نخستین 200 خط.
(ฤดูหนาว ปี 1948 ทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีน)
ถึงสหายกองพลที่ 168 ของกลุ่มชาตินิยม
นี่คือร้อยเอกกู่ ซือตี้ แห่งกรมทหารที่ 139 กองพันที่สาม
กองร้อยที่เก้า กองพลพิเศษที่สอง แห่งกองทัพปลดปล่อยประชาชน
ในนามของกองร้อย ผมขอสวัสดีพวกคุณ
พวกคุณทุกคนถูกล้อมไว้หมดแล้ว
ถ้ายังอยากสู้ต่อ งานนี้จบไม่สวยแน่
เราเสนอทางเลือกให้สองทาง
จะเอาลูกตะกั่ว
หรือขนมจีบ
ถ้าพวกคุณอยากสู้ เราสาดกระสุนต่อก็ได้
ถ้าคุณคิดว่าพอแล้ว เอาอาวุธมาแลกตะเกียบ
นั่งลงกับสหายกองร้อยที่เก้าของคุณที่นี่
เรามากินขนมจีบด้วยกัน
ผู้กองกู่
หยุดพูดบ้าๆ ได้แล้ว
บุกเข้าไปเลยเถอะ
รออีกหน่อยน่า
เราล้อมพวกเขาไว้หมดแล้ว จะรีบไปไหนกัน
ผู้กองครับ มันแปลกๆ
เหมือนพวกเขาไม่อยู่แล้ว
กองพันสั่งให้โจมตีอย่างรวดเร็ว เรามัวรออะไรอยู่
เจียว
ครับ
เอาทหารไปหกนาย ไปดูใกล้ๆ
เอาหมวกให้ใส่ด้วย
ระเบิดควัน
เจียง
ไป
หาที่กำบัง!
หาที่กำบัง!
หาที่กำบัง!
ข้างบนนั้น!
- ยื่นมือมา - ดึงฉันไปที
ช่วยที
เจียง
เจียง!
จัดการไอ้สองคนข้างบนนั่น
พวกมันมีเท่าไหร่
ไม่ทราบครับ
หยุดยิง!
- หยุดยิง - หยุดยิง
ไปช่วยคนเจ็บ
ให้ไว
- คุ้มกันด้วย - หมอ!
เร็วเข้า
ฉันจะตายแล้ว ช่วยด้วย!
เร็วๆ เข้า
ช้าๆ
เร็วสิวะ!
เอาผ้าพันแผลมาเร็ว
ทนหน่อยนะเพื่อน
แข็งใจไว้
เร็วเข้า
- พาเขาไป - หน่วยแรก
ไปเลย!
หน่วยที่สอง!
คุ้มกันด้านข้างด้วย
อย่าเกาะกลุ่ม
กระจายๆ ไป
ตามกันให้ทัน
ทุ่นระเบิด!
ก้มตัว หาที่กำบัง!
ถอย!
ผู้กองกู่
ก้มตัวไว้!
- ทุกคนก้มลงไป อย่าวิ่งพล่าน - ผู้กองกู่
ก้มตัว!
ลุกขึ้นมา
โดนซุ่มโจมตีเละเลย
หาที่กำบัง
ก้มเร็ว!
หน่วยที่สอง โจมตี!
หนุนหน่วยที่หนึ่ง
หน่วยที่สาม ช่วยคนเจ็บ
อย่าสนคนตาย
ช่วยคนเจ็บก่อน
หลัว ขึ้นไปบนหลังคา
หลู่กับเจียง
หยุดหัวหดได้แล้ว
ไปกันเร็ว!
เอาอาวุธหนักมา
อ้อมไปล้อมข้างหลัง
ครับ ผู้กอง
ก้มลง!
นอนลงไป
ก้มลงไป!
เข้าไปเดี๋ยวนี้
พลปืนกลมา
คนอื่นอย่าขยับ
ผู้กองกู่
ตั้งฐานยิงคุ้มกัน
ส่งหน่วยจู่โจมเข้าไป
เราไปไหนไม่ได้แล้ว
ข้าศึกมีปืนใหญ่นะ
รวบรวมกองทัพใหม่เถอะ
รวบรวมใหม่ทำไม
ผมไม่เห็นด้วย
ผมเป็นผู้กอง
คุณต้องฟังผม
ขี้ขลาดสิ้นดี
ผมไม่ยอมเด็ดขาด!
ตกลงจะเข้าไปไหม
ถ้าไม่เข้า ผมเข้าเอง
เข้าไปแล้วได้อะไร
ถ้าอยากตายนักล่ะก็
ใครก็ห้ามคุณไม่ได้
นายทหารฝ่ายการเมือง!
