Megalopolis

Η Αμερικάνικη δημοκρατία μάς...

δεν διαφέρει και πολύ από την αρχαία Ρώμη.

Μπορούμε να διατηρήσουμε το παρελθόν και την υπέροχη κληρονομιά μάς;

Ή θα πέσουμε και 'μείς θύματα, σαν την αρχαία Ρώμη...

της ασίγαστης δίψας μερικών ανθρώπων γιά εξουσία;

Χρόνε, σταμάτα!

Τραγουδώ γιά τον Κολοσσό και γιά την ιστορία τού Ανθρώπου.

Ας πάμε εκεί πού μάς καλούν οι οιωνοί των θεών...

και η ανομία των εχθρών μάς.

Το καλούπι έχει ήδη σμιλευτεί.

...αν ο πρόεδρός τούς είναι απατεώνας ή όχι.

- Πρόσεχε! - Τζούλια!

- Έλα τώρα. - Παρακαλώ.

Θα ξαναβγούμε.

- Πάρε με, πάρε με αργότερα. - Γιά πρωϊνό, ας πούμε.

Ωχ. Ούπς!

Μισώ και αγαπώ. Γιατί το κάνω αυτό...

θα αναρωτιέσαι.

- Εντάξει, πάμε. - Έτσι λες;

Τζούλια, μπες στο αμάξι.

Εντάξει. Γειά σού, Κλόντιο.

Γειά σού, αγάπη μού.

Δεν είσαι θυμωμένος μαζί μού; Θα το πείς στο μπαμπά μού;

Πάμε.

Τα οικονομικά προβλήματα τού δημάρχου Κικέρωνα...

είναι τόσο μεγάλα...

πού μόνο με ομοσπονδιακή επέμβαση μπορούν να λυθούν.

Τζούλια...

Προσοχή, προσοχή!

Άμεση πυροδότηση.

Αδειάστε την περιοχή. Επαναλαμβάνω, αδειάστε την περιοχή!

Πρόκειται να γίνει έκρηξη.

Περίμενε.

Προχώρα.

Περίμενε.

Προχώρα.

Αυτή τη φορά το παρατράβηξες, Κατιλίνα.

Η περιοχή είναι στην δικαιοδοσία της Διεύθυνσης Σχεδιασμού.

Και τι θα γίνει αν έχεις υπερβεί τις εντολές σού;

Θα απολογηθώ.

Θα απολογηθείς; Αφού θα έχεις γκρεμίσει το κτήριο;

Ο Δήμαρχος Κικέρωνας θα θυμώσει!

Έτσι!

Οι αριθμοί τού νεοεκλεγέντος δημάρχου της Νέας Ρώμης, Κικέρωνα...

συνεχίζουν να πέφτουν στις δημοσκοπήσεις.

Ο Καίσαρας Κατιλίνας,

μέλος της αριστοκρατικής οικογένειας των Κράσσων,

κερδίζει βραβείο Νόμπελ γιά την εφεύρεση τού «Μέγκαλον»...

ενός θαυματουργού κατασκευαστικού υλικού.

Πως πεθαίνει μια αυτοκρατορία;

Καταρρέει μέσα σε μια τρομακτική στιγμή;

Όχι.

Όχι, αλλά έρχεται ο καιρός...

πού οι άνθρωποι χάνουν την πίστη τούς σε αυτή.

Και τότε αρχίζει να πεθαίνει.

Ο νέος μάς δήμαρχος, Φραγκλίνος Κικέρωνας...

κληρονόμησε μια κατεστραμμένη δημοσιονομική κατάσταση...

και τώρα κατηγορείται...

γιά την απόλυση δασκάλων, αστυνομικών...

Γραφείο Υπηρεσίας Σχεδιασμού.

- Δώσε μού τον Καίσαρα στο τηλέφωνο. - Περιμένετε, παρακαλώ.

...τον προϋπολογισμό. Ωχ, ωχ.

Το σημαντικό οικονομικό γεγονός της ημέρας,

η «Κράσσος Νάσιοναλ» υποχώρησε κατά επτά μονάδες...

Λυπάμαι κυρία Ουάου,

ο κύριος Καίσαρας δεν είναι διαθέσιμος αυτή τη στιγμή.

Το ξέρω ότι είναι εκεί.

Θα τον ενημερώσω, χαίρετε.

Η Ουάου Πλάτινουμ, το τυχερό σάς λαγουδάκι,

σάς μεταδίδει τα τελευταία νέα...

