Pinball: The Man Who Saved the Game

Rol geluid. Rol camera. Rolling.

- Dus we zijn aan het draaien? - Scène één, opname één, Mark.

Ik weet niet waarom je dit wilt doen.

Het is een geweldig verhaal.

Het is niet wat je denkt.

De meeste mensen weten zelfs niet dat flipperkasten illegaal waren.

Ja, nou.

Komm op. Je hebt het spel gered.

Dit is jouw erfenis.

Oh, mnh-mnh, het is een voetnoot.

Ben je klaar? Ja.

Oké. Roger Sharpe, neem ons mee terug naar die dag in 1976

toen je hielp de ban op flipperkasten in New York City ongedaan te maken.

Vertel ons alles over de grootste shot die je ooit hebt genomen.

Hmm.

Nou, uh, als ik dit ga doen,

moet ik beginnen bij het begin.

Uh, zeker.

Omdat de geschiedenis belangrijk is.

Oké, dat klinkt geweldig.

In orde. Dus flashback, uh, universiteit van Wisconsin, 1971.

- Wacht. 1971? - Ja.

Speel John Lennon's "voorstellen." - Nee, nee, nee, nee. Sorry.

Dat nummer, uh... Het is gewoon een beetje traag.

- Oh. - Het is ook erg duur.

Oh, nou, in orde.

Een beetje struikelen uit de startblokken, denk ik,

maar we zullen deze trubbels oplossen terwijl we gaan.

Dit is waar ik naar de universiteit ging.

En dit is waar ik eigenlijk iets leerde.

In die dagen had ik geen idee wat ik aan het doen was.

Geen focus, geen controle.

Ik was gewoon aan het fladderen... En ik was echt slecht in flipperkasten.

Verdorie!

Wat, uh...?

Hé.

Ah, beter. Gewoon zoals kijken in een spiegel.

Hoe dan ook, dit is wanneer ik de jongen opmerkte.

Speel je?

Niet zo.

Het gaat allemaal om controle.

Jij en de machine.

Niets anders doet ertoe.

Hier, ik moet gaan.

Ik kan het niet laten leeglopen.

Heb gewoon plezier, man.

Waar richt ik op?

Wat wil je?

Roger.

Judy en ik zijn getrouwd op de universiteit,

en na de afstuderen, verhuisden we naar New York.

Ze wilde dat ik werkte in de meubelzaak van haar vader

in Jersey.

Maar ik kreeg een baan in de advertenties. Ik wilde een schrijver zijn.

Je zou gelukkig moeten zijn.

Je hebt eindelijk iets belangrijks geschreven.

Ik geloof dat alles gebeurt om een reden.

Soms is de reden

dat je een idioot bent en slechte beslissingen maakt.

Heb ik genoemd dat haar familie de meubelzaak bezat?

Het was niet het enige ding dat op korte termijn werd afgenomen.

Hermanaged?

Omlaag gaan?

De oorsprongen van moderne flipperkasten kunnen je verrassen.

De eerste flipper spellen waren niets meer dan spijkers

die binnen werden geslagen in een hellende houten doos,

en de doelen waren simpel en voor de hand liggend.

Maar de belangrijkste eigenschap was een veerbelaste plunjer

die de bal in het spel lanceerde.

Hallo, ja, ik volg op

over een brief die ik vorige week heb gestuurd over inzendingen.

Nee?

Niet helemaal wat we zoeken.

Ik heb ook mijn portfolio meegebracht

met enkele reclamevoorbeelden, als je die wilt zien.

Het lijkt een beetje... veilig.

Ik begrijp het. Dank je.

Oké. Dank je.

Soms is het fijn om te herinneren dat je goed bent in iets.

Dit was de eerste flipperkast machine die ik in de stad had gevonden.

Het was me zelfs nooit te binnen geschoten dat het spel illegaal was.

Ik wist gewoon dat ik moest spelen.

Iets boeide me...

Iets ondefinieerbaars maar onmiskenbaars.

Voor de eerste keer in lange tijd voelde ik controle.

Neem me niet kwalijk. Hoe laat gaan jullie open?

Dit is toch niet raar, hè? - Man, het is een volwassen boekenwinkel.

Je staat hier zelfs niet in de top tien gestoordheid.

