Doctor Cha (닥터 차정숙)

- คุณหมอ ยินดีด้วยนะคะ - ยินดีด้วยนะคะ

- หมอชา - คะ

- คุณจะบอกอะไรผมเหรอ - อะไรนะคะ

คุณมาหาผมที่ห้อง บอกว่ามีเรื่องจะบอกผมไง

อ๋อ เรื่องนั้น…

ไม่มีอะไรหรอกค่ะ

เหรอ งั้นก็โอเค

- อะไรเนี่ย - อะไร

- อะไรล่ะ - ผลักฉันทำไม

นายนั่นแหละผลัก ฉันเปล่า

- เอาฮาเหรอ - ฮาเหรอ กับนายเนี่ยนะ

ฉันดูว่างมากเหรอ

เนกไทนี่มาไง นายทำงานสถานบันเทิงเหรอ

มาคุยกันหน่อย

ไม่ต้องมายุ่ง

"น้อง ขอกับแกล้ม…"

คุยกับแผนกคุณหรือยัง

ส่วนที่แผนกผม ถ้าคุณไม่สะดวกใจ ผมบอกแทนให้ก็ได้นะ

ฉันคงต้องขอคิดอีกหน่อย

กว่าจะตัดสินใจได้ คุณก็คิดมาแล้วไม่ใช่เหรอ

จะมาขอคิดอะไรเอาตอนนี้อีก

ทำไมเป็นบ้าเป็นหลังจะไล่ฉันออกให้ได้เนี่ย

ไล่องไล่ออกอะไร คุณจะลาออกของคุณเองนะ

และทั้งหมดนี้ ก็เพื่อตัวคุณเอง และครอบครัวเราไง

เอาเถอะ อ้างซะดูดีเลย

ค่ะ ชาจองซุกพูดสายค่ะ

ค่ะ

ค่ะ ไปเดี๋ยวนี้เลย

อือ

ไหนว่านางจะลาออก ไหนว่าจะออกจากโรงพยาบาลไง

ค่อยคุยกันต่อหน้านะ เดี๋ยวเจอกัน

คนไข้คะ มีสติหน่อยค่ะ คนไข้

เช็กระดับน้ำตาลในเลือดค่ะ

- ได้ 120 ค่ะ - ให้ลอราซีแพมหนึ่งโดสค่ะ

ให้ลอราซีแพมหนึ่งโดสนะคะ

มีคำสั่งให้ระงับโทษแล้วแท้ๆ แต่สุขภาพแกเป็นแบบนี้…

งั้นแปลว่า

แกกลับบ้านได้เหรอคะ

ใช่ครับ

แต่แกไม่มีครอบครัว ไม่มีที่ไปนี่สิ

มีหลายคนเลยที่เป็นแบบนี้

คุณแม่

ฉันต้องทำยังไง คุณแม่ถึงจะยอมรักษาคะ

เรียกฉันแบบนั้นได้ยังไงกันคะ

ลูกสาวฉันจะหน้าตายังไงนะ

ลูกสาวฉันแกเรียนเก่ง เลยตั้งใจว่าจะสอบเข้าคณะแพทย์

แต่ฉันไม่รู้เลยค่ะ ว่าแกอยู่ที่ไหน ชีวิตเป็นยังไงบ้าง

ไม่รู้ว่าแกจะได้เรียน คณะที่ต้องใช้เงินมากนั่นหรือเปล่า

แกไม่มีใครช่วยเหลือเลย

ไปเอาความมั่นอกมั่นใจมาจากไหน

อย่ามาให้ความหวังฉันยังจะดีกว่าอีก

นางพูดเองกับปากว่าจะลาออก

- ผมไม่คิดว่า… - แล้วทีนี้จะทำยังไง

ฉันอยู่ร่วมกับเมียคุณไม่ได้หรอกนะ

