Empire Falls

ตอนแรก แม่น้ำน็อกซ์ ในรัฐเมนเป็นของพระเจ้า

ที่ให้พวกอัลกันควอนเช่าถูกๆ

พวกเขาดูแลพื้นที่อย่างจริงจัง จนล้มหายตายจาก

เพราะเหล้า สงคราม และหนองใน

และโรคอื่นๆ จากยุโรป

เจ้าของใหม่เป็นคนผิวขาว

ที่ใช้แม่น้ำขนซุงในตอนแรก

และผลิตพลังงานเพื่อทอผ้า

สุดท้ายก็เป็นส้วมเพื่อทิ้งสีกับ ขยะเคมีลงสู่มหาสมุทรแอตแลนติก

เหมือนแม่น้ำทุกแห่งในนิวอิงแลนด์

ที่โรงงานฟอกหนังและทอผ้า ผุดขึ้นจากพื้นดินเหมือนวัชพืช

เมืองที่สร้างขึ้นตามริมแม่น้ำน็อกซ์

ระหว่างแคนาดากับ มหาสมุทรแอตแลนติก

ก็ไม่ได้ดีหรือเลวร้ายกว่าที่อื่น

เช่นเดียวกับเมืองอื่นๆ ริมแม่น้ำน็อกซ์

เอ็มไพร์ฟอลส์ถูกสร้าง และตั้งรกรากโดยคนยุโรป

พวกชื่อประมาณ โรเบอโดซ์

และมินตี้ และดอว์ส

และโคโม่ และแคลลาแฮน

และโรบี้

สมาคมคนนอนไม่หลับ

อรุณสวัสดิ์ ฮอเรซ

อรุณสวัสดิ์

"บทที่หนึ่ง"

"ที่เราเรียนรู้ว่า ทุกอย่างเป็นไปได้"

