราะว่า
คือ
ไม่รู้สิพวก
ฉันก็พูดไปเรื่อย
แกคงเบื่อฟังแล้วล่ะสิท่า ใช่มั้ยล่ะ
ไม่เป็นไรหรอก เอาเลย
ใช่ อย่างนั้นแหละ หมอ
กินเข้าไป
ดีมาก
ถ้าฉันเป็นนายฉันก็คงเบื่อเหมือนกัน
มันก็ ไม่ใช่ความผิดของนายนี่
เออ ใช่ คิทแคทส์
คิดถึงคิทแคทส์ว่ะ
ไอ้ขนมช็อคโกแล็ตเคลือบคุ้กกี้นั่น
ที่เวลาหักมันจะดังแคร้ก
คิดถึงคิทแคทส์จริงๆ
น่าจะมีอยู่ตามร้านข้างนอกนั่น เป็นตันเหมือนกัน
ไม่ก็อาจอยู่อีกฟากของดวงจันทร์ ก็เป็นได้ ก็ดีที่ฉันอยู่ที่นี่
เฮ้ นี่ เฮ้ เบาๆ หน่อยสิ
เกือบสูบเลือดฉันหมดตัวแล้วสิหมอ
เวรเอ๊ย
มีตัวอะไรมาวุ่นวายอยู่แถวทางเข้า ด้านตะวันตกเฉียงใต้แน่ะ
ให้ตายสิ
พวกมันมาแล้ว
งั้นฉันก็จะไปจัดการพวกมัน
- นายอยู่เฉยๆ เลยหมอ ฉันจัดการเอง - พวกมันมาแล้ว พวกมันมาแล้ว
- พวกมันมาแล้ว - ไอ้วันสิ้นโลกห่านี่
พวกมันมาแล้ว พวกมันมาแล้ว
พวกมันมาแล้ว
พวกมันมาแล้ว พวกมันมาแล้ว
ให้เราเข้าไปทีๆ
เปิดประตูด้วย พระเจ้า ให้เราเข้าไปที
ช่วยเปิดประตูด้วย
- ให้เราเข้าไปที - เรารู้ว่าคุณอยู่ข้างใน
- เปิดไอ้ประตูเวรนี่เดี๋ยวนี้ - ช่วยเราด้วย
- ให้เราเข้าไป - เร็วเข้า
- เร็วเข้า ให้เราเข้าไปนะ - ให้พวกคุณเข้ามาไม่ได้ ขอโทษด้วย
ก็แค่เปิดประตู ให้เราเข้าไปสิวะ
อย่าได้พยายามเปิดประตูเด็ดขาด มันเป็นกับดัก คุณเข้ามาไม่ได้หรอก
ไม่นะ ให้เราเข้าไปที
ผมเป็นนาวิกโยธินของสหรัฐ
ได้รับคำสั่งให้มาคุ้มกันสถานที่นี้
ผมทำตามที่คุณขอไม่ได้ ขอโทษด้วย
- เปิดประตูนะทหาร ให้ตายสิ - พวกเราจะตายกันหมดนะ
- เท็ดรึ - เออ ฉันเอง ไอ้บ้า
เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ นี่เป็นคำสั่ง
ให้พวกเราเข้าไปนะ
ประตูด้วย ไม่งั้นพวกเราตายกันหมดแน่
- พวกมันกำลังมากันแล้ว - คุณต้องให้เราเข้าไปนะ
- เข้าไป เข้าไป เร็ว - เข้าไป
เข้าไปข้างในเดี๋ยวนี้
- เว็นดี้ - อยู่นี่
- เว็นดี้ - รีบเข้ามาสิวะ
- จอห์น - เว็นดี้
- จอห์น - เข้ามาข้างในเดี๋ยวนี้
- เร็วเข้า ไป ไป - เว็นดี้
ไปสิ
ไปๆ
เร็วเข้า เข้าไปข้างในเร็ว
ขอบคุณ
ขอบคุณนะ
- ไอ้หมอนั่นมันเป็นไรเนี่ย - นั่นแซมน่ะ
