Paris When It Sizzles

Memorandum aan Paramount Pictures, Hollywood, Californië.

Van Alexander Meyerheim, over m'n nieuwste film.

Heren, terwijl u achterovergeleund in uw koele kantoor zit...

loopt alles hier, aan het oorlogsfront, gesmeerd.

Maakt u zich geen zorgen over het scenario.

De schrijver verzekert me dat hij al 138 pagina's met prachttekst heeft.

Die worden nu getypt. Ik heb zondag een ontmoeting met hem in Parijs.

Punt. Nieuwe alinea.

Heren, het wordt een geheide kaskraker.

Een Alexander Meyerheim-film naar een scenario van Richard Benson.

Ken jij hem, poppedeintje? - Of ik hem ken?

Ik haat hem. Richard Benson: Jakkie.

Bepaalde kanten van hem ken je zelfs beter dan ik.

Dat hij nog tijd heeft om te schrijven.

Hij had mij ook een scenario toegezegd.

De laatste tien pagina's dreven in de zee voor Malibu, in een wodkafles.

Stuur hem het gebruikelijke telegram.

Richard heeft me verzekerd dat hij geen druppel meer aanraakt.

Niet storen

vous dus, en vous ook merci RB

De deur is open. Kom binnen.

Ben jij het meisje van het typekantoor?

Als we een vruchtbare relatie willen opbouwen...

beantwoord je een vraag nooit met een wedervraag.

Deed ik dat dan? - Nu doe je het weer.

M'n ja bij binnenkomst was een vraag. Vraagteken gesuggereerd.

Ken je het verschil met impliceren? - Is dat geen vraag?

U stelde ook een wedervraag.

Suggereren is iets niet direct zeggen...

en impliceren is iets bekend veronderstellen.

Ik heet Gabrielle Simpson. - Is dat een vogel?

Ik zou hier enkele dagen zoet zijn en ik had geen oppas voor hem.

Daar is het kantoor, ik woon boven en het terras is aan die kant.

Dat megalomane object aan de horizon is de Eiffeltoren.

Ik liet het verplaatsen zodat ik weet in welke stad ik zit.

Als je het monsterlijk vindt, haal ik het weg.

En hier logeer jij. De kamer kan je goedkeuring vast niet wegdragen.

Ik had je in een andere kamer willen boeken, maar de tent zit bomvol.

Het is namelijk 14 juli.

Ik werkte ooit voor een schrijver die in z'n badkuip werkte.

Ik ben wat gewend. - Pak maar uit. In bad?

En nadat ik hem badolie had gegeven...

hoefde ik m'n hand niet in koud water te steken.

Betekent dat dat de vogel Richelieu heet?

Dat is een implicatie, geen suggestie.

In koud water steken. Leuke vergelijking.

Heet hij Richelieu omdat u een rode kardinaal wilde?

Dat is heel geestig.

Dat is een van de valkuilen als je een bekende clown bent zoals ik.

Ik moet in vorm blijven.

Ik vind het een hele eer dat ik mag werken voor een auteur van uw niveau.

Ik ben dol op films en ik denk dat ik heel veel kan leren.

Ik heb voor de Nouvelle vague- regisseur Roussin gewerkt.

Ik ben meer Ancienne vague. - Z'n films zijn zeer avant-garde.

De film gaat over een feest waar geen scrabble gespeeld wordt.

Hij heette Het scrabbelen gaat niet door.

De volgende gaat over een meisje dat geen verjaardagsfeest houdt.

Roger hecht belang aan wat niet gebeurt.

Heeft uw film al een titel? - Tuurlijk.

Het meisje dat de Eiffeltoren stal. - Dat klinkt echt heel fascinerend.

De titel is vast symbolisch. Ze steelt hem toch niet echt, of wel?

Waar gaat het over?

Het is een actie-thriller, romantisch melodrama. Maar ook komisch.

En er klinkt ook maatschappijkritiek in door.

Geef me uw geschreven tekst, dan kan ik zien hoe lang ik nodig zal hebben.