ผมจะเก็บไปคิดดู…

แล้วเมื่อไหร่จะได้ข้อสรุปสักที

เวรเอ๊ย

ลงไป

- อะไรนะ - บอกให้ลงไป

ฉันทนอยู่ในรถคันเดียวกับคุณไม่ไหวแล้ว

มื้อเย็นล่ะ ไหนว่าอยากกินบะหมี่เย็นไง

เชิญไปกินให้เย็นถึงใจเองเถอะ

ที่นี่ที่ไหน

ลืมหยิบกระเป๋ามาแฮะ

ฉันว่าฉันต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ

ช่วงนี้ฉันแอบอิจฉาแกนะ

จะว่าไงดี เหมือนเวลาของฉันยังเดินไปตามเดิม

มีแต่เวลาของชาจองซุกที่เดินถอยหลัง

ไปเรื่อยเลย

นี่ เรื่องนั้นช่างมันก่อน

แกมีคนรู้จักอยู่ในสมาคมแพทย์ใช่ไหม

อือ มี

ที่ฉันเคยบอกว่า ฉันดูแลคนไข้ที่มีโทษจำคุกตลอดชีวิตน่ะ

ฉันอยากตามหาลูกสาวเขา แกช่วยฉันหน่อยสิ

ชื่อมีเอกลักษณ์อยู่นะ ฮันยองลง

จองซุกจ๊ะ

- ฉันไม่ใช่นักสืบเอกชนโว้ย - นังนี่…

แกเป็นคนกว้างขวางนี่ ช่วยหน่อยเถอะ

สวัสดีค่ะ

ใครเหรอ

อาจารย์แผนกศัลยกรรมที่ฉันถูกส่งตัวไปน่ะ

ที่ฮาคืออะไรรู้ไหม เขาคือคนที่ผ่าตัดปลูกถ่ายตับให้ฉันแหละ

เพิ่งมาอยู่โรงพยาบาลนี้ไม่นานเอง

เขามีเมียหรือยัง

ยัง

- นิสัยเป็นยังไง - แสนดีอยู่นะ

ทำไมแกไม่บอกฉันสักคำ ว่ามีคนหล่อๆ แบบนั้นอยู่ในโรงพยาบาล

ฉันต้อง…

รายงานแกเรื่องนั้นด้วยเหรอ

ช่างมัน นัดเขามาเจอ แบบเนียนๆ หน่อยแล้วกัน

นี่ เราไม่ใช่วัยรุ่นแล้วนะ

แกบอกว่าอยากตามหาลูกสาว คนไข้โทษจำคุกตลอดชีวิตนั่นไม่ใช่เหรอ

คงไม่ได้รีบร้อนอะไรสิท่า

คุณแม่ลูกเขยเพิ่งตรวจสุขภาพไป เมื่อปีที่แล้วไม่ใช่เหรอคะ

ตรวจแบบแพงซะด้วย

แค่เพราะปีที่แล้วฉันกินเนื้อวัว

ไม่ได้แปลว่าปีนี้ฉันจะไม่กินนี่คะ

ค่ะ ก็ถูกของคุณ

อ้อ แล้วก็

เด็กๆ อยู่โรงพยาบาลนี้ เราระวังเรื่องการเรียกชื่อกันหน่อยเถอะค่ะ

ค่ะ

ได้สิคะ คุณแอชิม

- คุณแอชิมเหรอ - "แอชิมเอ๊ย"

จะให้เรียกแบบนี้ก็ไม่ได้นี่คะ

ที่คุณไปฉีดโบท็อกซ์มาคราวก่อน ดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติเลยนะคะ

