We Are Little Zombies (WE ARE LITTLE ZOMBIES)

ดาวน์โหลดจาก Harukiraw. top

ดาวน์โหลดจาก Harukiraw. top

วันนี้ แม่กลายเป็นฝุ่นไปแล้ว

พ่อก็ด้วย

เป็นฝุ่นเหมือนชีสพาร์เมซาน บนจานพาสต้าโบโลเนสเลย

ตอนมีชีวิตอยู่ก็ดูดีจัง

แต่พวกท่านก็ตายและ กลายเป็นฝุ่นผง

ถูกสายลมพัดพาขึ้นไปบนฟ้า

จนไม่เหลือร่องรอย การมีอยู่ทางกายภาพอีกเลย

- ร้องไห้อยู่เหรอ? - หือ? เปล่านี่

- งานศพใครเหรอ? - พ่อกับแม่ฉันเอง

- ไม่นะ ฉันก็เหมือนกัน - ฉันด้วย

ของฉันตายเพราะรถชน

- ไฟไหม้บ้าน - ของฉัน...

เมื่อกี้พูดว่า "แม่" เหรอ?

- เปล่าไม่ได้พูด - พูดนะ

- ลูกแหง่ติดแม่ - ไม่ใช่สักหน่อย

- พนันได้เลยว่าเดี๋ยวก็เรียก "แม่" อีก - แน่นอน

- ไปถามแม่ฉันสิ - ก็เพิ่งถามไปไม่ใช่เหรอ

- แม่นายตายแล้ว - งั้นเราก็ถามท่านไม่ได้แล้วสิ

- ถามพ่อฉันสิ - ท่านก็ตายแล้วเหมือนกัน

- นี่ล้อเล่นอยู่เหรอ? - ฉันชอบตลกน่ะ

- ในงานศพเนี่ยนะ? - ยิ่งในงานศพเลยล่ะ

- อ๋อ เข้าใจแล้ว - งานศพควรมีเรื่องตลกบ้าง

- พูดถูกนะ - ฉันว่ากลับไปหาพ่อแม่ดีกว่า

- ฉันด้วย - ฉันด้วย

เดี๋ยวสิ พ่อแม่พวกเราตายแล้ว!

เคยได้ยินเรื่อง กลุ่มซอมบี้ตัวน้อยไหม?

ใช่ นี่คือเรื่องราวของ สี่สหายในตำนานกลุ่มนั้น

พวกเขาก็แค่เด็กธรรมดาคนหนึ่ง

ที่ไร้เดียงสาและเปราะบาง เด็กแบบที่คุณเห็นได้ทั่วไปนั่นแหละ

แต่ก่อนจะเริ่มเรื่อง ขอปูเนื้อเรื่องสั้นๆ ก่อนนะ

อยากจะเริ่มหนังเรื่องนี้ ด้วยเรื่องราวของเด็กชายคนหนึ่ง

จริงๆ แล้วมันคือเรื่องของฉันเอง

บทนำ: ทำไมฉันถึงร้องไห้ไม่ออก ตอนที่พ่อแม่เสียชีวิต

สามวันก่อน

ข่าวล่าสุด

อุบัติเหตุรถบัสพลิกคว่ำ เกิดขึ้น...

เมื่อเช้านี้บน ทางด่วนสายฟูจิ

- รายละเอียดขอยืนยันอีกครั้ง - ว้าว

ตำรวจท้องที่กำลังไปถึงที่เกิดเหตุ

ครับ?

นั่นพ่อแม่ฉันเอง

โอเค

ไม่จริงน่ะ

มันเป็นสถานที่อับชื้นและน่าขนลุก

ราวกับประตูสู่ความโชคร้าย

โดนแกล้งแล้ว!

เดี๋ยวนะ นี่รายการ "โดนแกล้งแล้ว" เหรอ?

ฉันโดนแกล้งเหรอ? พวกนาย ทำเอาฉันเชื่อสนิทใจเลย!

แน่นอนว่าไม่มีเรื่องตลกแบบนั้นหรอก

ระบุตัวศพได้หรือยัง?

ตอนนั้นแหละที่ฉันรู้ว่ามันคือเรื่องจริง

ตัวเย็นเฉียบเลย

ทางเราขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง ต่อโศกนาฏกรรมครั้งนี้

ซึ่งเกิดขึ้นกับทัวร์ "บุฟเฟต์สตอเบอร์รี่ไม่อั้น" ของเรา...

"ซูเปอร์ไวลด์โค้ชทัวร์ จุดหมายปลายทางแห่งความสุข!"

พ่อแม่ฉันตายในทัวร์ที่ชื่อ ห่วยแตกที่สุดตลอดกาล

ความสุขที่ว่าน่ะเหรอ ไปลงนรกกันหมดแล้ว

งี่เง่า งี่เง่า งี่เง่า

เราต้องขออภัยอย่างสูง

อ๋อ เอ่อ ขอโทษที...