De tekst heb ik hier, lief kind.

Een Alexander Meyerheim-film: Het meisje dat de Eiffeltoren stal.

Verhaal en scenario van Richard Benson.

Hier, met twee pagina's vol mooie foto's vanuit een helikopter...

komen een jongen en een meisje elkaar tegen.

Na wat ditjes en datjes uitgewisseld te hebben...

Daar ben ik heel goed in.

Je voelt dat het tussen die twee broeit.

De eerste schreden op het liefdespad worden gezet.

En dan opeens: ruzie.

Aan de hand van de muziek beseffen we dat er gevaar dreigt.

En dan de eerste ommezwaai.

De kijker weet dat hij op het verkeerde been is gezet.

Het is allemaal niet wat het lijkt. Helemaal niet.

Integendeel, de hele situatie is compleet omgedraaid.

En dat gebeurt via de waanzinnig ingenieuze...

ommezwaai na de ommezwaai.

Verbaasd over de gang van zaken...

beseffen de twee dat ze elkaar volledig verkeerd ingeschat hebben.

Op dat moment zwelt de muziek weer onheilspellend aan.

Ze zijn zich bewust van het gevaar en de jacht kan beginnen.

Piepende banden, mensen die door de in angst gedompelde stad razen.

Opeens zien we in een verlaten steeg, zittend op een afvalbak...

de kat in close-up, die z'n vacht vol regendruppels aflikt.

Terwijl de climax nadert, bereikt ook de muziek een hoogtepunt.

En daar, zich niet bewust van de hevige regen die op hen neerdaalt...

vallen de twee teder in elkaars armen.

En terwijl de kijkers kwijlen van seksueel genot...

neigen de twee dikbetaalde hoofden naar elkaar...

voor het ultieme en onvermijdelijke.

De wereldschokkende, studiohuur betalende, bioscoop vullende...

popcorn verkopende...

zoen.

Het beeld vervaagt. Einde.

138 pagina's. Als je het langer maakt, moet je het later inkorten.

Wanneer moet dat scenario precies af zijn?

Vandaag is het vrijdag.

M'n vriend en opdrachtgever Mr Meyerheim...

komt om tien uur in Parijs aan op...

zondagochtend. En dan is het net Bastille-dag.

Om één over tien geef ik hem het script en daarna gaan we het vieren.

Champagne, op straat dansen. Alles wat iedereen op 14 juli doet.

Ik heb dan al een afspraak. Staat er nog niks op papier?

Heb je dan al een afspraak?

Moet die hele film in twee dagen geschreven worden?

Als je denkt dat je het niet aankunt, dan moet je me dat nu vertellen.

Dan zoek ik wel iemand anders. - Dat bedoel ik niet.

Het is nogal ongebruikelijk, niet? - Voor mij niet.

U hebt vast al over het verhaal nagedacht.

Nee, niet echt.

Wat hebt u dan wel gedaan?

Wat elke vitale Amerikaanse schrijver doet of zou moeten hebben gedaan...

in de eerste 19 weken na de opdrachtbevestiging:

Waterskiën in St. Tropez, zonnen in Antibes, Grieks studeren.

Griekenland werd in Cannes namelijk door een grietje vertegenwoordigd.

Daarna moest ik het Grieks afleren, waar veel wodka aan te pas kwam.

Toen naar Madrid voor het stierenvechten.

Dat circus was gelukkig, omdat ik niet tegen bloed kan, al in Sevilla.

Week 17 en 18 zat ik in het casino van Monte Carlo...

in een poging om m'n contract van 5000 per week terug te verdienen...

dat ik bij m'n werkgever Mr Meyerheim getekend had...

zodat ik het scenario niet hoefde te schrijven.

Uit m'n nog te maken cursus scriptschrijven...

moet je de hoofdstukken 13 en 31 nooit uitvoeren...

...voor langere tijd of voor veel geld. Dat wordt niks.

En nu moet ik het zelf wel. Zullen we dan maar?

