Fountain of Youth

KASEM

Neem op.

Hé, Kasem.

Wat een toeval. Wat doe jij hier? - Je hebt iets van een ander.

Ik?

Het peperdure schilderij dat opgerold zit in die koker op je rug.

Dat is van m'n baas.

Dat weet ik zo net nog niet. Een beetje ambigu van wie 't is, hè?

Ambigu.

Dat heeft verschillende betekenissen, zoals dubbelzinnig, vaag of onduidelijk.

Ik zal 't minder ambigu maken. Ik zal het heel duidelijk maken.

Dat is niet nodig.

Oké, ik zoek een plekje om te stoppen. Je hebt me ingesloten.

Pas op. Opzij. Sorry.

Pas op. Sorry.

Pardon.

Pas op.

Pas op.

Luke, we stijgen zo op.

Murph, ik red het niet. Ik heb een andere manier nodig.

Neem de trein naar Chiang Mai. Ik zie je op het vliegveld.

Sorry.

Tuut, tuut. Opzij.

Sorry. Ik moet erlangs.

Sorry. Ik moet erlangs.

Opzij.

Pas op.

Je praat in je slaap.

Dat hoor ik vaker.

Zei ik iets...

schandaligs? - Ligt eraan wat je daaronder verstaat.

Niets belastends.

Ik begin opnieuw. - Daar is geen tijd voor.

Lopen we te hard van stapel? Zullen we ons eerst voorstellen?

Hoe minder je weet, hoe beter, Mr Purdue.

Je bent niet op vakantie.

Ik ben hier voor zaken. - Wat doe je zoal?

Ik haal zeldzame en unieke schilderijen terug.

Die zitten soms in leren kokers.

Dat is toevallig.

Dus, wat doen we nu?

Ik denk dat je dat wel weet.

Ik ben de hand der genade. Mijn partners zijn de hand des oordeels.

Kies maar.

Er is nog een derde optie. - O ja?

Je hebt m'n team van geduchte bodyguards dom genoeg over 't hoofd gezien.

Laat hun onschuldige uiterlijk je niet misleiden.

Het zijn wolven in schaapskleren. Dus geef je over...

anders ben ik gedwongen om m'n vechthonden los te laten.

Ik waag het erop.

Nou...

de hand der genade dan.

Ik hou wel van een goede afloop.

Werk je niet met Kasem samen? - Wie is Kasem?

Luke? - Murph, de trein werd 'm ook niet.

Wacht. Wat?

Nog meer ideeën?

Momentje.

Op een uur lopen is een bushalte. - Kom me gewoon ophalen.

Geen motoren en treinen meer. Ik wil niet lopen en ook niet met de bus.

Murph, kom me alsjeblieft ophalen.

Mr Cross wil, uit het huis op Strathmore Gardens, de vloerkleden...

het portret, de staande klok, de bank in de salon, de...

De groene bank?

Je haat dat ding. - Mag ik doorgaan?

Harold, dit hadden we niet afgesproken.

We zouden dit in der minne schikken met een neutrale bemiddelaar.

Doe niet zo naïef, Charlotte.

Wat had je dan verwacht?

Niet dat ik door je advocaat in een hoek gedreven zou worden.

Het is wat het is. We zitten hier nu.

Nou, het meubilair interesseert me niet...

maar we gaan niet lopen kibbelen over de voogdij.

Neem een advocaat.

TRAFALGAR SQUARE LONDEN

Emily, wil je de westvleugel afsluiten? Ik ga bij de Holbein-restauratie kijken.

Oké. Tot straks.

Bijzonder schilderij.

Prachtige schoentjes. - Luke? Wat doe je in Engeland?

Charlotte, ik heb je een jaar niet gezien. Mag een broer z'n zusje niet opzoeken?

Hoe is 't met 't gezin?

De kleine Thomas? - Heel goed.

Hij is briljant.

En je man? Henry? - Harold.

Minder briljant. Trouw is niet aan hem besteed.

Spijtig om te horen.

Maar jij bent een meesterwerk en hij is een aapje.

Dit was te voorzien. - Hou op, Luke. Het is nog te vers.

Zit je weer in de puree? - Charlotte, past dit werk wel bij je?

Goddank. M'n redding. Je bent nu lifecoach.

Geen dank. Daar zijn broers voor.

Ik vind het leuk om te doen en ik ben er goed in.

Ja, dat maak je jezelf wijs...

maar wij drieën beleefden altijd zulke mooie avonturen.

Mis je dat niet? - Jawel, maar dat is tien jaar geleden.

Pap stierf, ik kreeg een baby...

had een baan en moest volwassen worden. Geen idee wat jij hebt gedaan.

Nou, jij noemt jezelf een curator...

maar ik zie een onnatuurlijke breuk in de Heilige Familie.

Tussen de maagd Maria en het kindje Jezus.

Helemaal niet. - Toch wel. In de Levenstede de Jonge.

Ik zie het niet. - Nee?

Kijk eens goed tussen de twee engelen, tussen hun halo's.

