The Last Legion

Υπότιτλοι by amela

SiNCRONiZACiON POR ~|~ N3krA ~|~ SEPTiCEMiA TEAM - GMTeam

Ο θρύλος αρχίζει κάτω από αυτούς τους σκοτεινούς λόφους...

και κάτω από τον ίδιο ουρανό.

Μιλάει για ένα σπαθί τρομερής δύναμης...

σφυρηλατημένο για τον κατακτητή Ιούλιο Καίσαρα.

Αυτό το όπλο μεταβιβάστηκε στις γενεές...

μέχρι που έφτασε στον τελευταίο απόγονο του Καίσαρα.

Τον Αυτοκράτορα Τιβέριο.

Μετά το θάνατο του, το κρύψανε...

για να το κρατήσουν μακριά από τα χέρια σατανικών ανθρώπων.

Επί γενεές, βρισκόταν σ' ένα μυστικό μέρος...

σημαδεμένο από το σύμβολο της πεντάλφας.

Και όπως έγραφε, κάτω από τα πολλά βλέμματα του Καίσαρα.

Εγώ, ο Αμβρόσινος, που γεννήθηκα στη Βρετανία...

ήμουν ένας από τους πολλούς που το αναζήτησαν.

Σε μια εποχή αδικίας, έβαλα σκοπό της ζωής μου να βρω το σπαθί...

κι αυτόν που θα είναι αρκετά δίκαιος για να το χειριστεί.

Ταξίδεψα μακριά, διασχίζοντας την ήπειρο...

στην καρδιά μιας αυτοκρατορίας...

που κυβερνούσε το ήμισυ του γνωστού κόσμου.

Τώρα, η απειλούμενη Ρώμη καλούσε πίσω τους γενναιότερους...

και καλύτερους άντρες της για να υπερασπιστούν τα τείχη της.

Χαίρεσαι που γύρισες σπίτι Διοικητά?

Αυτό πρέπει να φορέσω?

Δε θυμάμαι καν πως να το βάλω.

Γιατί ζήτησες να με μεταθέσουν? Γιατί εμένα?

Γιατί σ' εμπιστεύονται. Είσαι γνήσιος Ρωμαίος.

Επιπλέον, είναι θαυμάσιο πράγμα όταν λένε...

- να φυλάς τον νέο Καίσαρα. - Κρατήσαμε την Αφρική για 10 χρόνια.

Πολεμήσαμε όλοι σ' εκείνες τις μάχες, χάσαμε καλούς άντρες...

- Γιατί πιστεύεις πως ήταν δικό σου σφάλμα? - Είμαστε στρατιώτες, Αυρήλιε.

Οι πολιτικοί παίρνουν τις αποφάσεις.

Δύο πάστες ανθρώπων που πρέπει να τους αποφεύγεις σαν την ευλογιά.

Πολιτικοί και φιλόσοφοι.

Στην Αλεξάνδρεια, κόβουν το χέρι αυτού που κλέβει.

Όχι, σας παρακαλώ.

Και μόλις κοπεί το χέρι...

ξεχνάς ν' αποφασίσεις αν θα ζήσεις ή θα πεθάνεις.

Οι περισσότεροι πεθαίνουν.

Μπατιάτους.

Παρ' τον έξω για να μη λερώσει τον τόπο με το αίμα του.

- Ποιος είναι αυτός? - Ένας κλέφτης.

- Το συνηθισμένο. - Δεν είμαι κλέφτης.

Δικός σου, μεγάλε.

Ένα χέρι ή δύο, Διοικητά?

Μόνο το ένα.

Αφήστε με να φύγω, σας παρακαλώ. Δε θα το έκλεβα, τ' ορκίζομαι.

- Σας δίνω το λόγο μου. - Το λόγο σου?

Εσύ...

ένα αλάνι, ένας κλέφτης, πως μπορείς να έχεις λόγο τιμής?

Ήθελα απλά να το δω.

Είμαι ο Αυρήλιος Κάιος Αντώνιος...

πολίτης της Ρώμης, Διοικητής της αυτοκρατορικής φρουράς.

Σε ρωτάω: μου λες ψέματα?

Δε θα σου έλεγα ψέματα.

Έλα ξανά σε 10 χρόνια, μικρέ...

και θα σου δώσω δικό σου σπαθί.

Φύγε από δω τώρα.

Ένας ακόμη άξιος για κατάκτηση, Διοικητά.

Είναι εμψυχωτικό να βλέπω στρατιώτες της Ρώμης να επιδεικνύουν τόση ανδρεία.

- Ποιος είσαι εσύ? - Κάποιος που γνωρίζει...

πως η ταπείνωση είναι φτωχός δάσκαλος.

- Για άντρες και για παιδιά. - Μου φαίνεσαι για φιλόσοφος.

Καλά είσαι?

- Πάρε το παιδί και φύγε. - Όταν το θελήσουμε.

Είπε να φύγεις, γέρο.

Παραπάνω από φιλόσοφος, λοιπόν.

Πως το έκανε αυτό?

Κάθε φορά που μας επιτίθενται, κάνεις το ίδιο κόλπο.

Το έχω ξανακάνει αυτό?

Και δε χρειαζόμουν τη βοήθεια σου.

Όπως και να 'χει, έχασες το μάθημα των Ελληνικών.

Πως και δε μου είπες ποτέ πως ήξερες να παλεύεις?

Φύγετε και οι δυο σας, φύγετε.

Αφήστε τον να περάσει.

- Οντοάκερ. - Ορέστη.

Για 10 χρόνια υποστήριζα τη Ρώμη, 10 χρόνια.

- Ποιος είναι αυτός? - Οι πολεμιστές μου πολέμησαν…

- Ο Διοικητής των Γότθων - οπότε, τώρα…

βρίσκομαι εδώ για να διεκδικήσω αυτά που με οφείλεις.

Και τι σου οφείλω, στρατηγέ?

Το ένα τρίτο της Ιταλίας.

- Νομίζετε πως αστειεύομαι? - Λέει αλήθεια? Έκανες τέτοια συμφωνία?

Όχι.

Πως να υποσχεθώ κάτι που δεν μου ανήκει?

Το ένα τρίτο της Ιταλίας.

Έτσι ώστε να συνεχιστεί η συμμαχία και ο νέος Καίσαρας...

να μη πέσει απ' το θρόνο όπως οι προγενέστεροι του.

Δε σου υποσχέθηκα τίποτα πέρα από την ανταμοιβή που σου έχει ήδη δοθεί.

Κατέβασε τον τόνο σου, Ορέστη.

Ξεχνάς πάνω σε ποιες πλάτες στηρίζεσαι.

Ρώμυλε, που ήσουν?

Σε ψάχναμε παντού.

Αμβρόσινε, τον έβγαλες έξω, χωρίς φρουρά...

- Γνωρίζεις τον κίνδυνο. - Είναι όμορφο πρωινό…

- πήγαμε για περίπατο, δεν συνέβη τίποτα. - Για περίπατο.

Ξέρεις το μέλλον που τον περιμένει?

Για όλους μας.

Γνωρίζω πολύ καλά Ορέστη και προσέχω τον γιο σου όπως εσύ.

Τι είπες?

Πηγαίνεις πολύ μακριά, δάσκαλε, άφησε μας.

Ορέστη, μερικές φορές νομίζω πως ξεχνάς πως είναι μόνο ένα αγόρι.

Έχει το δικό σου αίμα στις φλέβες του. Τη γραμμή αίματος του Καίσαρα.

Ποτέ δεν ήταν μόνο ένα αγόρι.

Μητέρα, σε 5 χρόνια υπήρξαν 5 αυτοκράτορες.

Και όλοι δολοφονήθηκαν.

Τι θα συμβεί σ' εμένα?

Θα σε προστατεύουν οι καλύτεροι.

Θα έχεις μακροζωία και θα κυβερνήσεις σοφά.

Γιε μου...

από σήμερα ανήκεις πλέον στους αθάνατους.

Μητέρα, είμαι τώρα ο πιο ισχυρός άνθρωπος στον κόσμο?

Είσαι.

Και τότε γιατί δε μπορώ να μείνω έξω τη μέρα της στέψης μου?

Τι είμαι? Θεός ή παιδί?

Είσαι Καίσαρας.

Και ο Καίσαρας μου πρέπει να είναι προστατευμένος.

Μα ποιος θα μπορούσε να μου κάνει κακό?

Αυτός που είδες. Ο Οντοάκερ, ο Γότθος.

Είναι σύμμαχος μας.

Κι εσύ, ένας δάσκαλος λέξεων και αριθμών, τι σ' ενδιαφέρουν οι κρατικές υποθέσεις?

Το μόνο μου μέλημα είναι η ευζωία του γιου σου.

Μπορείς να σταματήσεις να ενδιαφέρεσαι. Είναι Καίσαρας τώρα.

Δεν παύει να είναι παιδί. Ίσως με χρειάζεται ακόμη.

Λοιπόν, το έργο σου έχει τελειώσει. Φύγε και μην επιστρέψεις.

Ρώμυλε.

Χαίρε Καίσαρα.

Είναι ο Αυρήλιος της Νόβα Ινβίκτα.

Θα διοικεί την προσωπική σου φρουρά.

Μπορώ να δω το σπαθί σου, Διοικητά?

Πρέπει να κάνει το παν για να μη πάθω τίποτα, έτσι δεν είναι πατέρα?

- Όντως, πρέπει. - Ως την τελευταία ανάσα.

Και μου δίνετε το λόγο σας γι' αυτό?

Έχεις το λόγο του, ορκίστηκε να σε υπηρετεί.

Αληθεύει, Διοικητά?

Ευχαριστώ, ήθελα μόνο να το δω.

Ανοίξτε την πύλη.

Κι αυτός είναι επίσης ο κόσμος του Καίσαρα.

Θα ανταμειφθείς καλά, γύρνα από κει που ήρθες.

Το έγκλημα μου είναι ότι δίδαξα σ' ένα αγόρι νέες ιδέες...

του έμαθα να σκέφτεται μόνος του.

Αυτό το αγόρι είναι ο Αυτοκράτορας μας.

Ποιον υπηρετείς? Τον Καίσαρα ή τις προσωπικές σου ιδέες?

Ένας σοφός άνθρωπος δε ρωτάει ποτέ κάποιον άλλο ποιον υπηρετεί.

Μόνο οι πράξεις του θα δώσουν την πραγματική απάντηση.

Είσαι ιδανικός κυνικός.

Πιστεύω πως οι ποιητές είναι εξίσου επικίνδυνοι με τους φιλόσοφους.

Κι εσύ…

που το απέκτησες αυτό?

Πριν πολύ καιρό…

σ' έναν άλλο τόπο…

από έναν άνθρωπο που λάτρευε τη μοναδική δύναμη.

Είσαι και τυχοδιώκτης επίσης.

Αν σε ξαναδώ στη Ρώμη, θα βρεθείς στην αιχμή του σπαθιού μου.

Πρόσεχε την ομίχλη, Διοικητά.

Μπορεί να κρύψει αυτό που ακόμη και οι Θεοί δεν τολμούν να κοιτάξουν.

Ποιος θα φυλάει τους ίδιους τους φύλακες?

- Νέστορ? - Άσε μας.

- Συγκλητικός. - Μου ταιριάζουν καλύτερα από πανοπλία.

Εσύ τι κάνεις, Αυρήλιε?

Λίγο μεγαλύτερος, αλλά όχι σοφότερος.

Μετά από τόσα χρόνια, παντρεύτηκες? Έκανες παιδιά?

Όχι.

- Πως είναι η Ρώμη? - Διαφορετική.

Δύσκολη.

Αν πρέπει να φυλάς τον νέο Καίσαρα, να προσέχεις.

Έλα να με δεις.

Οι φίλοι είναι πολυτέλεια στις μέρες μας.

Θα έρθω.

Οι Γότθοι. Μας πρόδωσαν.

Διοικητά!

Κάτω.

Υπερασπίστε τον Αυτοκράτορα.

Οπισθοχωρήστε, φύγετε, φύγετε.

Πηγαίντε όλοι στην κεντρική πύλη.

Σχηματίστε τείχος.

Πήγαινε μέσα.

Πατέρα.

Ο Οντοάκερ θέλει το αγόρι ζωντανό.

Θα βάλω τα δυνατά μου.

Σώσε τον εαυτό σου.

Βασιλιά, ο πρεσβευτής της Κωνσταντινούπολης.

Καλώς ήρθες, εξοχότατε.

Η πόλη είναι δικιά μας.

Ζητώ η αυτοκρατορία σου να με αναγνωρίσει ως κυβερνήτη της Ρώμης...

και όλης της επικράτειας της.

Ο αυτοκράτορας μου βρίσκεται στην Κωνσταντινούπολη.

Είμαι τα μάτια και τ' αυτιά του.

Όμως δε μπορώ να μιλήσω εκ μέρους του.

Τότε πήγαινε και αναζήτησε το λόγο του.

Αφέντη.

- Αυρήλιε. - Φέρε νερό.

Το αγόρι, ο Καίσαρας.

- Είναι ζωντανός? - Δε μπόρεσα να τον βρω.

Οι γονείς του σκοτώθηκαν όπως και οι άντρες μου επίσης.

Πως συνέβη αυτό?

Κάποιοι απ' τους άντρες σου επέζησαν, αυτό το γνωρίζω.

Ο Βατρίνος αιχμαλωτίστηκε και μπορεί να υπάρχουν κι άλλοι μαζί του, αλλά...

θα τους εκτελέσουν.