ผมคงต้องเริ่มล็อกรถแล้วใช่ไหม

สวัสดี

พ่อมาสตาร์ทรถผมทำไม

มีคนที่คีย์สสอนมา

ผมไม่ได้ถามว่ายังไง ผมถามว่าทำไม

นึกว่าแกไปพักร้อน ถ้ารู้ว่ากลับมา คงขอก่อน

รถพ่ออยู่ไหน

อาทิตย์ที่แล้วพ่อไปที่แคลลาแฮน

ตอนออกมา มันก็หายไป

- มีคนขโมยรถเก่าๆ นั่นหรือ - ก็ไม่เชิง

ฉันคงลืมดึงเบรคมือไว้

มันไหลไปถึงแม่น้ำ

ไปได้แล้ว ออกมา

ฉันจะไปไหนได้ยังไง ถ้าไม่มีรถ

นี่ครับ ขึ้นรถเมล์

งี่เง่า

ถึงพวกโรบี้ พวกมินตี้ และพวกดอว์ส พวกโรเดอริกส์

จะก่อสร้างเอ็มไพร์ฟอลส์

แต่พวกเขาไม่ได้เป็นเจ้าของ

เปล่า

ตระกูลที่ดูแลเมืองมากว่าร้อยปี

คือตระกูลไวทิ่ง

พวกไวทิ่งไม่ได้เป็นเจ้าของทั้งเมือง

แค่ส่วนที่ควรค่าที่จะเป็นเจ้าของ

โรงงานเย็บเสื้อ และโรงกระดาษที่ต้นน้ำ

พอโรงงานพวกนี้หมดทางทำกำไร

ก็ถูกขายให้พวกบริษัทข้ามชาติ หิวเงินที่ต้องการเครื่องจักร

เปลี่ยนทรัพย์สินที่เหลือเป็นเงินสด

ทิ้งไว้แต่ซากที่ผุพังที่ไม่มีใครอยู่

บิล

- ไมลส์ โรบี้ - สวัสดี

ได้ข่าวไหม

ซีบี ฟอลลี่ทำลายอีกแล้ว ตอนนายไม่อยู่

ได้ยินว่าทุกคนที่อยู่ริมแม่น้ำ โดนกันไปเต็มๆ

และนี่ไม่ใช่ช่วงน้ำหลากด้วย เป็นฤดูใบไม้ผลิที่แย่

หลังจากฤดูหนาวที่โหดร้าย เมืองนี้ทั้งเมืองคงไม่รอด

- มาคิดดูก็อาจจะดี - ไม่รู้สินะ

ซีบี ฟอลลี่

ซึ่งก็คือชาร์ลส์ โบมอนต์ ไวทิ่ง

ที่เดือดร้อนทุกครั้งที่ฝนตก และแม่น้ำน็อกซ์จะพัดขยะ

มากองเป็นภูเขา หน้าบ้านซีบี

พระเจ้าหัวเราะเยาะเขาหรือ

ถ้าใช่ แม่น้ำน็อกซ์หรือพระเจ้า ต้องเจอดีกันบ้าง

ไว้ค่อยเล่าทีหลัง

- ไมลส์ พักร้อนเป็นยังไงบ้าง - หมดเร็วไป

ได้ข่าวไหมว่าอาจมีคนซื้อโรงงาน

ข่าวลือมันเริ่มจากร้านผม ลูซี่

ทั้งหมด 63 ดอลลาร์ค่ะ

ไมลส์ เขาเรียกคุณไปพบ

กำลังกลัวอยู่เลย

- สวัสดี ซูซาน - สวัสดี ไมลส์

- อีกเดี๋ยวเธอจะมา - ขอบคุณ

เราต่างรู้ดีว่าข้อเสนอนี่ใช้ไม่ได้

แล้วนี่ล่ะ

และเรื่องราวของผู้ชายตระกูลไวทิ่ง

ถึงแม้จะเก่งเรื่องธุรกิจ

แต่ทุกๆ คนก็มีความสามารถ ที่จะแต่งงานกับผู้หญิง

ที่จะทำให้พวกเขาทุกข์ใจ และเป็นเป้าหมายในชีวิตของเธอ

ชาร์ลส์ โบมอนต์ ผู้ชายตระกูลไวทิ่งคนสุดท้าย

คิดจะเอาชนะชะตา ด้วยการไม่แต่งงาน

ที่สุดเขาตัดสินใจสร้างบ้านใหม่ หลังใหญ่และอาศัยอย่างเป็นโสด

ที่ที่เหมาะที่สุดคือ โรบิโดซ์ เน็ค

ซึ่งมีตระกูลหนึ่งเป็นเจ้าของ ชื่อโรบิโดซ์

ที่เห็นว่ามันไร้ค่า นอกจากเราจะเก็บขยะจากแม่น้ำ

พวกเขาตกใจเมื่อรู้ว่าซีบี ไวทิ่ง อยากซื้อโรบิโดซ์ เน็ค

เลยรีบขายให้เขา ในราคาเศษเสี้ยวที่เขาเตรียมจะซื้อ

ขณะตกลงกัน ซีบีสังเกตเห็นแฟรนซีน โรบิโดซ์

ที่แตกต่างจากคนในตระกูลเธอ เพราะได้เรียนวิทยาลัย

ที่ที่เธอได้เรียนรู้หลายๆ อย่าง หนึ่งในนั้นคือศิลปะการให้ท่า

หลังจากงานแต่งงาน ซีบี ไวทิ่ง ถึงนึกได้ว่าตั้งใจจะอยู่เป็นโสด

เขาพินิจเจ้าสาวเขาอย่างละเอียด และพยายามนึกถึงวัน

ที่เขาอยากจะเอาจอบฟันเธอ เช่นเดียวกับพ่อ ปู่ และทวดของเขา

แต่เพราะอายุยังน้อย เขาจึงจินตนาการไม่ออก

- สวัสดี พ่อหนุ่ม - สวัสดีครับ คุณนายไวทิ่ง

เป็นแกลอรี่ที่สวยมาก ใช่ไหม

ครับ

พวกเขาบ้ากันทั้งหมด

คนนั้น ตาแก่เอไลจาห์

เคยถือขวานไล่ภรรยาเขาในห้องนี้

เมืองน่าอยู่ครับ ที่ไหนครับเนี่ย

การได้เห็นเธอยืนตรงนั้น ทำให้นึกอะไรออก

เธอน่าจะเป็นนายกเทศมนตรี

