Moonlight Whispers (月光の囁き)

ผลิตโดย NIKKATSU CORPORATION

ผู้อำนวยการสร้าง นากามูระ มาซายะ

กำกับการแสดงโดย ชิโอตะ อากิฮิโกะ

ชมรมเคนโด

เล็งที่หัว!

อีกที!

อีกที!

เคนโดคือเรื่องของระยะที่พอดี

ไม่ใกล้เกินไป ไม่ไกลเกินไป

การแข่งขึ้นอยู่กับการ รักษาระยะให้พอดี

งั้นเธอก็รู้สินะ

ฉันไม่มีทางเลือกนี่

แต่ฉันชอบเวลาที่ เธอฟาดลงมาที่หัวฉันนะ

ทำให้ชีวิตจืดชืดของฉันตื่นตัวขึ้นมาบ้าง

ฉันชอบแรงกระแทกที่หัวนั่น

งั้นเธอก็เป็นพวกวิตถารแล้วล่ะ

เธอพูดถูก

รีบไปเถอะ เดี๋ยวก็สายอีกหรอก

A กำลังสองต่อ N หารด้วย A กำลังสองต่อ N หรือพูดอีกอย่างคือ...

A กำลังสองคูณ N ส่วน A กำลังสองคูณ N ใช่ไหม?

ซึ่งสัมพันธ์กับสิ่งที่เรา...

กำหนดไว้ก่อนหน้านี้ นั่นคือ A กำลังสองต่อลบ N

ซึ่งเท่ากับ A กำลังสองคูณ N

สามเดือนก่อน...

ฉันลองเอากุญแจตัวเอง ไปไขล็อกเกอร์ซัตสึกิเล่นๆ

มันดันเปิดออก

ความลับของฉันคนเดียว ที่ไม่มีใครควรรู้

Moonlight Whispers

นี่ นายคบกับคิตาฮาระอยู่เหรอ?

ถ้าคบกันฉันคงได้นั่งกินข้าวเที่ยง กับเธอไปแล้ว

พวกนายซ้อมด้วยกัน ทุกเช้าเลยนี่

แค่ซ้อมแข่งทัวร์นาเมนต์เฉยๆ

แน่ใจนะ?

นายก็รู้นี่

แค่ถามดูเฉยๆ น่ะ

นั่นหมายความว่า...

จริงๆ แล้วฉันมีเรื่องจะขอร้องหน่อย

เรื่องอะไรล่ะ?

เรื่องนี้

- เรื่องอะไร? - ก็นายรู้นี่

ให้ใคร?

ให้คิตาฮาระเหรอ?

เอ่อ คือว่า...

แล้วผู้หญิงอีกคนล่ะ?

คนนั้นเหรอ? ไม่แล้ว จบกันไปแล้ว

ฉันรุกแรงไปหน่อย เธอเลยตกใจ

งั้นตอนนี้เลยเป็นคิตาฮาระ?

ใช่ ถ้าหากนายไม่ได้คบกับเธออยู่

- จดหมายฉบับเดิมใช่ไหม? - ดูออกด้วยเหรอ?

ซองเดิมเลย ดูง่ายจะตาย

เริ่มซ้อมฟาดดาบได้

หนึ่ง สอง สาม

สี่ ห้า หก เจ็ด

แปด เก้า ครั้งสุดท้าย

สิ้นสุดการทำสมาธิ

ใส่หน้ากาก

คิตาฮาระ มือซ้ายเธอสูงไป

หุบแขนเข้ามาชิดๆ กดมือซ้ายลงให้แน่น

ฟาดลงไป

เธอโชคดีนะซัตสึกิ

อุเอมัตสึอุตส่าห์ คอยสอนตัวต่อตัวให้ขนาดนี้

ฉันเป็นตัวเก็งที่น่าจับตามองน่ะ

คิตาฮาระ...

คุยกับฉันหน่อยได้ไหม?

