Judwaa 2 (जुड़वा 2)

Μετάφραση / Απόδοση - Υπότιτλοι: *Bobcat*

Μέρι.

Μέρι.

- Ναι, κυρία. - Μέρι, νομίζω έρχεται το μωρό μου.

- Φώναξε τον κύριο, αμέσως. - Ναι, κυρία.

Ηρέμησε, Ανκίτα.

Ανυπομονούσες να έρθει η μέρα που θα γινόσουν μητέρα.

Μόνο έλα εδώ πέρα γρήγορα, σε παρακαλώ.

- Ναι, Ανκίτα, είμαι στο αεροπλάνο. - Μέρι, κάνε κάτι.

- Mαμά σε παρακαλώ, μην πανικοβάλλεσαι. - Πάρε βαθιές αναπνοές.

Παρακαλώ, κυρία.

Κύριε, παρακαλώ, κλείστε το τηλέφωνό σας.

- Κύριε. - Ναι...

Αργούμε εξαιτίας σας.

Απλά καθίστε στη θέση σας και δέστε τη ζώνη σας.

Συγγνώμη.

- Εδώ είστε. Ευχαριστώ. - Συγγνώμη.

- Καλημέρα. - Καλημέρα.

- Το πρώτο παιδί; - Ναι...

Είναι φυσιολογικό.

Η καημένη εσάς έχει μόνο να τη βοηθήσει με το άγχος της.

- Τσαρλς. - Ρατζίβ... Ρατζίβ Μαλχότρα.

Θα προσευχηθώ στον Θεό για το παιδί σου.

- Ευχαριστώ. - Άλλωστε θα πετάμε αρκετά ψηλά.

- Ο Θεός θα μας ακούει ευκολότερα. - Ναι.

Ηρέμησε.

Γεια σου, Ρατζίβ. Πού είσαι;

Ανκίτα, έφτασα στο αεροδρόμιο της Μουμπάι.

Ένας επιβάτης έχει πάει στο μπάνιο κι εγώ προσέχω τις αποσκευές του.

Ρατζίβ, εγώ μπαίνω στο μαιευτήριο κι εσύ προσέχεις τα πράγματα...

κάποιου ηλίθιου επιβάτη...

Σε παρακαλώ Ανκίτα, μη μιλάς έτσι.

Ευχήθηκε το παιδί μας να 'ναι καλά. Είναι πολύ καλόκαρδος άνθρωπος.

Ανκίτα, έρχομαι. Ναι... Ναι...

- Συγγνώμη, κ. Mαλχότρα. - Γύρισε αυτός. Έρχομαι.

- Συγγνώμη. - Όχι, όχι, εντάξει.

- Έλα. - Παρακαλώ, ελάτε.

Ώστε έχετε δουλειά στο Λονδίνο, κ. Μαλχότρα;

- Ναι. - Συγγνώμη;

- Ναι, αστυνόμε; - Εσείς μπορείτε να πηγαίνετε.

- Ευχαριστώ. Τα λέμε, Τσαρλς. - Καλώς ήρθατε, κ. Τσαρλς. Πάμε.

Αν και είχαμε τόσο σοβαρή πληροφορία, δε βρήκαμε τίποτα.

Με συγχωρείτε αστυνόμε, το ρολόι μου. Μπορώ να το πάρω;

Είναι η ώρα μου η καλή, φαίνεται.

Να φορέσω τα ρούχα μου, με την άδειά σας...

Ή μήπως έχετε κατά νου κάτι άλλο;

- Συγχαρητήρια, Ανκίτα! - Συγχαρητήρια!

Είχα ενθουσιαστεί κι όταν πίστευα ότι ήταν ένα το παιδί κι έχουμε δίδυμα!

- Ώρα να γιορτάσουμε διπλά. - Συγχαρητήρια και σε σένα.

Ναι;

Γιατρέ, γιατί έχουν έναν επίδεσμο στα χέρια τους;

Κύριε Μαλχότρα, τα παιδιά σας ήταν ενωμένα. Κάναμε χειρουργείο.

Το ένα παιδί είναι υγιές αλλά το άλλο είναι λίγο αδύναμο.

Α ναι, το πιο σημαντικό...

Ακόμη και μετά που τα χωρίσαμε, όταν είναι κοντά το ένα στο άλλο...

τα αντανακλαστικά τους είναι παρόμοια.

Πώς;

Ας πούμε... αν το ένα παιδί αρχίσει να κλαίει, θα κλάψει και το άλλο.