คิ้วนี่ไปคนละทางเลย

- คุณกวักแอชิมคะ - ค่ะ

คุณโอด็อกรเย

ค่ะ

โอยๆ

ที่รักจ๋า

ที่รัก

อร่อยจังเลย

เจอร้านอร่อยแบบนี้มาได้ยังไงคะ

ไม่ได้เจอคนที่ศีลเสมอกันแบบนี้มานานแล้ว

แม่เจ้าโว้ย บ้าไปแล้วมั้ง

ดูท่าจะมีความรักจริงๆ แฮะ

ไม่เจอกันนานนะ

พี่…

สบายดีไหมคะ

หันหลังให้ครอบครัวอย่างหน้าไม่อาย มาเกือบ 20 ปี

ยังมีหน้ามาถามเหรอว่าสบายดีไหม

คงเป็นเธอสินะ

ดีใจที่ได้เจอนะ

ชื่ออะไรเหรอ

จะถามให้ได้อะไร

บ้านนี้ไม่เปลี่ยนไปเลยนะคะ

ยังหัวโบราณ และขาดความเข้าใจเหมือนเดิม

แล้วเธอล่ะ

คนฉลาดและสง่าแบบเธอ มีลูกที่ไม่รู้จักโคตรเหง้า

พอคุณพ่อตาย ก็มาทวงมรดกทันทีงั้นเหรอ

พี่

ตอนนั้นฉันยังเด็กและไม่รู้เรื่องรู้ราว

เลยคิดว่าการมีลูกโดยไม่แต่งงาน เท่ากับฉันเป็นคนบาป

ฉันถึงได้ใช้ชีวิตแบบสงบเสงี่ยม

ฉันเข้าใจได้นะที่พ่อโกรธ และผิดหวังในตัวลูกสาวอย่างฉัน

ที่ทั้งฉลาดและน่าภาคภูมิใจ ไม่เหมือนกับคนที่เป็นลูกชาย

แต่ว่า

พี่มาทำแบบนี้กับฉันมันทุเรศนะ

ตอนนั้นคนที่ห้ามไม่ให้คุณพ่อถอนชื่อคุณน้อง ออกจากทะเบียนบ้าน ก็คือเขานะคะ

ถ้าเราเป็นคนอื่นกันไปแล้ว

ป่านนี้คุณน้องคงสิ้นไร้ไม้ตอกไม่มีเงินสักแดง ยิ่งมรดกยิ่งไม่ต้องพูดถึง

คนอื่นคงขำตายเลย

ถ้ามาได้ยินว่าฉันสิ้นไร้ไม้ตอก ไม่มีเงินสักแดง

ก็แค่มนุษย์เงินเดือน ทำเป็นลำพองไปได้

นี่ ไปซะเถอะ

มนุษย์เงินเดือนคนนี้แหละ ที่ใกล้จะได้เป็นเศรษฐีแล้ว

เรื่องมรดก ค่อยคุยกับทนายฉันแล้วกันนะ

แล้วอย่าคิดจะเม้มเงินแม้แต่สิบวอนล่ะ

รู้ใช่ไหม ว่าฉันฉลาดกว่าพี่

ไปกันเถอะ

- นังนี่… - โทษนะคะ

ฉันชื่อ

ชเวอึนซอค่ะ

ไม่ใช่ลูกที่ไม่รู้จักโคตรเหง้า ฉันคือลูกสาวชเวซึงฮี

ชเวอึนซอค่ะ

แม่เสียใจเหรอ

อือ

เสียใจเรื่องอะไรเหรอ

เสียใจที่คุณตาไม่อยู่แล้ว หรือเสียใจที่คุณลุงหยาบคายแบบนั้น

ทั้งคู่

งั้นก็ร้องไห้สักหน่อยสิ

คงต้องอย่างนั้นแหละ

ลูกสาวเขาได้เป็นหมอจริงๆ ด้วยนะ

เธอเปิดคลินิกอยู่ที่คังนัม

เห็นว่าแต่งงานเข้าบ้านคนรวย แล้วก็มีลูกสองคนนะ

(คลินิกอายุรกรรมผ่อนคลาย อายุรแพทย์ ฮันยองลง)

มีอาการยังไงมาคะ

ที่จริง ฉันไม่ได้มาเพราะป่วยหรอกค่ะ

เอ่อ…

ฉันมาเพราะอยากจะบอก เรื่องคุณแม่ของคุณหมอน่ะค่ะ

ตอนนี้คุณแม่แอดมิต อยู่ที่โรงพยาบาลม.กูซาน

และฉันคือแพทย์เจ้าของไข้ค่ะ

คุณแม่ท่านคิดถึงลูกสาวมากๆ

ฉันรู้ว่ามันเสียมารยาท

แต่ฉันอยากช่วยท่านสักนิดก็ยังดี เลยเที่ยวตามหาคุณหมอค่ะ

ฉันลืมแม่ไปแล้วค่ะ

พูดตามตรง ฉันสับสนและอึดอัดใจ กับสถานการณ์นี้มากนะคะ

คุณแม่

ได้รับการระงับโทษแล้วค่ะ

ท่านไม่ต้องจำคุกต่อไปแล้วก็ได้

แต่ท่านไม่มีที่ไปน่ะค่ะ

ฉันได้ยินว่ามีหน่วยงาน สำหรับคนประเภทนั้นอยู่นะคะ

อย่ามากดดันฉันเลยค่ะ

เราเป็นยิ่งกว่าคนไม่รู้จักซะอีก

ช่วยเข้าใจคุณแม่หน่อย

ได้ไหมคะ

ใครคะ

ฉันเหรอคะ

แม่

จ้ะ มาแล้วเหรอ

นั่นอะไรเหรอแม่

ยาของพ่อน่ะ

หิวแล้วล่ะสิ กินข้าวกันไหม

- อือ - รอเดี๋ยวนะจ๊ะ

ไม่กินหรือไง

อ้อ

ฉัน…

วางยาเอง ไม่ใช่แม่สักหน่อย

ฉันอยากหลุดพ้นจากชีวิตเส็งเคร็งนั่น