20,000 Days on Earth (20.000 Days on Earth)

Aan het eind van de 20ste eeuw hield ik op mens te zijn.

Dat is niet noodzakelijkerwijs iets slechts. Het is gewoon iets.

Ik sta op, ik schrijf, ik eet, ik schrijf, ik kijk tv.

Dit is mijn 20.000ste dag op aarde.

Meestal voel ik me een kannibaal.

Zo ééntje uit strips, met dikke lippen, gek haar en een bot door z’n neus.

Altijd op zoek naar iemand om te koken in een ketel.

Want zij is meestal degene die gekookt wordt.

Want wij hebben een verstandhouding.

Een pact.

Waarin elk geheim, heilig ogenblik dat bestaat tussen man en vrouw...

wordt gekannibaliseerd.

Vermalen en aan de andere kant uitgespuugd in de vorm van een song.

Opgeblazen en vervormd.. en monsterlijk.

Meestal schrijf ik.

Ik tik en krabbel erop los, soms dag en nacht.

Maar als ik me ooit even afvraag waar ik mee bezig ben, het waarom...

zou ik het niet kunnen zeggen.

Ik weet het niet.

Ik schep een wereld.

Een wereld vol monsters en helden.

Goeden en slechteriken.

Het is een absurde, waanzinnige, gewelddadige wereld.

Waarin mensen tekeergaan en God daadwerkelijk bestaat.

Hoe meer ik schrijf hoe complexer de wereld wordt.

En alle personages die leven, sterven of gewoon verdwijnen

zijn slechts vervormde versies van mijzelf

Hoe dan ook, voor mij begint het allemaal hier binnen.

In de kleinste zin des woords.

Kun je daar een ritme bij maken?

Kun je een ritme maken voor...

Nick, ter herinnering: je hebt een afspraak met Darian.

En vergeet ook niet vanmiddag naar het archief te gaan.

Ze willen wat met je overleggen.

Ik sms je Darians adres. Laat maar weten als ik nog iets kan doen.

En als ik uit die wereld stap...

schrik ik altijd van de zogenaamde echte wereld.

En ik eet, kijk tv, speel met de kinderen...

ik kwel mijn vrouw... ik verzamel ervaringen...

en dan ga ik weer naar binnen.

Wat deden we gisteren?

Je speelde iets. Dat klonk heel goed.

Ja, we hadden iets. Dat is mooi.

Maar wat was het?

Dat heb ik vaker de laatste tijd.

Plekken kiezen jou.

Ze kunnen bezit van je nemen, of je wilt of niet.

Ik kwam vroeger vaak in Brighton, en ik herinner me...

dat het er altijd koud was en altijd regende.

Met een ijzige wind die door de straten raasde en je verkilde tot op het bot.

Maar je moet ergens voor anker gaan, en hier zit ik dan.

Brighton met al zijn weer is mijn thuis geworden.

En welke greep de stad ook op me heeft...

hij is met geweld mijn songs binnengedrongen.

Wil je weten hoe je een song schrijft?

Het draait allemaal om contrast.

Contrast is de sleutel.

Twee beelden naast elkaar zetten en kijken waar vonken heen vliegen.

Je zet bijvoorbeeld een klein kind in een kamer met...

ik weet niet, een Mongoolse psychopaat of zo.

Dan leun je achterover en kijk je wat er gebeurt.

Sorry, nog heel even.

Dan stuur je een clown naar binnen, op een driewieler.

En weer wacht je, en kijk je toe.

En als dat nog niet volstaat... schiet je de clown neer.

Een Americano met een beetje melk, graag.

Voor mij een kleine Latte.

Met één klontje suiker.

Het doet me ergens aan denken als je dat zingt.

Tim Buckley? - Nee.

Nee, het is eigenlijk...

All Night Long, Lionel Richie.

Hoor jij dat ook? Zing dat nog eens.

Nu is het een Lionel Richie-nummer.

Is dat Lionel Richie die een...

een Americano met een beetje melk zingt?

Misschien zing ik het zoals Lionel Richie.

Een latte... één shot Latte.

Een halve kop one-shot Latte.

Lionel Latte.

Fuck, daar gaat de magie.

Darian kan u nu ontvangen.

Wat is je vroegste herinnering aan een vrouwenlichaam?

Je vroegste herinnering aan een vrouwenlichaam?

Mijn eerste seksuele ervaring van belang...

was met een meisje...

met zwart haar en een heel wit gezicht.

Ze gebruikte make-up, ook op haar lippen...

dus ze werd een soort kabuki-personage.

En ik was... 15 of zoiets.

M'n moeder dacht dat ik ergens anders logeerde, maar ik sliep bij haar.

Maar ik ging niet met haar naar bed.

Maar iets verschoof aan haar.

Ze draaide haar rug naar me toe.

Ik zag dat witte gezicht, in het halfdonker.

En dat maakte toen veel indruk op me.

Wat het was met dit meisje, en haar vriendin Janine...

Julie heette ze.

Ze vonden het leuk om me te verkleden.

Om me vrouwenkleren aan te trekken.