ความเป็นจริงมันงี่เง่าเกินกว่าจะร้องไห้ให้

ก็แค่นั้นแหละ

ฉันไม่เศร้า ฉันไม่เศร้า ฉันไม่เศร้า

งานศพเป็นเรื่องน่าเบื่อที่ต้องมานั่งฟัง บทสวดที่ฟังไม่รู้เรื่อง...

ซึ่งไม่มีใครเข้าใจเลยสักคน

น่าเบื่อกว่าเรียนวิชาประวัติศาสตร์ ถึงห้าเท่า

หลับอยู่เหรอ ฮิคาริ?

ต้องหลับแล้วแหละ นี่เที่ยงคืนแล้ว

ฉันกลับมาแล้วนะ

คืนนี้พ่อคงไม่กลับมาแล้ว

บางทีอาจจะทำงานอยู่ ใครจะไปรู้

นี่...

ถ้าพ่อกับแม่...

เลิกกันขึ้นมา...

เธออยากจะไปอยู่กับใครเหรอ?

เธอหลับอยู่ ฉันรู้

ฉัน...

ฉันคิดว่าฉันอยาก...

อยู่คนเดียวแล้วก็เป็นอิสระมากกว่า

ล้อเล่นน่ะ

ฝันดีนะ...

ฮิคาริ

โอเคไหม?

อืม

ความเบื่อหน่ายมันอันตรายเพราะ มันขุดเอาความทรงจำกลับมา

- ปัง! - กุ้งมาแล้ว!

หลังพิธีมีซูชิให้กิน เป็นโอกาสที่จะได้แบ่งปันความโศกเศร้า

แล้วตอนนี้เราก็ต้องมานั่ง จัดการกับภาระที่เขาทิ้งไว้

ไม่มีผู้ใหญ่คนไหนคุยกับฉันเลย

แต่ให้ตายสิ พวกเขาดูเศร้ากันจัง

น้ำส้มในงานศพเนี่ยเป็น เครื่องดื่มที่แย่ที่สุดเท่าที่เคยดื่มมาเลย

ฉันนึกถึงตอนที่สัมผัส ผิวเย็นเฉียบของพ่อแม่

ท่านเย็นมาก แต่พอมาคิดดูตอนนี้...

ฉันไม่มีความทรงจำถึงมือที่อบอุ่นของแม่ หรือหน้าอกที่อบอุ่นของพ่อเลย

จะบอกว่าที่ผ่านมา ฉันไม่เคยรู้จักความอบอุ่นเลย

เพราะฉันไม่เคยได้รับความรักเลย

กำลังทำอะไรน่ะ ฮิคาริ?

ฉันจะกลับบ้าน

คืนนี้กลับไปกับเราสิ

เราน่าจะจัดการที่นี่เสร็จ ในอีกชั่วโมงนึง

ฉันลืมของไว้ที่บ้าน ต้องรีบไปน่ะ

เดี๋ยวสิ ฮิคาริ...

สวัสดีความเงียบ ฉันกลับมาแล้ว!

มื้อเย็นอยู่ในไมโครเวฟนะ จากแม่

คำพูดสุดท้ายที่ฟังดู ไม่ค่อยจะเรียกน้ำตาได้เลยสักนิด

เช้าวันต่อมา

นี่ พูดอะไรหน่อยสิ

ไม่มีใครสอนเหรอว่าการเมินเฉย ใส่คนอื่นมันเสียมารยาทน่ะ?

อย่างน้อยก็ตอบฉันหน่อยสิ

อย่าตายนะ

"ได้โปรด อย่าได้ตายจากกันไป"

ดูสิ ฉันยกบทกวีมาพูดด้วย

ฮิคาริ?

ฉันรู้ว่ามันยาก แต่มันถึงเวลาแล้ว

อืม

ขอโทษที กลุ่มต่อไปกำลังรออยู่

- ธุรกิจคงรุ่งเรืองสินะ - ไม่หรอก...

เหมือนกับงานสวดศพ พิธีฌาปนกิจ ก็เป็นเรื่องน่าเบื่อเหมือนกัน

จะทำการปิดหีบศพแล้วครับ

ถ้าคุณผู้ชายช่วยมาขยับหน่อยครับ

เด็กๆ ไม่ต้องก็ได้ครับ

คนตายถูกใส่ในโลงแล้ว ยกขึ้นรถสีทองคันใหญ่

ให้ตายสิ ดูอึดอัดจัง

ทำไมอากาศถึงแดดจ้า ในวันที่แบบนี้ได้นะ?

ศพนับสิบถูกเผาที่นี่ ทุกวันเลย

มือ ขา หน้าอกของพ่อแม่...

ท้อง ใบหน้า หัวใจ...

ทุกอย่างจะหายไปใน เปลวไฟอุณหภูมิสูงในไม่ช้า

มีใครอยากจะกล่าวอำลาเป็นครั้งสุดท้ายไหมครับ?

