The Conjuring: Last Rites

Ik ben Ed Warren.

Ik ben hier met m'n vrouw Lorraine en Victoria Grainger.

Het is 20 april 1964.

Victoria, wanneer werd je je bewust van deze bovennatuurlijke gebeurtenissen?

Sorry, ik kan dit niet. - Begin gewoon bij het begin.

M'n vader dacht dat hij achtervolgd werd.

Door iets wat hij niet kon zien.

's Nachts deed hij de deuren op slot en de volgende ochtend waren ze weer open.

Toen hoorde hij ineens...

stemmen.

Ik geloofde hem niet.

Ik dacht dat het z'n leeftijd was.

Op een dag liep ik naar binnen...

en daar was hij.

Papa.

Na z'n dood was het hier zo stil.

Maar toen veranderde er iets.

Ik voelde het.

Ik had sterk het gevoel...

dat ik bekeken werd.

Er is daar iets.

En als ik hier alleen ben...

en het stil is...

dan roept het mij.

Ik heb hier geen goed gevoel over. - Ed, laat mij nou maar.

Lorraine.

Ik ben Lorraine Warren.

Ik kom je helpen.

Ik kan je geest voelen.

Je angst.

Er is nog iets.

Wat ben jij?

Ed.

Lorraine?

Wat is er gebeurd?

De baby.

Het is tien minuten naar het ziekenhuis.

Wat was dat? - Ik weet het niet.

Er was iets in die kamer. In de spiegel.

Ik weet het niet.

Wanneer is ze uitgerekend? - In mei.

Licht de arts in. Dreigende vroeggeboorte.

Het komt goed. - Er is iets niet goed. Ik voel het.

Het komt wel goed. - Meneer, u moet hier weg.

De baby moet eruit. Persen.

Ze verliest bloed. - Komt er al bloed aan?

Waar is Ed? - Hoe is het met de baby?

Wat zijn haar waardes? - Hartslag 130, bloeddruk 80 over 40.

Verdomme.

Geef me een zaklamp.

Er is hier iets.

De stroom is uitgevallen.

Ik moet m'n vrouw spreken.

Niet in de weg lopen.

Ed, zorg dat het ons kind niks aandoet.

Waar heb je het over?

Alsjeblieft. - Ik zie het hoofdje al.

U moet persen.

Wacht, het hoofdje is eruit.

De navelstreng zit om de nek. Geef me twee klemmen en een schaar.

Wat zei hij?

Wat is er? - Nog één keer persen. De baby moet eruit.

Het komt goed. Nog even.

Ik heb licht nodig. Ze bloedt nog. - Er is iets mis.

Wat is er met haar? Er is iets mis, Ed.

Heb je hulp nodig? - Ja.

Dokter, wat is er?

Wat gebeurt er? Wat is er aan de hand?

Geef me m'n kind.

Geef me m'n kind.

Ik vind het heel erg.

Lieve Heer, breng haar alstublieft terug.

Breng haar alstublieft terug.

Alstublieft, lieve Heer.

Breng haar alstublieft terug.

Alstublieft. Breng haar alstublieft terug.

Hoe heet ze?

We noemen haar Judy.

Judy Warren.

Kom hier. Kom maar, lieverd.

Judy. Wat is er, schat?

Lieve schat.

Ik zie steeds nare dingen. Ze gaan maar niet weg.

Lieverd toch.

Stil maar. Probeer het buiten te sluiten.

Je weet wat ik je geleerd heb.

Lucy Locket lost her pocket

Kitty Fisher found it

Not a penny was there in it

Only ribbon 'round it

Je bent er niet

Maar wat als ik die dingen niet weg kan laten gaan?

Dat kun je wel.

Echt. Dat bepaal jij zelf.

Dat bepaal je zelf.

Ik hou van je. - Ik ook van jou.

M'n lieve schat.

Kom maar, jongen.

Brave hond.

Ik moest versiering van zolder halen. - Schiet op. De dienst wacht niet op ons.

Pa, zet de tv uit.

Verdomme. - Let op je woorden, Heather.

Carin, kom daaraf. - Vergeet de camera niet.

Mam. - Wat is er?

Een ramp. Dawn hield de badkamer bezet. Al het warme water was op.

En de föhn hield ermee op. - Een momentje.

We kunnen nog wel wat aan je haar doen, toch?

En die jurk staat je zo mooi. - Niet liegen, oma.

Ik maak je af. - Niet op de dag van je vormsel.

Milo Evans Roberts.

Milo Evans Roberts, ontvang het zegel van de Heilige Geest.

Schat, je zit ervoor.

Even opzij. Sorry, dank je wel.

Wat is ze mooi.

Van de Heilige Geest. Vrede zij met je.

Heather Elizabeth Smurl.

Heather Elizabeth Smurl, ontvang het zegel van de Heilige Geest.

Amen. - Vrede zij met je.

Kijk haar nou.

Ze is gevormd. Je hebt het gedaan, schat.

Meiden, wie heeft er trek? - Wij.

Kom snel naar binnen dan.

Snel, schiet op. Anders wordt het eten koud.

Ja, het was een prachtige dienst.

John, niet doen. - Je weet dat ik dol ben op jouw sausjes.

Heerlijk.

Wacht even.

Kleine grappenmakers. - Wat is dit allemaal voor herrie?

Sorry, dat waren de meiden.

Oké, eens even kijken. Wat hebben we hier?

Het is nog groter dan ik.

Ik kreeg niks voor m'n vormsel.

En die mooie broche dan?

Dat is waar ook.

Maak maar open.

Het is een spiegel.

Er zit een barst in. - Dat kan opa wel maken, lieverd.

We hebben hem gevonden op een rommelmarkt.

Simon, koest.

Hij is prachtig.

Bedankt, opa. - Graag gedaan, lieverd.

Bedankt, oma. - Lieve schat.

Hij was toch niet te duur, hè? - Welnee.

Die man kreeg hem niet meer mee, dus hij gaf ons korting.

Het moest gewoon zo zijn.

Nu hoef je niet meer de spiegel in de badkamer te delen.

Dat ding komt niet in onze kamer. - Ik vind hem mooi. Heel aardig van jullie.

Die bovenaan lijkt net op jou toen je een baby was.

Ja, absoluut. Ik zie het ook.

Ik schoot uit. - Niet. Ik zag het wel.

Dawns voet stond in de weg.

Je lijkt er echt op. Met dat haar. - Wie wil er taart?

Ik. Ik.

Toe dan. Kijk eens aan. - Die ziet er echt lekker uit.

Een vormseltaart.

Gefeliciteerd, lieverd. - Dank je.

Bij mij was er geen taart. - Doe een wens.

Simon, koest. - Simon wil ook taart.

Daar gaat ie dan. - Klaar?

Ze blies hem uit.

Wie? - Dawn.

Niet waar. - Heus wel.

Echt niet. - Maak je niet druk.

Ik deed echt niks. - Ik doe het licht aan.

Welles.

Heather, gaat het wel? - Rustig maar. Wat is er?

Pap, dat is best veel bloed. - Werd je geraakt?

Ben je gewond? - Stil maar. Knijp maar in m'n hand.

Na jaren paranormaal onderzoek hadden Ed en Lorraine Warren alles wel gezien.

In 1986 troffen ze een zelfs voor hen ongekend kwaad.

Deze zaak zou het einde betekenen van hun carrière.

Naar een waargebeurd verhaal.

De bewoners dachten te praten met de geest van de jonge Annabelle Mullins...

maar het was geen menselijke geest. - Maar een demon.

Hij speelde in op hun gevoel, op hun medeleven.

Door bezit te nemen van de pop kon hij vervolgens onze wereld binnendringen.

Wij hebben honderden van dit soort voorwerpen gezien.

Vervloekte objecten. Totems.

En de beste oplossing was ze te verzamelen.

Alsof je vuurwapens van straat haalt.

Sorry, momentje.

Weet je wat? Doe het licht maar weer aan.

Zijn er nog vragen?

Waren jullie dus een soort Ghostbusters? - Nee, wij vingen geen spoken.

We hebben de film wel gezien.

Hebben jullie dus nooit onder het slijm gezeten?

Zijn er ook nog serieuze vragen?

Ja? - Waarom zijn jullie gestopt?

We zijn niet gestopt. We houden lezingen, misschien komt er nog wel een boek.

Maar geen zaken meer dus.

We hebben besloten om ons op andere dingen te richten.

Who you gonna call?

Bedankt.

Ons hele levenswerk. Alsof het een of andere sketch is.

Dat is niet grappig. - Zo erg was het niet, pap.

Lieverd, volgens mij zie je door de bomen het bos niet meer.

Of door de graven de spoken niet meer. - Leuk, hoor.

Ze luisterden niet eens. Het boeit ze allemaal niks.

Alsof ze alleen maar zitten te wachten op een grap.

Ze hadden gewoon een beetje lol. - Dat zal dan wel.