ไม่ต้องขอบคุณเขาหรอก เขาหูหนวก ไม่ได้ยินคุณหรอก
เว็นดี้ล่ะ หล่อนเข้ามาได้รึเปล่า
- ฉันนึกว่าหล่อนอยู่กับคุณซะอีก - ไม่นะ หล่อนตามหลังฉันมาน่ะ
เว็นดี้
เว็นดี้
- เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นน่ะ - เว็นดี้
- ไว้ฉันจะเล่าให้ฟังตอนเราอยู่กันลำพัง - รับทราบ
นี่นายทำใส่เองเลยรึ ไม่เบาเลยนี่หว่า
โอ้ โคตรดีใจเลยที่นายยังอยู่นี่
กลิ่นนายยังกับแก๊สน่ะพวก
นี่ เมียผมยังอยู่ข้างนอกนั่น
ผมนึกว่าหล่อนเข้ามาแล้ว แต่หล่อนกลับหายไป
- เราต้องออกไปช่วยหล่อน - ผมช่วยอะไรคุณไม่ได้หรอก โทษทีนะ
นี่คุณพูดอะไรน่ะ มีผู้หญิงติดอยู่ข้างนอกนั่นนะ
ไอ้สัตว์นรกพวกนั้นฉีกหล่อนเป็นชิ้นแน่
การเปิดประตูจะทำให้ที่นี่ไม่ปลอดภัย
รวมถึงทุกอย่างในปฏิบัติการเรา
ผมไม่เปิดประตูแน่
- เฮ้ - จอห์น จอห์น
ทุกคนขึ้นไปข้างบนเดี๋ยวนี้
จบการสนทนาได้
ขอบใจที่เปลี่ยนรหัสประตูนั่น
- ก็นายหายหัวไปตั้งหกเดือนนี่หว่า - ไอ้เวร
แต่ก็ดีใจนะที่ฉันยังมีแสงยูวีที่ใช้งานได้อยู่
รู้มั้ย ฉันกลับไปไม่ถึงฐานหรอก
ฉันถูกตัดขาดว่ะ พวกมันตามฉัน แล้วก็ไล่ล่าฉัน
แล้วคนอื่นๆล่ะ โกเมซ สมิตตี้ พวกเขากลับมารึเปล่า
เปล่า
- ฉันควรจะอยู่น่ิงๆ สินะ - ใช่ ก็คงงั้น
- นายเป็นไงมั่งล่ะ อยู่นี่โอเคมั้ย - โอ๊ยเพื่อน สนุกโคตรๆ
เออสิ
แล้วหล่อนเป็นไงบ้าง
ใช่ หล่อนก็ยังเป็นเหมือนเดิมนั่นแหละ หลับเป็นเจ้าหญิงนิทราเลย
งั้นที่ผ่านมาก็มีแค่นายกับหมอน่ะนะ
- เดี๋ยวก็รู้ - งั้นรึ
โอเค เกือบถึงละ
ฉันชอบที่นายจัดการที่นี่ว่ะ
พระเจ้า
- เขาเลี้ยงมันไว้ด้วย - ไม่เป็นไรน่า
นั่นหมอเหรอ
พระเจ้าช่วย
ใช่ หล่อนถูกกัดน่ะ แล้วฉันก็เลย...
เยี่ยมเกินบรรยายน่ะ
หล่อนเป็นส่วนหนึ่งของภารกิจเว้ย ไอ้โง่
- ใช่รึเปล่า - ก็ใช่ แต่ว่าฉัน
- พระเจ้า - งั้นก็ตามนั้น
ถ้าใครแตะต้องหล่อนล่ะก็ ฉันจะจับโยนออกไปให้หมด
- แต่หล่อนถูกกัดนะ - หล่อนเป็นแวมไพร์
แล้วแม่นั่นล่ะ
แม่นั่น
ไม่มีตัวตน พวกคุณไม่ต้องสนใจ
เข้าใจมั้ย
- ผมถามว่า เข้าใจมั้ย - เข้าใจ
โอเค งั้น
ก็ดี
เธอว่าเราจะปลอดภัยที่นี่มั้ย
กับไอ้ตัวที่ถูกขังอยู่นั่น แล้วก็...