ฉันเพิ่งสัญญากับริกะไว้ ว่าจะไปแมคโดนัลด์กัน

งั้นเหรอ

แต่ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวฉันไปบอกเธอเอง

- รอฉันที่หน้าประตูนะ - ได้เลย

เก็บนี่ไว้ซะ

เธออยากคุยเรื่องอะไรเหรอ?

นี่...

มาจากมารุเคนน่ะ

เธอตกลงจะเอามาส่งให้เขาเนี่ยนะ?

ถ้าเป็นคนอื่นฉันคงไม่ทำ

แต่กับฉันทำได้งั้นเหรอ?

ฉันก็หวังว่าบางที...

เธออาจจะสนใจฉันบ้าง

ฉันชอบเธอนะ ฮิดากะ

- ล้อเล่นหรือเปล่า? - ฉันพูดจริง

เธอชอบฉันเหรอ ฮิดากะ?

ฉันชอบเธอสิ

เหตุผลเดียวที่ฉันเริ่มเล่นเคนโด ตอนมัธยมปลาย...

ก็คือเธอ

เหตุผลที่ฉันมาซ้อม

ทั้งเช้าทั้งเย็น...

ก็เพื่อมาอยู่ใกล้เธอ

ทำไมไม่บอก ให้เร็วกว่านี้ล่ะ?

ตอนที่รุ่นน้องนั่นมาจีบฉัน...

ดูเหมือนนายจะไม่สนใจ อะไรเลยด้วยซ้ำ

เธอเป็นฝันที่ไกลเกินเอื้อมน่ะ

แค่ได้อยู่ใกล้เธอก็มีความสุขแล้ว

ฉันอยู่ตรงนี้แล้วนะ

ซันชิโร่

ได้เวลามื้อเช้าแล้ว

อรุณสวัสดิ์ นี่จ้ะ

ฮิดากะ!

ดีจ้ะ

รอแป๊บเดียวนะ

ซัตสึกิ นั่นแฟนเธอเหรอ?

อื้อ

- คบกันตั้งแต่เมื่อไหร่? - เมื่อวานนี้

- ตาเขาเป็นประกายเชียว - อื้อ

ฉันมีความสุขจัง

- เห็นหน้าตานั่นไหม? - อืม เดี๋ยวก็คงมีคนพูดถึง

- ฉันไม่แคร์หรอก - ฉันก็เหมือนกัน

เดี๋ยวฉันป่าวประกาศเองด้วยซ้ำ

ฉันด้วย!

ฉันอยากถ่ายรูปนายไว้ ฮิดากะ

ได้สิ

เอาละนะ!

ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?

ฉันเป็นคนส่งจดหมายรักไปนะ ทำไมถึงเป็นนายล่ะ?

ฉันกำลังถ่ายรูปอยู่ อย่ามากวนได้ไหม

โธ่เอ๊ย ดูพูดเข้าสิ!

เลิกเตะได้แล้ว

แล้วจูบคิตาฮาระไปหรือยังล่ะ?

นายคิดงั้นเหรอ?

ดูทำตัวเหนือกว่าฉันเข้าสิ

บอกให้รู้ไว้เลยนะ จูบแรกของฉันตอน ม.1

- ก่อนนายตั้งสามปี - จำได้น่า

ใช่ ฉันไม่มีวันลืมหรอก

หลังศาลเจ้าท้ายโรงเรียนนั่นไง

แต่นายต้องจ่ายเงินถึงได้มีอะไรกันใช่ไหมล่ะ?

อืม ฟังแล้วเศร้าชะมัด

นี่ แล้วหลังจากจูบกันล่ะ?

ฉันไม่ได้หมกมุ่น เรื่องอย่างว่าเหมือนนายนะ

พูดใหม่อีกทีซิ!

คืนนั้น ฉันเผา ซัตสึกิในจินตนาการทิ้งหมดเลย

เพื่อที่จะกลายเป็นคนใหม่

ดราก้อนแฟล็ก รอบรองชนะเลิศระดับท้องถิ่น

คิตาฮาระ ซัตสึกิ รองชนะเลิศ

ฮิดากะ ทาคุยะ เข้ารอบสาม

ฤดูร้อนใกล้จะจบลงแล้ว

เธอตื่นหรือยัง?