ไปสิ ฮิคาริ

ไม่ล่ะ ขอบคุณครับ

เราขอกล่าวคำอำลาต่อพวกท่าน

สรุปแล้วฉันก็ร้องไห้ออกมาไม่ได้

ระหว่างรอการเผา เชิญฟังเพลงเปียโนไปพลางๆ ก่อนนะครับ

เกิดอะไรขึ้นต่อเหรอ?

พวกเขาจะเผาจน เหลือแต่กระดูก

- มันร้อนไหม? - ร้อนสิ

ร้อนกว่าคัมชัตก้าไหม?

นั่นมันที่ไหน?

ที่ที่ร้อนที่สุดในโลกไง

มันคงร้อนยิ่งกว่าคัมชัตก้าอีก

แต่ไม่เป็นไรหรอก พวกเขาไม่รู้สึกอะไรแล้ว เพราะพวกเขาตายไปแล้ว

งั้นฉันก็ดีใจที่พวกเขาตายไปแล้ว

ขอโทษนะ นั่นแม่ฉันหรือเปล่า?

นั่นเป็นแค่ควันครับ

ฉันนึกว่ามันอาจจะเป็นควัน จากการเผาศพแม่ฉัน

เราทำพิธีเผาหลายรายพร้อมกัน อาจจะปนกันก็ได้ครับ

- แต่มันก็เป็นแค่ควันจริงๆ สินะ - คงงั้นมั้ง

เราไม่ค่อยสบายใจเลยที่ต้องมา เก็บค่าทำศพแบบนี้...

แต่หวังว่าคุณจะเข้าใจ สถานการณ์ของเรานะครับ

เราไม่มีทางเลือกเลย

ได้โปรดเข้าใจด้วยครับ

นั่นมันโหดร้ายจัง

- อะไรเหรอ? - ก็เรื่องนั้นไง...

การมาเก็บหนี้จาก ครอบครัวคนตายเนี่ย

นี่นายเริ่มใจอ่อนแล้วเหรอ?

เปล่า แต่การพูดออกมามันทำให้ฉัน รู้สึกผิดน้อยลงน่ะ

ฉันเข้าใจความหมายของนายนะ

ระวัง!

นั่นอะไรน่ะ?

- กินสิ - แปลกจัง...

กินไม่ลงเหรอ?

ดูเหมือนจะถึงเวลาแล้ว

เชิญครับ

พวกเขาบอกเราว่านี่คือ อัฐิของพ่อแม่ฉัน

มันไม่เหมือนเรื่องจริงเลย

มันเป็นแค่ก้อนสีขาวกับฝุ่น

มนุษย์สองคน ถูกบรรจุอยู่ในโถเล็กๆ

มันบ้าสิ้นดี

เธอจะไม่ร้องไห้จริงๆ เหรอ?

พ่อแม่เธอตายแล้วนะ

เธอไม่เศร้าเหรอ? เธอต้องเศร้าสิ

เธอควรร้องไห้ออกมานะ เธอตายด้านไปแล้วเหรอ?

- มีเวลาสักครู่ไหม? - แป๊บนึงนะ

ฉันยังไม่มีโอกาสได้อธิบายก่อนหน้านี้ แต่ว่า...

จากนี้ไปเธอต้องมาอยู่กับเรา ในฐานะลูกของเรานะ

ตัดสินใจไว้แล้วล่ะ

ความโศกเศร้ามีอยู่จริงไหมนะ?

เด็กทารกร้องไห้เพื่อส่งสัญญาณว่า พวกเขาต้องการความช่วยเหลือ

ในเมื่อไม่มีใครช่วยฉันได้ ก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องร้องไห้

- ร้องไห้อยู่เหรอ? - หือ? เปล่านี่

ขอโทษที่บทนำยาวไปหน่อยนะ

นี่คือเรื่องราวของคนสี่คน ที่ไม่แสดงความรู้สึก

- ช่วยถ่ายรูปให้หน่อยได้ไหม? - ได้สิ

ยิ้มหน่อยทุกคน!

ร่าเริงหน่อยสิ หน้าตาเหมือนซอมบี้เลย

ชีสสสส!

เราไปเที่ยวที่ไหนสักแห่งกันดีไหม?

- ฉันก็คิดแบบนั้นอยู่พอดี - เอาสิ

แล้วเราทั้งสี่คน ก็เลยรวมกลุ่มกัน

หอพักบาเบลทาวเวอร์

เกมนี้มันยากไป

ไม่นะ ด่านง่ายจะตาย

ไม่ใช่เกม แต่หมายถึงชีวิตพวกเราน่ะ

อ๋อ ชีวิตเหรอ

- "จงไปเถิด เหล่านักรบ"? - เกมนี้ดูแปลกๆ นะ

มันเป็นเกมเก่าเกี่ยวกับซอมบี้ ที่มาเจอกันในสุสานน่ะ

- เหมือนพวกเราเลยไหม? - เราเจอกันที่งานศพ