Volg die lijn dwars door onze kleine verlosser, naar zijn tien...

piepkleine, dikke, roze teentjes.

En daar, in het blauwe fluweel...

zie je het.

Wat doe je nou?

Luke. Waag het niet.

Luke. Wat maak je me nou? Je bent hier net. Heb je deze ook gejat?

Geef dat schilderij terug. - Als je instapt, krijg je 'm terug.

Nu of nooit.

Je schudt ze echt niet af. - Nou, je onderschat m'n autokeuze.

Geef dat schilderij terug. - Kom nou, Charlotte.

Daarvoor ben je hier niet. - Luke, luister nou. Geef terug.

Het gaat je niet om 't schilderij. Je wil je oude leven terug. Sorry.

Jezus Christus. - En z'n dikke teentjes.

Hou hiermee op.

Murph, vangen. - Deb, alles oké?

Helemaal.

Werk je nog steeds met paps oude team samen?

Wat doe je nou? - Hij heeft handschoenen aan.

Er is helemaal niks veranderd.

Je hebt wat je wilde en morgen wil je weer wat anders.

Dat heet arrival fallacy. Alsof je eindelijk gelukkig zou zijn...

als je je volgende doel hebt bereikt. Dat is niet zo.

Je jaagt iets na wat niet bestaat. - Nou, ik geloof tenminste ergens in.

Jij gelooft niet eens meer dat er iets te bereiken valt.

Jij koos voor comfort en voorspelbaarheid. Je hele leven staat in de ijskast.

Maar, Charlotte, het leven draait om avontuur.

Mensen beklimmen geen bergen voor 'n schat aan de top.

En nee, ik weet niet waarom pap de reis belangrijker vond dan de beloning...

maar wel dat je de reis moet maken.

Niks. - Dat is niet best.

Wat is niet best?

Niks.

Sorry, jongens. Het was een lange dag.

Hou op. - Charlotte, je hebt gelijk en ik niet.

Je bent m'n zus en ik hou van je.

Ik maak het goed. Je krijgt je schilderij terug. Ik breng je terug.

Maar ik kan zien dat je dat ene weer doet.

Haal even diep adem.

Ze vergeet te ademen als ze boos is.

Kom, we doen het samen. Oké?

Ik hou van je. Vergeef je me?

Goed, dan halen we alleen diep adem.

Sluit je ogen maar. En adem in op drie. Eén, twee, drie.

Luke. - Wij weten hier niks van.

Help 'r eens overeind.

Gaat het met je?

Zeker weten?

Neem me niet kwalijk, maar u bent de curator van dit museum...

en was een paar uur weg.

Nogmaals: als ik hierbij betrokken was, zou ik hier nu toch niet zijn?

Nou, u zou zeker niet de eerste zijn.

Er is 'n welbekend cliché dat dit fenomeen ondersteunt.

En u bent?

Speciaal rechercheur Jamal Abbas, Interpol.

Charlotte Purdue, onterecht beschuldigd.

Wist u dat uw broer betrokken was bij een reeks kunstroven?

Dat heeft hij niet gezegd.

Wat heeft hij wel gezegd? - Ik wilde hem tegenhouden.

Dat zag ik op de beveiligingsbeelden.

Waar is hij?

Als ik dat wist, had u dat allang geweten...

aangezien ik dankzij hem in een ietwat lastig parket zit.

Ik zit niet te wachten op 'n gevangenisstraf of werkeloosheid.

Ik zou u graag helpen.

Maar als later blijkt dat u niet helemaal eerlijk bent...

Ik zou nooit liegen tegen een ambtenaar in pied-de-poule.

Fijn dat u dat opvalt.

Het ontgaat de meesten. - Wat heeft hij nog meer gestolen?

Is er een patroon? - Sorry. Bent u ook al rechercheur?

Dat is blijkbaar niet nodig.

Uw werk hier zit erop.

Ik weet alles. Thomas blijft bij mij.

Harold. - Je bent betrokken bij 'n kunstroof.

M'n advocaat belt nog over de voogdij. - Doe dit niet.

Te laat. - Mam.

Hoi, lieverd.

Je blijft nog 'n paar nachtjes bij papa. - Gaat alles goed?

Dat komt wel.

Ja, niks aan de hand. Ga maar terug naar je muziek. Toe maar.

Bedankt.

Alles goed? - Niet bepaald, nee.

Waar is hij?

Ze klinkt pissig, dus hou 't nog heel even voor je, ja? Top.

Charlotte, je ziet er goed uit. - Niet dankzij jou.

Wat heb ik nou weer gedaan? - Nogal wat.

En jij bent? - Owen Carver.

En jij doet? - Het geld.

En welk genie wil mij uitleggen waarom ik nu zonder baan zit?

Vertel het haar. - Nog niet.

We zoeken de bron der jeugd.

Alsjeblieft zeg. Niet dit weer.

Wat zei ik nou net? - Iemand moest het toch zeggen.

En jij financiert dit? - Dat klopt.

En waar doe je het voor? Meer geld? Macht?

Een fantastische gezichtscrème? - Ik ga dood. Leverkanker.

Gênant.