Hé.

Wat is je naam?

Waarom?

Wil je het overnemen?

Nee.

- Ik heb een sollicitatiegesprek. - Grote man.

Ik kan het niet laten wegvloeien.

Alsjeblieft?

Ga.

Dank je.

Ik, uh, ik zie je bij de lunch, oké?

In orde.

Aw, hel.

De situatie was niet verbeterd.

Als iets, Ik was een paar kwartjes kwijt.

Iets binnen dat apparaat... Veranderde alles.

- Hier werken? - Wat?

Eh, werk je in het gebouw?

Nee.

Oh.

Ik hoop het.

Gesprek. Vraag me over een uur.

- Je vraagt me op een date. - Het spijt me? Nee.

Oh, ik maak een grapje. Ik... Ik, ik maak gewoon een grapje.

Juist. Juist.

Ja.

Hoewel, eh...

Misschien... lunch?

Oh.

Ik-I bedoel, alleen als je, zoals, op afstand int...

Weet je wat? Het spijt me.

Weet je, i-ik ben...

Ik zou misschien ja zeggen om jou soep te zien eten met dat.

Oh, ik eet geen soep.

- Veel geluk. - Dank je.

Laat me weten hoe het gaat.

Ja.

Het is een beetje dun. Is er meer?

- Nou, dat... - De geisha's hebben afgezegd voor mij.

We moeten de hele... opnieuw plannen.

Oh, hallo. Harry.

Roger Sharpe.

Kunstafdeling?

Meneer Sharpe wil een schrijver zijn.

Verklaart de schoenen.

Niet de portfolio.

Nou, ik werk in reclame.

Uh, dat was ik.

Ik wist niet wat ik mee moest nemen. Uh...

- Hmm. - Levensstijlen?

- Mm-hmm. - Lijkt veilig.

Juist.

Nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee.

Veilig is goed hier.

Dus vertel me, wat weet je over heren kwartaal?

Het is een mannenmode tijdschrift.

Ja. Voor mannen.

Voor alle mannen.

Maar vooral rugged mannen. Begrijp je?

Absoluut.

Dat deed ik niet. 1975 was een andere tijd.

De lange strijd voor gelijke rechten

was eigenlijk net begonnen.

New York was verder gevorderd dan de meeste van amerika,

en de meeste van amerika las gq... nog niet.

Om een nationaal merk te worden,

heb ik schrijvers nodig met interesses die traditioneler zijn.

- Conventioneel. - Mainstream.

Rechtdoor.

- Veilig. - Hij krijgt het.

- Hoe zit het met een testopdracht? - Dat kan ik doen.

Maandag, 1.500 woorden.

Alles wat een persoon moet weten over...

Het kopen van een 10-versnellingen fiets.

Laten we zien wat je kunt doen.

Je hebt het. Dank je.

Nu ben je in de top tien.

Gewoon...

"Hallo.

Ellen. Het is Roger. Hoe gaat het met je?"

- Hallo? - Hallo.

Ellen. Hoi.

Het is, uh, het is Roger.

Roger?

Ja.

We, um, we ontmoetten elkaar in de lift.

Dus het is Roger. Het is goed een naam te koppelen aan de snor.

Heb je de baan gekregen? - Ja. Soort van.

Nou, gefeliciteerd. Soort van.

Dank je.

Dus hoe gaat het met je?

Je belt niet veel vrouwen voor dates, doe je?

Nee, dat doe ik niet. Ik ben vrij onhandig. Ja.

Ik ben morgen vrij.

Echt waar?

Geweldig. Dat is geweldig. Oké.

Schoenen uit!

Wat?

Oh, ik was gewoon aan het praten tot mijn zoon, sorry.

Zoon?

Ja, ik heb een zoon.

Oh.

Ah, ja.

Um...

Is dat een grote zoon of een kleine zoon?

- Hij is 11. - Dus, zoals, middelgroot.

Is dit een probleem?

Nee, nee, nee. Nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee.

Geen probleem whatsoever. Gewoon, uh, je weet wel,

Ik zal een restaurant vinden met een kindermenu.

Ik denk niet dat er enige behoefte is voor dat nog maar.

Oh. Maar, um, we kunnen nog steeds uit eten gaan, toch?