από το Χρηματιστήριο.

Ο Καίσαρας πήρε με το μέρος τού τον πιό πλούσιο άντρα στην ιστορία,

τον θείο τού, Κράσσο,

πού ήρθε εδώ γιά να υποστηρίξει το όραμα τού Καίσαρα γιά τη Νέα Ρώμη,

πράγμα πού δυσαρέστησε το δήμαρχο Κικέρωνα,

το μεγάλο αντίπαλο τού Καίσαρα.

Γειά σάς κύριοι.

Καλώς ήρθατε. Χαίρομαι πού σάς βλέπω.

Χαίρομαι πού είστε εδώ.

Είμαστε εδώ και περιμένουμε πάνω από τη μακέτα της πόλης...

πάνω από την πρόσφατα κατεδαφισμένη περιοχή της Υπηρεσίας Σχεδιασμού...

την οποία όλοι διεκδικούν γιά δικιά τούς.

Κύριε Κράσσο, εδώ!

Παρακαλώ, κύριε Κράσσο, εδώ!

Θέλω να σάς κάνω μια αληθινή ερώτηση. Εντάξει;

Κλείστε τις κάμερες. Ας διασκεδάσουμε λίγο.

Γάμα τις κάρτες. Πως είναι να είσαι ζάπλουτος;

- Πώς είναι; - Ναι.

Λοιπον, μπορείς να τρομάζεις τούς ανθρώπους.

Σάς αρέσει να τρομάζετε τούς ανθρώπους;

Σλέϊμποϊ, Στρέϊμποϊ, Πλέϊμπόϊ...

Γκέϊ-Μπόϊ;

Όχι κύριε,

τις αδελφές μού θα εννοείς.

Κυκλοφορεί η φήμη,

ότι κάνεις κάποιες «πονηριές» με τις αδελφές σού.

Αν είναι αλήθεια, κόψε το.

Φήμες, παππού, φήμες. Φήμες.

Θα μπορούσες να είσαι ο διάδοχος, ίσως...

Ο Κλόντιος Κράσσος Πουλχέριος ο Τρίτος.

Ποτέ δεν ξέρεις.

Δεν είναι αστείο να διευθύνεις μια τράπεζα!

Δεν είναι αστείο.

Κλοντ, προστάτεψε το όνομα της οικογένειάς μάς!

Ούου!

Γειά.

Χαίρετε, Χαίρετε.

Καλώς ήρθατε, καλώς ήρθατε. Καλώς ήρθατε, ευχαριστώ. Ευχαριστώ.

Η καρδιά της χρυσής μάς πόλης πάνω σε ένα λόφο.

Οραματιστείτε πώς θα μπορούσε να είναι.

Ένα διασκεδαστικό καζίνο...

με τα πιό σύγχρονα ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Και χωρίς καθυστερήσεις στην κατασκευή,

ούτε προβλήματα από τα συνδικάτα ή τα παράλια,

χάρη στον Δήμαρχο.

Βγαίνει πραγματικά όμορφο, όταν χρησιμοποιείς μπετόν.

Α, έλα.

- Έλα! Όχι; - Ωχ!

Πάμε.

«Να ζεί κανείς ή να μη ζεί, αυτό είναι το ερώτημα.»

«Τι δείχνει πιό γενναία ψυχή, να υποφέρεις πετριές...

και σαϊτιές μιάς άθλιας τύχης...

ή να παίρνεις τ' άρματα ενάντια σ' ένα πέλαγο από βάσανα...

και αντιβγαίνοντας να τούς δίνεις τέλος;»

«Θάνατος... ύπνος... τίποτα άλλο.»

«Και μ' έναν ύπνο βάζουμε τέλος στης καρδιάς τον πόνο...

και στα χίλια σωματικά μάς βάσανα, κληρονομία της σάρκας...

είναι μια συντέλεια πού να την εύχεσαι θερμά.»

«Θάνατος... ύπνος...»

«Να κοιμάσαι,

να ονειρεύεσαι ίσως.»

«Ναι, εκεί είναι ο κόμπος,

γιατί σ' αυτό τον ύπνο τού θανάτου, τα όνειρα πού είναι να μάς έρθουν...

όταν θα 'χουμε πετάξει αυτό το θνητό κουβάρι...

θα μπορέσουν πιά να μάς ηρεμήσουν;»

«Αυτή η έγνοια...

κάνει τόσο μακρόζωη τη δυστυχία...»