Αν το ένα παιδί νιώσει πόνο, θα νιώσει πόνο και το άλλο παιδί.

Θα σας δείξω... Κοιτάξτε αυτό...

Εννοείτε, όταν το ένα γελάει, γελάει και το άλλο.

Ναι.

Όταν το ένα πηδάει, πηδάει και το άλλο.

Τέτοιες περιπτώσεις συμβαίνουν μόνο μία φορά στα 8 εκατομμύρια.

- Πω! - Ναι.

- Το άκουσες αυτό, Ανκίτα; - Μία στα 8 εκατομμύρια.

Φυσικά. Τα παιδιά μας είναι μία στο εκατομμύριο...

Εννοώ δύο στο εκατομμύριο...

Κύριε, κάποιος ήρθε να σας δει.

Πολλά, πολλά συγχαρητήρια, κ. Μαλχότρα.

Είμαι κατενθουσιασμένος.

Βλέπετε... Έφερα και δώρα για το νεογέννητο.

Δεν έπρεπε να μπείτε στον κόπο.

Και τι είναι αυτό; Φαίνεται σαν να τρέχατε όλο το δρόμο ως εδώ.

Ορίστε, πιείτε λίγο νερό.

Ξέρω καλά γιατί ήρθες εδώ, Τσαρλς.

Βασικά, το νερό είναι άχρωμο.

Αλλά αυτό το νερό φανέρωσε τά δικά σου πραγματικά "χρώματα".

Και τώρα τι;

Το ίδιο αναχρονιστικό συγκρουσιακό δράμα!

Tο συνηθισμένο μπλα-μπλα-μπλα.

Ας μπούμε κατευθείαν στο θέμα, κ. Μαλχότρα.

Δεν θα καταστρέψεις εσύ εμένα κι ούτε εγώ θα καταστρέψω εσένα.

Έχω ένα δώρο για σένα.

Αστυνόμοι!

Κοίτα.

Έξυπνο. Πολύ-πολύ έξυπνο...

Όχι, όχι, όχι... Κάτω...

Κάτω τα όπλα.

Αστυνόμοι, αυτό είναι αληθινό.

- Κάντε πίσω κι εγώ θα τρέξω. - Όχι! - Πιάστε τον!

- Ποιος είσαι εσύ; - Σκάσε!

Τσαρλς!

Τσαρλς, άσε τον γιο μου.

Κάνε πίσω... Πίσω, Μαλχότρα.

Αλλιώς μόνο το ένα απ' αυτά τα δίδυμα θα ζήσει.

E, αστυνόμε...

Δεν ακούς.

Είπα ότι αυτό είναι αληθινό. Να πυροβολήσω;

Τσαρλς.

Τσαρλς, για τον Θεό, άσε το παιδί μου.

Πίσω.

- Σε παρακαλώ, Τσαρλς. - Κάντε πίσω.

- Τσαρλς... - Κάντε πίσω κι εγώ θα πηδήξω.

Τσαρλς!

Τσαρλς, ξέρουμε ότι είσαι μέσα.

Είσαι περικυκλωμένος από την Αστυνομία.

Παραδώσου, Τσαρλς.

- Μαλχότρα, ηρέμησε. - Αφήστε με.

Άκουσέ με...

Τσαρλς, πού είναι ο γιος μου;

Πού είναι ο γιος μου;

Όχι...

- Τσαρλς. - Μαλχότρα.

Ο γιος μου!

- Όχι, Μαλχότρα! - Αφήστε με!

Αντίο, Μαλχότρα.

Ο γιος μου!

Ο γιος μου...

Ποιο είναι αυτό το παιδί που κρατάς;

Έλα. Ε!

- Ποιανού είναι αυτό το παιδί; - Πού τον βρήκες;

Βρήκα αυτό το παιδί αυτήν την ευλογημένη μέρα.

Αν δεν βρω την οικογένειά του, θα τον μεγαλώσω εγώ.

- Τέλεια. - Εντάξει.

Σταμάτησε να κλαίει μόλις η Κάσι τον πήρε στην αγκαλιά της.

- Αδερφή, τι όνομα θα του δώσεις; - Όνομα;

- Το όνομά του θα είναι Ράτζα. - Ράτζα;

Ο Τσαρλς καταδικάστηκε σε 22 χρόνια φυλάκιση.

Πολύ καλά.

Μαλχότρα, θα μπω κατευθείαν στο θέμα.

