The Shrinking Man (L'Homme qui rétrécit)

Er zijn wetten van het universum die we nog niet begrijpen.

Onzichtbare krachten die ons bestaan beheersen

en de natuurlijke orde van dingen kunnen verstoren.

We zijn reizigers in een kosmos van onbegrijpelijke geheimen.

Alleen al naar de hemel kijken maakt ons duizelig,

ongelooflijk klein,

een druppel in de oceaan,

een stofdeeltje op een steen...

Oneindig klein.

Dat is wat we zijn.

Sommigen vergeten dat.

Anderen proberen er niet aan te denken.

We slaan allemaal onze ogen neer en gaan door.

We proberen te geloven dat we een betekenis hebben,

een doel.

We vertellen onszelf verhalen

en we noemen dat...

een leven.

2 MEI

Toch, wat we ook doen,

onze levens lijken nooit op de verhalen die we onszelf vertellen.

Ze verzetten zich,

ze ontsnappen aan ons.

We zouden er geen spijt van moeten hebben.

Er is zo weinig dat we beslissen.

Diep vanbinnen kunnen onze levens zonder ons.

Goedemorgen!

- Hoi, Xavier. - Hoi, baas.

Heeft Thierry gebeld?

Wat?

Heeft Thierry je al gebeld?

Ja, we praten morgen.

Xavier, je helm!

Ik maak het af.

Zet hem toch op.

We moeten versnellen.

Het is ons grootste project.

Ons enige project.

Ik wil dat ze ons betalen.

Ja, maar maak je geen zorgen.

Want op dit moment is geld

vrij krap.

Ja. Nou dan...

En bel de architect.

Komt in orde.

Zelfs met alles wat we nodig hebben om gelukkig te zijn,

ontbreekt er nog iets.

Geluk is een parfum

dat ons betovert voordat we eraan gewend raken.

Wat dan?

Gewoon doorgaan?

Een nieuw doel? Een nieuw verhaal?

- Hoi, papa. - Hallo, lieverd.

Kan het echt zo doorgaan?

We hebben niet genoemd...

de ventilatie.

Nee, maak je huiswerk.

Het is klaar.

Het is gek, we kunnen niet eens een raam openen.

Dat is niet wat ik zei.

Nee, je begrijpt het niet.

Ik ben bezig. Maak nu je huiswerk, schat.

Ik heb het gedaan.

Dat heb je niet.

Dat heb ik wel.

Dat weet ik al.

Shit!

Ik ga...

Breng wat wijn omhoog.

- Ik wil Bubble zien! - Kom terug.

Hé!

- Ga maar. - Jij niet, Tofu.

Nee!

Papa, wanneer kunnen we nieuwe vissen krijgen?

We kunnen niet, lieverd. Het is lastig met Tofu.

Bubble is helemaal alleen.

Hij vindt het zo fijn.

Mia, geef me die tang op de werkbank.

Ik kom terug, Bubble.

Bedankt.

Papa?

Wat is er?

De spin...

Welke spin?

Dood hem!

Nee, ik ga hem niet doden.

Alsjeblieft...

Spinnen zijn nuttig, weet je.

Ze eten muggen.

Dood hem toch.

Hij zal je niet opeten.

Hij zal je niet opeten...

want ik zal dat eerst doen.

Niet het monster...

Ik ga je opeten!

Stop ermee!

Kom op.

Ga weer naar boven.

De muizen zijn weg.

- Papa zei nee, Mia. - Dan een schildpad?

Een schildpad is prima.

De kat zou het niet opeten.

Ik zou ervoor zorgen.

Alsjeblieft.

Dus we zouden vrijdagavond vertrekken?

Ja.

We kunnen niet...

Mia's dansgala is zaterdag.

Ik wil niet gaan.

- Waarom niet? - Ik ben geen goede danser.

Wat? Wie zei dat?

De grote meisjes zeggen dat we waardeloos zijn,

niet kunnen dansen,

en te hard fluisteren.

Je zou niet in de klas moeten praten.

Ze zijn jaloers, Mia.

Weet je wat?

Dans zoals je wilt, je danst heel goed.

Kom en laat het me zien.

Muziek!

Mooie entrechat!

Zie je? We kunnen dansen zoals we willen!

5 MEI

Heb je mijn telefoon gezien?

Nee.

Ik ben te laat.

Fijne dag, lieverd.

Het moest binnen 30 dagen betaald worden, meneer Declève.

Het is nu twee maanden.

Het is hetzelfde voor ons.

Dat is het.

Ik reken op u.

Dank u. Tot ziens.

Ben je bij ons, Paul?

Ja.

Ik ben klaar.

Wil je wat yoghurt?

Nee.

Heb je je gedicht geoefend?

Ja.

Pyjama, tanden, handen...

Ik ben zo terug.

Pap, kunnen we daarna een raadsel doen?

Niet vanavond, lieverd.

Morgen.

Dat zei je gisteren.

Ja, maar het is laat.

Je zou moeite kunnen doen.

Een verhaal.

Natuurlijk bouwde de prinses haar kasteel op een vallende ster!

Dat is onmogelijk.

- Onmogelijk. - Dat is het niet!

Dat is het wel, Mia, want een vallende ster

is een steen zo groot als een stofdeeltje.

Nou, in het verhaal is het een steen groot genoeg voor een kasteel.

Zelfs onze prinses kan dat niet. En ze is nu erg moe.

- Dat is ze niet. - Dat is ze wel.

Ze is uitgeput.

Nee...

Bedtijd, lieverd.

Goedenacht.

Papa!

Nee, Mia!

- Kom hier! - Niet vanavond.

Alsjeblieft!

Je bent vervelend.

Mijn rug doet pijn.

Kom op!

En naar bed!

Oké? Goedenacht.

Goedenacht.

- Ga slapen. - Ja.

We blijven ons voorstellen wat niet bestaat,

het ergste en het beste.

Dat is onze kracht en onze vloek.

Dromen van elders,

alles veranderen,

misschien opnieuw beginnen, zolang er iets gebeurt.

En er gebeurt altijd iets.

Noodzakelijk gebeuren er dingen.

7 MEI

Ik begrijp het niet...

Er is iets mis. Kijk.

Misschien ben je afgevallen.

Doe niet zo dom. Ik ben korter.

Praat aardig tegen me, oké?

Kijk, Elise.

Ik weet het niet, misschien ben je minder stevig.

Adem in.

En nog eens.

Dat is goed. Laten we je meten.

Precies hier.

1,76 meter.

Maak je een grap?

Je kunt je aankleden.

Nee, dat is onmogelijk, ik ben nog nooit zo klein geweest.

Ik ben 1,80 meter sinds mijn 18e.

Ik ben altijd zo lang geweest.

Hoeveel weeg je?

74 kilo.