ซัตสึกิ

ได้ยินว่าเธอเป็นหวัด ฉันเลยโดดเรียนมาหาเธอนี่ไง

เหงื่อออกเยอะจัง ให้ฉันเช็ดให้นะ?

เดี๋ยวก็ติดหวัดหรอก

ฉันไม่สนหรอก

พร้อมหรือยัง?

ฉันถอดออกได้นะ

เจ็บไหม?

อื้อ...

แต่ฉันไม่เป็นไรหรอก

เธอไม่จำเป็นต้องหยุดหรอกนะ

ฉันทำแบบนั้นไม่ได้หรอก

ฉันมีความสุขดีเหลือเกิน

แน่ใจนะ?

มาจับมือกันเถอะ

พี่สาวฉันบอกว่า...

ถ้าผู้หญิงยอมมอบตัวให้ผู้ชายแล้ว...

เขาไม่หมดความสนใจ ก็คงจะหมกมุ่นกับมัน

ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

ฉันต่างจากคนอื่น

ซัตสึกิตัวสั่นเล็กน้อย ในอ้อมแขนฉัน

"นี่คือสิ่งที่เธอโหยหามาตลอด

ตอนนี้เธอมีความสุขแล้วนะ"

ฉันพยายามกล่อมตัวเอง

แต่ข้างในใจกลับมีอีกเสียง กระซิบออกมาว่า...

"คนโกหก"

- ขอใช้ห้องน้ำหน่อยได้ไหม? - ได้สิ

อ๊ะ เดี๋ยวนะ กระดาษทิชชูหมดน่ะ

ขอโทษที่ให้รอนะ

อะไรที่เปลี่ยนไปเหรอ?

ฉันเป็นอะไรไป?

ซัตสึกิที่ฉันต้องการคือ...

เล็งที่หัว!

ลมเย็นดีจัง ให้ความรู้สึกเหมือนฤดูใบไม้ร่วงเลย

เนอะ ซันชิโร่?

ฉันอยากเป็นซันชิโร่จัง

บางทีเธอก็พูดอะไร แปลกๆ นะ

ฉันจะไปทุกที่

ไม่ว่าหนทางจะยากลำบากเพียงใด

ผิวปากไปตลอดทาง

และวิ่งไปให้สุดทาง

นี่ ฉันไปบ้านนาย อีกได้ไหม?

ฉันว่าคราวนี้ฉันโอเคแล้วล่ะ

ได้สิ

ทาคุยะ นายแน่ใจนะ ว่าไม่อยากสั่งซูชิมากิน?

บอกแล้วไงว่าเราโอเค อย่ามายุ่งน่า

ขอโทษที แม่น่าจะออกไปข้างนอก ตอนบ่ายนี้พอดีน่ะ

ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องรีบ

ได้สิ

- อิ่มหรือยัง? - อื้อ

ตอนนี้ฉันกำลังอ่านเล่มนี้อยู่ล่ะ

ฉันอยากอ่านหนังสือ ที่นายกำลังอ่านอยู่บ้าง

ฉันลองอ่านหนังสือสักสองสามเล่ม ที่นายอ่านด้วยนะ

เล่มนี้กับเล่มนี้ไง

ทาคุยะ ช่วยฉันหน่อยได้ไหม?

อะไรล่ะ?

เธอต้องการอะไร?

ช่วยฉันทำซอสเนื้อ หน่อยได้ไหม?

ใส่มะเขือเทศทั้งลูกลงไปในนี้นะ

ฟังนะ...

ไปหยิบไส้กรอกจากตู้เย็นมาให้หน่อย

เธออยู่ใกล้กว่านี่

บางทีส่วนลึกในใจฉัน อาจจะหวังให้เป็นแบบนี้ก็ได้

ขอโทษที่ให้รอนะ

ซัตสึกิ!

ไอ้วิตถาร!