Αφού με κατέστρεψες, θα σε καταστρέψω κι εγώ.

Τα λέμε σύντομα.

Ο νόμος τον στέλνει στη φυλακή...

αλλά ο κουνιάδος του είναι ακόμα έξω. Θα τελειώσω εγώ ό,τι άρχισε αυτός.

Μαλχότρα, ο Τσαρλς έχει δυνατές διασυνδέσεις.

Πρέπει να φύγεις από τη χώρα για λίγο καιρό.

- Άλλωστε η δουλειά σου είναι στο Λονδίνο. - Όμως εγώ...

Αν όχι για τον εαυτό σου, κάνε το για την οικογένειά σου και το παιδί.

Σου εύχομαι ό,τι καλύτερο.

E...

E, πάμε για 9-12.

Ράτζα! Ράτζα!

- Ράτζα, σώσε με. - Να σε σώσω;

- Ναι. - Δε θα σε σώσω.

Ράτζα...

Βλάκα, αν δε σε σώσω εγώ, ποιος άλλος θα σώσει τον Νάντου;

Περίμενε...

Τώρα χτύπα με.

Χτύπα τον! Χτύπα τον, Ράτζα.

E, Ράτζα...

Με συγχωρείς...

Με συγχωρείτε...

Γιατί κρέμεται ανάποδα; Και γιατί τραγουδάει κλαίγοντας;

- Ποιος είσαι εσύ; - Πρεμ... Πρεμ Μαλχότρα.

- Καινούργιος; - Ναι...

- Γεια. - Γεια.

- Ασχολείσαι με τη μουσική κι έτσι; - Ναι, σπουδάζω μουσική.

- Πω, φίλε! Τι ωραία κιθάρα! - Με συγχωρείς, είναι ακριβή.

- Ωραίο τζάκετ. - Εγώ...

Σώμα, ε;

Σταματήστε να τον πειράζετε! Φύγετε!

- Είσαι εντάξει; - Ναι.

Συγγνώμη, δεν ξέρουν να συμπεριφέρονται στους νέους.

- Θα σου δείξω εγώ. - Η κιθάρα μου.

Παιδιά, χειροκροτήστε τον Πρεμ Μαλχότρα. Το αστέρι της μουσικής.

Θα δώσει τώρα μία ημίγυμνη παράσταση.

- Έλα, κάνε το. Παίξε. - Εγώ δεν ξέρω να παίζω.

Παίξε... παίξε... παίξε... Έλα...

Παίξε!

Παίξε!

- Παίξε... - Έλα!

Παίξε... παίξε...

- Σας παρακαλώ... - Παίξε.

Σε ευχαριστώ.

- Γεια σου! - Γεια!

Ναι, μαμά.

- Πώς είσαι, γιε μου; - Καλά, μαμά.

- Πώς ήταν η πρώτη σου μέρα; - Ήταν τέλεια.

Μάλιστα έκανα και μερικούς φίλους. Είναι όλοι καλοί.

- Άκου, εγώ... - Μαμά, πρέπει να κλείσω.

Με φωνάζουν. Θα σου τηλεφωνήσω αργότερα.

- Άκου... Τηλεφώνησέ μου. - Ναι, θα σου τηλεφωνήσω.

Μίλησες στον Πρεμ; Όλα εντάξει;

Προσπάθησε πολύ να μου το κρύψει, Ρατζίβ. Να μην το καταλάβω.

Αλλά είμαι η μητέρα του. Μου είπε ψέματα.

Ανκίτα...

Θυμήσου τι μας είπε ο γιατρός όταν αποκτήσαμε τα δίδυμα.

Όσο αδύναμο είναι το ένα, τόσο δυνατό θα είναι το άλλο.

Θεέ... Μακάρι να ήταν ζωντανός κι ο άλλος μου γιος...

Δεν θα άφηνε ποτέ τον αδερφό του να κλαίει έτσι.

Χαίρε θεέ Γκανέσα!

Χαίρε ιερό άγαλμα!

Ράτζα!

Ράτζα, αυτός ο αχρείος με έπιασε απ' τον λαιμό...

- ... και με πέταξε κάτω. - Ναι, ξέρω, ξέρω.

Ε, Παπουτσωμένε Γάτε!

Tα παπούτσια που ψάχνεις είναι στα πόδια του Νάντου.

- Αυτά είναι πολύ καλά παπούτσια. - E, ποιος είσαι εσύ;

- Ο Ράτζα. - Ο Ράτζα, λέει.