Νας, τι κάνουμε εδώ;

Περίμενε να δεις.

«Γιατί ποιός θ' ανεχότανε τού χρόνου το ντρόπιασμα και τα χτυπήματα,

τού τυράννου την αδικία την ακαταδεξιά τού φαντασμένου,

τον πόνο μιάς αγάπης περιφρονημένης, τις αναβολές τού νόμου,

της εξουσίας το θράσος,

και τις κλοτσιές πού η καρτερική αξία τρώει από τον ανάξιο,

αν μπορούσε μόνος τού στον εαυτό τού την ανάπαψη να δώσει...

μ' ένα σουβλί.»

Πού είναι το σουβλί μού;

Ως Πρόεδρος της Υπηρεσίας Σχεδιασμού,

η δικαιοδοσία μού καλύπτει πάρκα και εκθέσεις...

Παρακαλώ μην το φωτογραφίζετε.

Σάς ευχαριστώ.

Έλα μαζί μού.

- Δεν μπορώ. Λυπάμαι. - Γιατί;

Η δικαιοδοσία μού καλύπτει πάρκα και εκθέσεις,

και έχουμε ήδη εκδώσει τα απαραίτητα ομόλογα...

γιά την ανάπτυξη αυτής της περιοχής.

Το σώου τού δημάρχου γιά τα αφεντικά...

έχει μετατραπεί σε μάχη γιά την προσοχή τούς,

ειδικά με τον Καίσαρα Κατιλίνα,

τον οποίο γνωρίζω,

και αρνείται να μού κάνει ένα σχόλιο.

Καθάρισα αυτή την περιοχή...

γιά να δημιουργήσω κάτι πού θα εμπνέει τούς ανθρώπους.

Τούς ανθρώπους; Α, καλά...

Πότε νοιάστηκες εσύ γιά τούς ανθρώπους, Κατιλίνα;

Αυτό είναι το δικό μού σχέδιο:

Η πόλη πού ονειρεύονται οι άνθρωποι.

Οι άνθρωποι δεν χρειάζονται όνειρα.

Χρειάζονται δασκάλους, εγκαταστάσεις υγιεινής, θέσεις εργασίας.

Η «ανάγκη» είναι να δημιουργήσεις κάτι...

πού να υπάρχει και μετά τα πανηγύρια της πόλης, δήμαρχε.

Γι' αυτό θα χτίσουμε τη «Μεγαλόπολη»...

χρησιμοποιώντας αποκλειστικά το «Μέγκαλον»,

πού είναι άφθαρτο.

Το Μέγκαλον δεν είναι ασφαλές!

Τσιμέντο, τσιμέντο, τσιμέντο,

και ατσάλι, ατσάλι, το ατσάλι είναι ασφαλές!

Φανταστείτε τη σημερινή κοινωνία,

ένας κλάδος τού πολιτισμού πού κοντεύει να φτάσει σε αδιέξοδο...

Η ανθρωπότητα ως γέρικο δέντρο...

με ένα στραβό κλαδί πού ονομάζεται «πολιτισμός»...

πού δεν πάει πουθενά.

Μού αρέσουν τα δέντρα όσο σε όλους,

αλλά δεν είμαστε εδώ γιά να συζητήσουμε γιά δέντρα.

Οι άνθρωποι χρειάζονται βοήθεια, και τη χρειάζονται τώρα!

Όχι. Μην αφήσεις το «τώρα» καταστρέψει το «γιά πάντα».

Μιλάμε γιά ανθρώπους.

Γιά ανθρώπους, Κατιλίνα,

και γιά το πώς ζούν τώρα.

Δεν υπάρχει χρόνος γιά να μιλήσουμε γιά το μέλλον των ανθρώπων;

Κι όμως πάντα υπάρχει χρόνος γιά να τούς πείσουμε...

να ξοδεύουν χρήματα πού δεν έχουν,

γιά να αγοράζουν πράγματα πού δεν χρειάζονται,

γιά να μιμούνται ανθρώπους πού δεν τούς αρέσουν.

Και 'σύ κατάντησες αφεντικό στο γύφτικο τσαντίρι...

και δήμαρχος της πόλης τού τίποτα.

Γιά ξαναπές το, και θα σού σπάσω τα μούτρα.

Ήρεμα, κύριοι.

Ήσουν τόσο ψύχραιμος και συγκρατημένος...

όταν δηλητηρίασες τη γυναίκα σού και το πτώμα της εξαφανίστηκε;