Een Alexander Meyerheim-film: Het meisje dat de Eiffeltoren stal.

Vind je de titel pakkend? - Hij klinkt heel intrigerend.

Hij intrigeerde Meyerheim ook. Hij kocht het script ongezien.

Verhaal en scenario van Richard Benson.

Pagina 1. Opening. Buiten. Parijs natuurlijk.

Dag of nacht?

Dag.

Het begint met een shot van de Eiffeltoren.

De camera zoomt in.

Op het platform staat een mysterieuze vrouw. Ze kijkt op haar horloge.

En we zien...

Hoe weet ik dat? Vrouw in het zwart. De groten zijn diep gevallen.

We moeten het verhaal niet te snel verklappen.

Opening. Buiten. De Sacre Coeur. Dag.

Maak er maar het Grand Palais van.

De kijkers moeten het echte Parijs proeven en ruiken.

Buiten. Christian Dior.

De camera zwenkt. We zien een witte Rolls-Royce die voor de deur stopt.

Wacht even, maak er een witte Bentley van. Dat is chiquer.

Een chauffeur in wit livrei opent het portier.

Er stapt een klassieke schoonheid 3 la Marlene Dietrich uit.

En nu is ze...

Puntje, puntje, puntje.

Ze schrijdt de winkel binnen.

En weg is ze. Het is niks, maar Alex zou het te gek vinden.

Hij zou de Bentley stelen en als kostenpost bij de film opvoeren.

Hoe heette je ook alweer?

Hoe lang woon je al in Parijs? - Twee jaar.

En je kwam hier om te schrijven. - Dat ook, maar vooral om te...

Ik weet niet hoe ik het moet zeggen. Om te leven.

Zou je even...

Je kwam dus hierheen om te leven.

In het eerste halfjaar heb ik alle verdorvenheden uitgebreid bestudeerd.

Ik lag nooit voor acht uur 's ochtends in bed.

Ik heb ontelbare koppen gore koffie genuttigd.

Ik dronk geen alcohol, dus ik ging er niet helemaal in op.

Als je niet rookt en drinkt, kan uitgaan heel saai zijn.

Maar je moet je ontwikkelen.

En is die gozer van Bastille-dag ook onderdeel van dat proces?

Hij is gewoon een vriend. Een werkloze acteur.

Dat is al een drama op zich.

Hopelijk is het niet zo'n acteur die constant mompelt en pauzes inlast...

waardoor hij het ritme van de tekst verkracht.

Hij is heel gedreven, maar je kunt ook met hem lachen.

Wat zijn jij en die acteur van plan te gaan doen op Bastille-dag?

We gaan eerst ontbijten in een klein cafeetje...

daarna de hele stad door dansen...

om vijf uur de Opera, daarna het volkslied zingen...

naar Montmartre voor het vuurwerk en dan eten en champagne. Leven, dus.

Dat vind je echt geweldig, hé?

Het leven.

Als ik wakker word en de nieuwe dag zie, ga ik helemaal uit m'n dak.

Ik heb een idee.

M'n eerste goede idee in vier maanden.

Nee, ik had het idee om te stoppen met drinken. Dat werd niks.

Dit zou iets moois kunnen opleveren.

Het verhaal hoe een gewoon meisje uit Parijs 14 juli doorbrengt.

De film speelt zich in één dag af. En ik heb nog twee dagen.

Ons verhaal begint op de vroege ochtend van Bastille-dag.

Alle trompetten schallen door de lucht.

Over een shot van de Arc de Triomphe monteren we de tekst:

Een film van Alexander Meyerheim.

Een overgang naar de Eiffeltoren. De titel in beeld.

De trompetten gaan over in het openingsnummer.

Misschien wil Sinatra het wel zingen.

Er volgt een ellenlange lijst met credits.

Alle 'kleine mensen' krijgen hier hun verdiende plek.

Ik zal hen ook noemen in m'n dankwoord bij de Oscar-uitreiking.

En als de cimbalen klinken: