Pamela, A Love Story

‎โอ้ อะไรล่ะเนี่ย

‎ตายแล้ว กลัวจัง

‎คงไม่มีอะไรโป๊นะ

‎ที่รัก ฉันถ่ายวิดีโออยู่

‎ผมรักพาเมล่าของผม

‎พาเมล่าของคุณเหรอ

‎ไม่ยักรู้ว่ามีวิดีโอพวกนี้อยู่

‎(เพลย์บอย ‎เซนเตอร์โฟลด์)

‎เจ๋ง

‎แพมที่ยอดเยี่ยมที่สุด

‎ที่รัก

‎สุดยอดไปเลย

‎ตายจริง

‎- บุหรี่ทำเสียบรรยากาศหมด ‎- เหรอ

‎ไม่พูดด้วยแล้ว

‎- แค่คุณหายใจก็ทำลายบรรยากาศแล้ว ‎- ฉันเนี่ยนะ

‎รู้สึกแปลกจังเวลามาดู

‎อะไรกันเนี่ย

‎ไม่รู้เหมือนกัน

‎ดูหมอนั่นซะก่อน

‎โอ้ พระเจ้า

‎โอ้ ว้าว

‎ว้าว

‎พาเมล่า ผมเคยพูดแล้ว และผมจะพูดอีกรอบ

‎ผมรอคอยมาทั้งชีวิต ‎กว่าจะเจอผู้หญิงที่วิเศษอย่างคุณ

‎ผมแค่อยากเป็นอัศวินสวมเสื้อเกราะ ‎ที่คอยปกป้องคุณ

‎ผมถึงมาอยู่ตรงนี้

‎มาเถิด นางฟ้าของผม จับมือผม

‎ได้โปรดแต่งงานกับผมอีกรอบได้ไหม

‎ค่ะ

‎บาย

‎บายนะ ทุกคน

‎คืนนี้ วันที่ 1 มิถุนายน

‎พอได้ฟังเสียงของตัวเองอีกครั้ง ‎ตอนนั้นฉันมีความสุขนะ

‎ตอนที่ดูวิดีโอพวกนั้น ‎ฉันก็รู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมา เพราะฉันคิดว่า

‎ตอนนั้นแหละคือตอนที่ฉันได้มีความรักจริงๆ

‎ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังตามหาอะไรบางอย่าง

‎ว้าว ที่รัก คุณสวยจังเลย

‎และฉันก็ไม่รู้จริงๆ ว่าฉันจะไปทางไหนต่อ ‎ใจฉันสับสนวุ่นวาย

‎ฉันกำลังตามหาความรู้สึกที่หาไม่ได้

‎พาเมล่า แอนเดอร์สันครับ

‎พาเมล่า แอนเดอร์สันคือเทพีแห่งความเซ็กซี่ ‎ในยุคนี้เลยก็ว่าได้

‎ฮอลลีวูดกับสาวเซ็กซี่ผมบลอนด์

‎ซูเปอร์สตาร์กระฉ่อนโลกจากบทบาทในเบย์วอทช์

‎อาจเป็นสาวผมบลอนด์ ‎ที่โด่งดังที่สุดในโลกเลยก็ว่าได้

‎ไม่ว่าจะเป็นตอนที่เธอวิ่งบนหาดทรายในมาลิบู ‎ในชุดไลฟ์การ์ดสีแดงสด

‎หรือโพสท่าลงปกเพลย์บอย

‎ฉันพาเมล่า แอนเดอร์สัน ‎มิสเฟบรูเอรี่ ปี 1990 ค่ะ

‎คุณทั้งถ่ายเพลย์บอย เล่นในเบย์วอทช์

‎มีหลายมุมที่ดูวับๆ แวมๆ ‎คุณเคยกังวลเรื่องนี้บ้างไหม

‎- ไม่ค่ะ ‎- ครับ เข้าใจ งั้นมาคุยต่อกัน

‎ทอมมี่ พาเมล่า หันมาหน่อย

‎พาเมล่าแต่งงานกับทอมมี่ ลี ‎มือกลองวงมอตลีย์ครู หลังรู้จักกันได้สี่วัน

‎ทำไมถึงคิดว่าพวกสื่อสิ่งพิมพ์ถึงสนใจใครรู้

‎เรื่องชีวิตเซ็กส์หรือชีวิตรักของคุณนัก

‎อาจจะเป็นเพราะเรื่องเทปนั่นก็ได้

‎เซ็กส์เทปอื้อฉาว ‎ที่ถูกขโมยไปจากบ้านของพวกเขา

‎เคยแต่งงานมากี่ครั้งแล้วนะครับ สี่ครั้งใช่ไหม

‎ก็ผู้ชายคนเดียวไม่พอนี่คะ

‎ถ้าอ่านพวกข่าวซุบซิบอะไรแบบนั้น

‎จะนึกภาพว่าฉันเป็นอีกคนหนึ่งเลย

‎ฉันก็ได้แต่หวังว่าจะทำให้ผู้คนนึกไม่ถึง

‎- โอเค สรุปว่าคุณไม่ใช่นักแสดง ‎- ค่ะ

‎- แล้วเป็นอะไรล่ะ ‎- ยังไม่รู้เหมือนกัน

‎- โตขึ้นอยากเป็นอะไรเหรอ ‎- นั่นสิคะ ฉันก็ยังไม่รู้ว่าอยากเป็นอะไร

‎(ความรักของพาเมล่า)

‎สวัสดีค่ะ แม่

‎ฉันอยู่ที่นี่

‎อยู่ในบ้านที่โตมา ซึ่งก็… ‎ทำให้รู้สึกหวั่นไหวและสะเทือนอารมณ์

‎เหมือนเวลาแต่งงานกับพวกร็อกสตาร์

‎เหมือนกลับมาอยู่บ้านที่แสนจะวุ่นวาย ‎ที่ซึ่งเปี่ยมไปด้วยความทรงจำวัยเด็ก

‎นี่จ้ะ เด็กดี

‎(เลดี้สมิธ รัฐบริติชโคลัมเบีย แคนาดา ‎ประชากร: 8,990 คน)

‎ฉันมักจะกลับมาอยู่ที่บ้านเวลามีปัญหา

‎และมักจะกลับไปพร้อมทางออกเสมอ

‎เหมือนได้มาเบิกเนตร

‎นั่งอยู่กลางทุ่งหญ้า

‎มองดูดาว

‎แล้วก็จะเข้าใจทุกอย่าง

‎โอ้ พระเจ้า

‎หาดแบบนี้ถ่ายทำไม่ง่ายนะ ‎ไม่เหมือนที่แคลิฟอร์เนีย

‎เชื่อสิ ให้ฉันวิ่งสโลว์โมชั่นบนหาดนี่ไม่ได้หรอก

‎วันที่ 1 เมษายน พ่อจะปลุกฉันขึ้นมาจากเตียง

‎เอาฉันขี่คอเดินมานี่แล้วโยนฉันลงน้ำ ‎เป็นการฉลองวันเมษาหน้าโง่

‎นั่นเป็นวันแรกที่เราได้รับอนุญาต ‎ให้เล่นน้ำในทะเลได้

‎แล้วก็ต้องว่ายน้ำด้วย ‎วันที่ 1 เมษายนนี่แหละ ยังหนาวอยู่เลย

‎เห็นกำแพงอิฐนั่นไหม บ้านฉันเคยอยู่ตรงนั้นแหละ

‎เมื่อก่อนเป็นแค่เพิงเล็กๆ

‎แม่ฉันเป็นเด็กเสิร์ฟ ทำงานที่ร้านแพนเค้กสมิตตี้ส์

‎(ร้านแพนเค้กสมิตตี้ส์)

‎แต่พ่อฉันเป็นเซียนโป๊กเกอร์

‎สิบแปดมงกุฏ คนทำความสะอาดปล่องไฟ ‎ใส่หมวกทรงสูงแบบนั้นเลย

‎ทุกคนมีเรื่องเล่าเกี่ยวกับพ่อฉันเสมอ ‎พ่อเป็นขาใหญ่ของเลดี้สมิธเลยก็ว่าได้

‎พ่อฉันชอบแข่งรถ

‎แม่มีแผลเป็นที่หน้าผาก

‎เพราะหัวแม่ทะลุกระจกหน้าตอนที่ฉันยังอยู่ในท้อง

‎ยังชอบคุยเล่นกันอยู่เลยว่า ‎คงเพราะแบบนี้ฉันถึงเป็นคนบ้าๆ บอๆ

‎ฉันรักเกาะนี้

‎ได้อยู่ใกล้น้ำ

‎ผู้คนเป็นมิตรมาก

‎เลดี้สมิธเป็นเมืองเล็กๆ ที่สวยงาม

‎เกาะแวนคูเวอร์คือที่ที่น่าใช้ชีวิตอยู่

‎พาเมล่าเกิดวันที่ 1 กรกฎาคมปี 1967

‎พอเกิดมาปุ๊บก็ได้ลงข่าวปั๊บ

‎แพมเป็นเด็กคนแรกที่เกิด ‎ในปีที่ประเทศมีอายุครบ 100

‎เด็กทุกคนที่เกิดวันนั้นก็เลยได้รับเหรียญตรา

‎แพมชอบไปที่ร้านอยู่เรื่อย

‎พอผมไปถึง คนก็จะบอกว่า

‎"ของพาเมล่าต้องจ่าย 50 ดอลลาร์"

‎ผมก็ว่า "ค่าอะไร"

‎"ก็ลูกคุณมากินช็อกโกแลตเป็นแท่งๆ ‎แล้วเชื่อไว้น่ะสิ"

‎ก็คงเป็นเด็กแสบหน่อยๆ ละมั้ง

‎พ่อแม่ฉันแต่งงานกัน

‎น่าจะตอนอายุได้ 17 กับ 19 ‎ตอนที่แม่ตั้งท้องฉัน

‎ก็เลยยังเป็นวัยรุ่นสนุกกันอยู่

‎พ่อฉันดื่มเหล้าหนักมาก

‎ทะเลาะกันค่อนข้างบ่อย

‎ด่าทอกัน บางทีก็ตบตีกัน

‎แม่ฉันดูดฝุ่นตอนที่กำลังดูเกมฮอกกี้กันอยู่

‎พ่อก็เลยหยิบเครื่องดูดฝุ่นโยนข้ามหัวแม่ไปเลย

‎โยนข้ามไปตกอยู่บนหาดเลย

‎ห้ามดูดฝุ่นตอนดูฮอกกี้

‎ฉันรู้ว่าต้องพาน้องชายออกไปนอกบ้าน ‎และรอจนกว่าเสียงตะโกนด่าจะสงบลง

‎แล้วพอเข้าบ้านก็จะเห็นพ่อกับแม่ ‎อยู่แนบชิดติดกำแพงหรือไม่ก็บนโต๊ะ

‎จูบกันอย่างดูดดื่ม ‎แล้วเข้าห้องไป ปิดประตูเสียงดัง

‎เราก็จะคิดว่า "อืม แบบนี้ดีกว่าแหละ"

‎แต่ก็รู้สึกถึงพลังแบบเดียวกันนะ

‎เราหนีไปจากพ่ออยู่สองสามครั้งเห็นจะได้

‎ไปอยู่ที่อะพาร์ตเมนต์ ใช้สวัสดิการรัฐ

‎กินนมผม… รสชาตินมผงยังติดปากฉันอยู่เลย

‎จำได้ว่าพ่อฉันโทรมาหา ‎แล้วข้างๆ โทรศัพท์มีซองจดหมายอยู่

‎ฉันเลยบอกที่อยู่พ่อไป ‎แล้วพ่อก็มารับพวกเรากลับไปอยู่บนเกาะ

‎แต่พ่อกับแม่ไม่อยากกลับไปอยู่เลดี้สมิธ

‎คงเพราะมีแต่ความทรงจำที่เลวร้ายสำหรับแม่ ‎ก็เลยย้ายไปอยู่เมืองอื่นที่ใกล้ๆ กัน

‎แม่ฉันยืนกรานแบบนั้น

‎แต่ฉันก็ได้เข้าใจว่า ‎ไม่มีใครที่มีวัยเด็กที่สมบูรณ์แบบหรอก

‎เคยมีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นกับฉันตอนเด็กๆ

‎ฉันเคยมีพี่เลี้ยง

‎พ่อกับแม่นึกว่าเธอเป็นคนดี ‎เพราะเอาของมาฝากอยู่เรื่อย

‎แต่เธอลวนลามฉัน

‎ฉันโดนกระทำอยู่ถึงสามสี่ปี

‎เธอห้ามไม่ให้ฉันบอกพ่อแม่

‎ฉันพยายามปกป้องน้องชายจากเธอ

‎พยายามฆ่าเธอด้วย

‎ฉันพยายามแทงเข้าไปที่หัวใจ ‎โดยใช้ปากการูปลูกกวาดไม้เท้า

‎บอกว่าฉันอยากให้เธอตายๆ ไปซะ ‎วันรุ่งขึ้นเธอก็ขับรถชนตาย

‎ฉันนึกว่าฉันฆ่าเธอด้วยพลังจิตวิเศษ ‎ฉันเลยไม่กล้าบอกใคร

‎แต่ฉันมั่นใจว่าเป็นฝีมือฉันแน่ๆ ‎ฉันแช่งให้เธอตายและเธอก็ตาย

‎ฉันต้องอยู่กับความรู้สึกนั้นตลอดเวลาที่เป็นเด็ก

‎พอเกิดเรื่องราวที่สะเทือนอารมณ์ขึ้นมา ‎ฉันจะถอดจิตออกจากร่าง

‎แล้วล่องลอยไป ‎และสร้างโลกเล็กๆ ใบใหม่ขึ้นมา

‎ฉันพยายามขุดหลุมไปถึงประเทศจีน ‎คิดในใจว่า "เกลียดที่สุดเลย อยากไปจากที่นี่"

‎คิดแต่ว่าจะต้องไปจากเกาะนี้ให้ได้

‎พอโตขึ้นฉันก็เริ่มออกแนวทอมบอย

‎ฉันเล่นยิมนาสติกและตัวเล็ก

‎เป็นสาวช้ามาก

‎พอเริ่มมีก้อนนูนขึ้นที่หน้าอก

‎ฉันก็ซ้อมพูดอยู่ตั้งนานว่าจะบอกแม่ยังไง ‎ว่าฉันเป็นมะเร็งใกล้ตาย

‎ฉันนึกว่ามันเป็นมะเร็ง ‎และพยายามกดให้มันยุบกลับเข้าไปในอก

‎พอบอกแม่ แม่ก็หัวเราะแล้วพูดว่า ‎"ลูกกำลังจะเป็นสาวแล้ว"

‎แล้วทุกอย่างก็เกิดขึ้นรวดเร็วเป็นฉากๆ ‎แล้วก็มีแต่เรื่องวุ่นๆ หลังจากนั้น

‎แล้วทุกอย่างก็เริ่มต้น

‎แล้วเราก็มาอยู่ตรงนี้

‎หลังจากที่มีก้อนปูดขึ้นมาอีกมากกว่าสอง

‎พระเจ้า

‎ไม่รู้ทำไม ตอนที่ฉันเดินทางท่องเที่ยวรอบโลก

‎ฉันส่งสิ่งของที่สำคัญมาไว้ที่นี่หมด ‎เพราะคิดว่าสักวันฉันจะมาที่นี่

‎แต่ไม่นึกว่าจะเร็วขนาดนี้ ‎เพราะฉันมาอยู่ท่ามกลางของพวกนี้แล้ว

‎ฉันเก็บไดอารี่กับของต่างๆ สมัยเด็ก ‎แล้วก็ความทรงจำทั้งหมดในชีวิต

‎มีกระดาษโน้ตหน้าเหลืองเต็มไปหมด ‎ชีวิตฉันก็คือกระดาษโน้ตหน้าเหลืองนี่แหละ

‎ฉันอยากจดไว้เผื่อว่าจะลืม

‎ก็เลยจดไว้เพราะคิดว่า

‎ถ้าฉันเป็นอะไรไปก็จะได้มีหลักฐาน

‎บางทีก็จดเรื่องพวกนี้ไว้ ‎บางทีก็แค่ระบายความรู้สึก

‎โดยที่ไม่คิดว่าใครจะมาอ่าน

‎ไหนๆ คุณก็เอาไดอารี่มาให้ดูแล้ว

‎ถ้าจะขอให้อ่านให้คนดูฟังจะได้ไหมครับ

‎หรือคุณคิดว่ายังไง

‎ฉันไม่แน่ใจว่าอยากอ่านหรือเปล่า

‎ไม่รู้จะดูสารคดีเรื่องนี้หรือเปล่าด้วยซ้ำ

‎ฉันแค่อยากทำอะไร ‎เพื่อเสพประสบการณ์เท่านั้นแหละ

‎ฉันอยากใช้ชีวิตทำเรื่องอื่นๆ ต่อไป

‎เพราะงั้นมันคงจะง่ายกว่า ‎ถ้าคุณจะให้คนอื่นมาอ่านแทน

‎เพราะฉันอาจพูดว่า ‎"ไม่เอา ฉันไม่อยากอ่านตรงนั้นตรงนี้"

‎เพราะงั้นฉันอนุญาตค่ะ

‎การต้องเผชิญกับมันอีกทีมันยากนะ

‎เพราะถ้าต้องเผชิญกับมันอีก ‎ก็จะรู้สึกเหมือนกับครั้งแรก

‎มัน… เจ็บปวดนะ

‎"ดีใจจังที่ได้ไดอารี่เล่มนี้มา

‎มันน่าจะช่วยได้นะ

‎สักวันฉันอาจจะเขียนหนังสือก็ได้

‎ฉันชอบถ้อยคำต่างๆ

‎มันทำให้ฉันลืมเรื่องบ้าๆ พวกนี้ไปได้

‎มากับฉันสิ ฉันกรุยทางให้

‎โลกเปิดกว้างเมื่อฉันจรดปากกา

‎สมัยเรียน ฉันมักจะเขียนถึง ‎เรื่องพ่อแม่ที่ทอดทิ้งลูก

‎ตอนนั้นฉันคงเจ็บปวดมาก

‎ชีวิตเล่นตลกกับฉันอยู่เรื่อย

‎ฉันพยายามหาทางทำให้คนเห็นว่า ‎ฉันเป็นพวกบ้าบอไปวันๆ

‎ฉันรู้ว่าทุกคนสร้างเรื่องราวดราม่า ‎ในชีวิตของตัวเองเสมอ