- ของเมืองจำลองหรือครับ - ไม่ใช่ ของเมืองนี้

คุณเสนองานให้ผมหรือครับ

เปล่า เธอประเมินอิทธิพลของฉันมากไป

หรือครับ

คนชอบสับสนระหว่าง ความมุ่งมั่นกับอำนาจ

แม่เธอก็เคยเป็น

อยากพบผมหรือครับ

ฉันมีอะไรให้แปลกใจ พ่อหนุ่ม

มาที่บ้านตอนวันอังคาร แล้วฉันจะให้ดู

ได้เวลาเราคุยเรื่องร้านอยู่แล้วนี่ สักบ่ายสองนะ

ครับ

นี่ พ่อเธอโทรหาฉันสามครั้ง ตอนเธอไม่อยู่

- จะขอเงิน ตามปกติ - ผมจะคุยกับเขาครับ

ช่วยหน่อย เขามันน่ารำคาญมาก

ผมทราบดีครับ

ไมลส์

ฉันลืมถาม พักร้อนเป็นยังไงบ้าง

สั้นครับ

ที่จริงแล้วดีมากครับ

เธอกลับไปที่มาร์ธาวินยาร์ด ทุกฤดูร้อนใช่ไหม

เคยสงสัยไหมว่าทำไม

ผมมีเพื่อนสมัยเรียนวิทยาลัย ที่มีบ้านที่นั่น

เป็นที่เดียวที่ผมพอมีเงินไปได้

แม่เธอเคยบอกว่า เคยพาเธอไปครั้งนึงใช่ไหม

ตอนผมสิบขวบ ครับ

แล้วเราก็ลุยต่อไป เป็นเรือโต้คลื่น ที่ไม่สิ้นสุด

มุ่งไปสู่อดีต สก็อตต์ ฟิทซ์เจอรัลด์

ผมเคยเรียนวิทยาลัยครับ คุณนายไวทิ่ง

ใช่แล้ว

แต่เธอกลับไปมาร์ธาวินยาร์ด ทุกฤดูร้อนใช่ไหม

เอาล่ะ นี่เป็นการผจญภัยนะ ไมลส์

พยายามสนุกเข้าไว้

- มันสำคัญสำหรับแม่ - เมื่อไหร่พ่อจะมาครับ

ลูกต้องรอจนเขาออกจากคุก

ลูกไม่รู้ใช่ไหม ที่พ่อติดคุก

แม่โกหก

ตอนฉันเป็นเด็ก

ฉันนึกว่าพระเจ้า อยู่ที่ยอดโบสถ์จริงๆ

นึกภาพพระเจ้าอยู่ใกล้มาก แค่ห่างไปไม่กี่ชั้น

พาผมลงหน่อยครับ

ได้ ไมลส์ ไม่เป็นไรหรอก เริ่มด้วยเท้าขวา

เอาลงมาช้าๆ ยังเหลืออีก 12 นิ้ว

ตอนนี้ ก็สาม สอง ใช่ รู้สึกไหม นั่นล่ะ

คราวนี้อีกข้าง

สอดเท้าเข้าไป นั่นล่ะ

- เหมือนกัน - ครับ

- ไหนเราว่าจะไม่ทาสูงกว่านั้น - ใช่ครับ

แต่ทุกครั้งที่ผมมองขึ้นไป มันเหมือนการกล่าวโทษ

ก็อย่ามองสิ

เป็นคำแนะนำที่ดีที่มาจากบาทหลวง

ผมว่าบาทหลวงทอม เอาเงินบริจาคไปอีกแล้ว

ฉันรู้ ไม่ต้องห่วง คุณคอสท์จะจัดการเขาเอง

กลับมานะ ตาแก่

หลวงพ่อทอมๆ เอาเงินนั่นกลับมานี่

ใครว่าพระเจ้าไม่มีอารมณ์ขัน

ทิค โรบี้ เปิดทางให้ทิค โรบี้หน่อย เปิดทางหน่อย

เดินไปเรื่อยๆ

เธอมีเพื่อนคนสวยมาด้วย

พระเจ้า แซ็ค มินตี้หล่อมากๆ

ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอเลิกกับเขา

ใจเย็นๆ

หยิบหนังสือขึ้นมา

- นั่นคุณเมเยอร์ - ไปกันเถอะ ไปกัน

ไม่เป็นไรนะ จอห์น

คริสทีน่า

สวัสดีค่ะ

ฉันดูตารางเธอแล้ว ทางเดียวที่เธอจะได้เรียนศิลปะ

ก็ต้องกินมื้อเที่ยงตอนคาบที่หก

เธอจะเป็นคนเดียวในโรงอาหาร

ไม่เป็นไรค่ะ ที่จริงหนูอยากกินคนเดียว

ดี

เขาจ่าย

เคราพ่อมีอะไรติดอยู่ รู้ไหมครับ

แล้วไง

พ่อเหมือนคนปัญญาอ่อน ของหมู่บ้าน

คุณนายไวทิ่งบอกว่า พ่อโทรหาเธออีกแล้ว

ทำไมจะโทรไม่ได้

เราเป็นญาติกัน เธอกับฉัน

ตระกูลโรบี้กับโรบิโดซ์ เป็นครอบครัวเดียวกัน

- ถ้าย้อนไปไกลพอ - ฝันเถอะ

แกน่าจะให้ฉันช่วยทาสีโบสถ์นะ

ฉันเคยเป็นช่างทาสีบ้านมาสี่สิบปี

พ่อลืมอยู่เรื่อย ผมทาสีให้โบสถ์ฟรีๆ

ไม่ได้หมายความว่าแกจ่ายฉันไม่ได้

ใช่สิครับพ่อ นั่นคือความหมาย

แล้วฉันจะไปคีย์สได้ยังไงถ้าไม่มีเงิน

ตอนผมเป็นเด็ก พ่อไปได้เสมอ พ่อหายไปทุกฤดูหนาว

ก็เงินมันอยู่ที่นั่น

แล้วทำไมเราถึงไม่ได้เงินเลยครับ

จ้างฉันให้ทาสีโบสถ์ ฉันจะได้ไม่รู้สึกไร้ค่า

ไม่มีกฎหมายไหนบอกว่า คนแก่จะต้องรู้สึกไร้ค่า

ถ้ามีใครจ้างฉัน ฉันอาจมีศักดิ์ศรีบ้าง

มันหมดหลายปีแล้วครับ พ่อ สิบๆ ปี