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไอ้ที่อยู่อีกห้องคืออะไร
ก็จริง
อีกอย่าง ดูที่เขาทำกับเมียจอห์นสิ เขามันสัตว์ชัดๆ
ถูกขังไว้แบบนี้จนกลายเป็นสัตว์น่ะ
โอเค แต่ก็เป็นสัตว์ที่มีปืนด้วยนะ
ไม่เอาน่า เธอก็รู้นี่ว่าเขาให้อาหารมันด้วย
ไอ้แวมไพร์นั่นน่ะ
เขาให้มันกินเลือดเขาเองเลยนะ
นี่คุณทหาร
แอ็กเซล ใช่รึเปล่า
ผมหมายถึงชื่อคุณน่ะ
ไม่เอาน่า ผมพยายามอยู่นะ
โอเค เยี่ยม คืองี้
ผมขอโทษเรื่องนั้นด้วยนะ คือว่าผมค่อนข้าง
แต่ว่าเมียผมยังอยู่ข้างนอกนั่น
- ก็ใช่ - นั่นสิ คุณต้องช่วยผมนะ
ปล่อยผมออกไป ผมไม่สนหรอกว่าจะเกิดอะไรขึ้น
ไม่สนเลย แต่เมียผมติดอยู่ข้างนอก
ก็บอกไปแล้วไง เราจะไม่เปิดประตูนั่นอีก
มันอันตรายเกินไป ออกไปก็ตายเปล่า
รู้นี่ว่ามันเป็นไง คุณเองก็อยู่ข้างนอกนั่นมาก่อน
ฟังผมนะ
ฟัง ผมต้องออกไป
ไม่มีทาง
พอได้แล้ว พอเลย
ฉันเข้าใจว่านายรู้สึกยังไง
แต่เราไม่มีทางช่วยหล่อนได้
- ก็ได้ - เพราะงั้นเราอยู่ในนี้
ก็ได้
ก็ได้
จบนะ
ไม่อยากเชื่อเรื่องหมอเลย
- หล่อนมักจะ... - ใช่
หกเดือนได้แล้วล่ะ
มันเกิดขึ้นหลังจากที่พวกนายออกไปน่ะ
ว่าไงนะ
ฉันกำลังยิงคุ้มกันให้พวกนายอยู่ แล้วหล่อน
ใช่ ฉันจำได้ นายอยู่บนดาดฟ้า
ใช่
หล่อนลงไปข้างล่างเพื่อจัดการปิดประตู
ฉันบอกหล่อนแล้วว่าไม่ต้องทำ แต่หล่อนอยากจะช่วย
แล้วก็เกิดโกลาหลขึ้น พวกนายถูกเล่นงาน
หล่อนพยายามจะช่วยสมิตตี้กลับเข้ามาข้างใน แล้วพวกมันก็
ได้ตัวหล่อน และกัดเข้าที่แขนหล่อน
จากนั้นไม่นานหล่อนก็กลายร่าง
โคตรบ้าเลย
ใช่ บ้ามาก
ไม่ใช่เรื่องง่ายหรอก
ที่จะโน้มน้าวให้คนพวกนั้น อยู่ในที่เดียวกันกับไอ้ตัวนั่น
ฉันจะไม่โน้มน้าวใครทั้งนั้นแหละ
- และก็ไม่เคยพูดด้วยว่าพวกนั้นจะอยู่ - ก็จริงของนาย
ไว้ฉันจะให้รหัสประตูกับ และกุญแจกับนายทีหลังนะ
อาจจะให้พวกนั้นด้วย ถ้าฉันรู้สึกว่าไว้ใจได้ล่ะก็
ก็ดีเหมือนกัน เราต้องการ ความช่วยเหลือทั้งหมดที่จะหาได้
มีบางคนที่ออกอาการอยู่เหมือนกัน โดยเฉพาะไอ้จอห์นนั่น
ระวังโดนไอ้นั่นนะ
แล้วก็นี่ด้วย ไอ้นี่น่ะของเล่นใหม่
ให้ตายสิ นายนี่ยังกับโรบินสัน ครูโซไงงั้น
แล้วนายไปเจอคนพวกนี้ได้ไง
พวกนี้ซ่อนตัวอยู่ตามรูใต้ดิน ทุกที่แหละที่จะคิดได้
พอเจอพวกเดียวกันก็ตัดสินใจเกาะกลุ่มกันไป
แล้วก็หนี หนีตลอดเวลา
ไอ้พวกที่ดุร้าย ก็ไล่ล่าเรายังกับสัตว์ป่า
พวกที่คอยหาอาหาร พวกที่ฉลาดกว่าก็คอยตามหาตัวพวกเรา
นายไม่รู้หรอกว่า ข้างนอกนั่นเป็นยังไง ไม่รู้เลย
คนคนนึงจะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้อยู่รอดไปได้ อีกหนึ่งวัน ทุกอย่างจริงๆ
โรบินสัน ครูโซ โรบินสัน
No comments yet. Be the first to leave one.