In die tijd was ik overal voor in.

Ik herinner me dat ik op hoge hakken en in hotpants het huis uit waggelde.

Waar ga je heen, lieverd?

Naar een verkleedfeestje, mam. En weg was ik.

Maar uiteindelijk kwam mijn vader naar boven toe.

Mijn moeder had hem er duidelijk over verteld.

Want dat was niks voor hem.

Hij ging zitten en zei:

"Jongen, er komt een moment dat je een man wordt".

En nog een heel verhaal over die vrouwenkleren.

Ik denk dat ze bang waren dat ik travestiet was.

Maar ik was gewoon in de ban... van dat vreemde, leuke meisje.

Wat is je vroegste herinnering aan hem?

Mijn vader? Ik weet het niet.

Het is vast niet de vroegste...

maar hij heeft me een keer apart genomen...

en me hoofdstuk 1 van Lolita voorgelezen.

Waarom dat? - Omdat daarin volgens hem schrijfkunst

op heel veel niveaus voorkwam.

Hij noemde alliteratie.

Hij las voor en zei dan: zie je wat hier gebeurt?

En dat was heel indrukwekkend.

Want ik zag hem veranderen rond die materie.

Hij werd een ander mens.

Wat werd hij dan? - Iets groters.

En herinner je je...

Fantastisch, een piano in de regelkamer.

We kunnen alle piano's stemmen.

Ook die in de schuur.

Als Warren en Tommy bezig zijn kan ik deze meenemen...

en er hier gewoon aan werken.

Want veel dingen...

Het ligt allemaal niet vast.

Dat wordt goed, See That Girl.

Het is lastig te beoordelen wat we nu hebben.

We moeten ontspannen.

Want we hebben eerlijk gezegd een boel ideeën die waardeloos zijn.

Laten we 'n paar basismelodieën vastleggen.

Daar komt het.

Heeft je vader je ooit zien optreden?

Een paar keer. Beide keren wist ik dat niet.

Hij was bij de eerste nieuwjaarsshow die ik deed.

Het was ergens op straat en ik stond daar dronken te zingen.

De hele band was ladderzat.

Hij vroeg hoe het was gegaan. Ik zei goed. En hij zei, ja, ik was erbij.

Voor zijn dood kwam hij nog een keer.

Dat was een betaald optreden, als een echte band.

Daar was hij ook bij, dat heeft hij gezien.

En na afloop zei hij: je lijkt wel een engel.

Ik snap niet hoe hij dat in me zag, eerlijk gezegd.

Een engel. Alles welbeschouwd.

Dat hij aanwezig was zonder dat te zeggen...

gebeurde dat thuis ook?

Ik weet nog dat mijn zusje eens heel verdrietig was.

Mijn vader stopte haar in, ging de kamer uit en deed het licht uit.

Maar mijn zusje lag nog te huilen in haar bed.

We waren nog jong... en na een tijdje zei ik "poep".

En ze begon te giechelen. Toen zei ik "shit".

Toen giechelde ze nog harder. "Fuck", enzovoort.

Tot ze weer lachte.

En toen zag ik de deur opengaan en m'n vader naar buiten lopen.

Dus ik dacht "o"...

In al die voorbeelden is hij een soort stille getuige.

Hoewel je niet kunt zeggen dat hij niet aanwezig was.

Maar in deze gevallen wel.

Mijn herinnering aan mijn jeugd...

is dat het een geweldige jeugd was voor een kind.

Denk je dan aan iets speciaals?

De rivier de Ovens stroomde door Wangaratta.

Daar heb ik eigenlijk m'n jeugd doorgebracht aan die rivier.

Alle coole dingen die ik deed als kind.

Zoals?

Meisjes zoenen, van de spoorbrug springen die eroverheen liep.

We legden ons oor op de rails en luisterden tot die gingen trillen...

en dan renden we naar de trein toe tot aan het midden van de brug...

en als de trein dan kwam, sprongen we eraf.

Van de brug in de rivier.

Al dat soort jeugdige waaghalzerij...

dat een groot deel van mijn jeugd bepaalde.

En ik mis het dat mijn eigen kinderen

dat soort dingen niet meemaken.

Wat is je grootste angst?

Mijn grootste angst, denk ik... is m'n geheugen kwijtraken.

Het beangstigt me soms dat ik niet altijd kan blijven doen wat ik doe.

En ergens komen waarmee ik tevreden ben.

In welk opzicht?

Herinnering is wat we zijn.

Je hele ziel en je hele reden van bestaan...

heeft te maken met geheugen.

Ik denk dat ik lange tijd...

een wereld heb opgebouwd, door het schrijven van liedteksten.

Het is een wereld die is geschapen... rond de oorspronkelijke herinneringen

die ons leven gestalte geven.

Die herinneringen die we ons hele leven blijven najagen.

Welke jaag jij na?

Precies waar we het over hadden.

Die vroege jeugdherinneringen.

Die momenten dat het radarwerk van het hart echt verandert.

Dat kan het ontdekken van een kunstwerk zijn.

Het kan een enorm traumatische ervaring zijn.