เร็วเข้า!
สหายทั้งหลาย
โจมตี!
นายทหารฝ่ายการเมือง
ผู้กองครับ
อย่ายิง
เรายอมแล้ว
ยอมแพ้แล้ว อย่ายิง
อย่ายิง
ข้าศึกยอมแพ้แล้วครับ
ให้พวกมันจับอาวุธ
ผมไม่ยอมรับการยอมแพ้
หยิบอาวุธขึ้นมา
หยิบอาวุธ!
อย่าขยับ
อย่าขยับ
หลัว
รออะไรอยู่วะเฮ้ย
ยิงสิ!
พวกเขายอมแพ้แล้วนะ
เจียง
เจียง!
ยิง!
เจียง ฆ่าผู้ลี้ภัยไม่ได้นะ
อย่าทำตัวเป็นพ่อพระหน่อยเลย
นายทหารฝ่ายการเมืองโดนระเบิดตัวขาดไปแล้ว
ออกแรงอีก
ออกแรงเข้า
คนข้างหลังน่ะ ตามให้ทัน
ออกแรงอีก
ถ้านับคนเจ็บ
กับคนที่ไม่ได้โดนหามออกไป
เรายังเหลือทหาร 46 นาย
สี่สิบหกจาก 117
กองเราเสียทหารไป 71 นาย
ผมขอรายชื่อผู้เสียชีวิต
ขอให้รายงานด่วน
โดยฉับพลัน
เราสู้สมรภูมิและรายงานชื่อผู้เสียชีวิต
อย่าให้ผมต้องทำอีกเลย
คุณเป็นคนเดียวที่อ่านหนังสือออก
นายทหารฝ่ายการเมืองตายแล้ว
เหลือใครอีกล่ะ
เครื่องแบบของพวกชาตินิยมสวยนะ
แต่การรบน่ะไม่ได้เรื่อง
เราเจอล้อ
ลองดูซิว่าใส่ได้ไหม
กองร้อยที่เจ็ดเจอปืนครกสามกระบอก
รถสิบล้อสองคัน
ส่วนเราเจอแต่ปืนใหญ่ภูเขาอันจิ๋วแตกๆ
กัดลิ้นดูซิว่ารู้สึกเจ็บไหม
มีชีวิตอยู่ก็ดีกว่าอะไรทั้งนั้นแล้ว เจอเศษเหล็กแล้วมีประโยชน์อะไร
ในการรบครั้งล่าสุดของเรา
กองร้อยที่เก้าของกองพันที่สาม
ต่อสู้อย่างกล้าหาญโดยไม่ย่อท้อ
และยังสูญเสียทหารไปมากมาย
เราตั้งใจจะยกย่องพวกเขา
แต่ผู้กองกู่ ซือตี้
สั่งการให้ยิงผู้ลี้ภัย
และยึดเครื่องแบบของพวกเขา
เขาไม่ทำตามระเบียบของกองทัพ
และทำให้ทหารทั้งกรมขายหน้า
ผู้บัญชาการกองพลได้สั่งให้เรา
ลงโทษเขาขั้นรุนแรง
เนื่องจากประพฤติตัวไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง
ดังนั้น
ผู้นำกรมทหารจึงตัดสินใจ
ลงโทษผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งหมดตามนั้น
อย่างแรก
ทหารกองพลที่เก้าจะถูกโยกย้าย
ทั้ง 46 นาย ของร้อยเอกกู่ ซือตี้
จะถูกย้ายไปเป็นทัพหน้า
จนกว่าจะมีคำสั่งอื่น
อย่างที่สอง
ร้อยเอกกู่ ซือตี้ แห่งกองพลที่เก้า
จะถูกลงโทษทางวินัยทหาร และถูกลดตำแหน่ง
เขาจะถูกคุมขังเป็นเวลาสามวัน
ผู้กองกู่
กินหน่อยเถอะครับ
อาหารจะเย็นซะหมด
รู้ไหม ผมได้นอนบนเตียงครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
ผมกำลังมีความสุขสุดๆ อยู่
อาหารเอาไว้ก่อน
ผมว่าผมพักพอแล้ว
ตั้งแต่เข้ากองพันมา ตอนนี้ผมรู้สึกดีที่สุดเลย
โรงนานี่มันใหญ่จริง
เก็บข้าวได้สักเท่าไหร่นะ
เอาเรามาขังให้เปลืองพื้นที่ทำไมไม่รู้
คุณชื่ออะไร
หวัง จิงเฉิน
คุณทำอะไร
ผมเคยเป็นครู
No comments yet. Be the first to leave one.