The Vampire Diaries

มิสติคฟอลส์

ผมเกิดที่นี่

นี่คือบ้านของผม

ของฉัน

และของฉัน

กว่าศตวรรษที่สิ่งมีชีวิต เหนือธรรมชาติอาศัยอยู่รอบตัวเรา

พวกเขาคือแวมไพร์ มนุษย์หมาป่า ร่างเงา

- แม่มด - และแม้แต่ลูกผสม

มีผู้ที่ปกป้องพวกเขา

ลูกสาวของนายอำเภอเป็นแวมไพร์

ลูกชายของนายกเทศมนตรีของเรา ก็เป็นครึ่งแวมไพร์ครึ่งมนุษย์หมาป่า

และผู้ที่ต้องการให้สิ่งเหล่านั้นตาย

- พวกเขาเป็นเพื่อนเรา - ศัตรูของเรา

คนที่เรารัก

และคนที่เราสูญเสีย

แมตต์ ระวัง

แล้วก็มีฉัน

ฉันเป็นมนุษย์

อย่างน้อยก็เคยเป็น

- สเตฟาน - ไง ฉันอยู่นี่แล้ว

เธอกระสับกระส่าย อยู่ตั้งหลายชั่วโมง

เกิดอะไรขึ้น

เธอประสบอุบัติเหตุ

- พระเจ้า แมตต์ เขายัง - มีชีวิตอยู่รึเปล่าเหรอ

ถามพ่อฮีโร่สเตฟานดูสิ

เขาไม่เป็นไร

ขอบคุณนะ

ฉันคิดว่าฉัน...

- แล้วนาย... - ช่วยชีวิตเธอได้ไงน่ะเหรอ

เขาเปล่าหรอก

ตอนที่เจอเรมี่พาเธอมาโรงพยาบาล ก่อนที่ทุกอย่างนี้จะเกิดขึ้น

เธอบาดเจ็บรุนแรง กว่าที่ใคร ๆ คาดคิด

เมเรดิธ เฟลเลยตัดสินใจ ใช้เลือดเดม่อนเพื่อช่วยรักษาเธอ

ตอนที่รีเบ็คก้ามายืนขวางรถแมตต์ อยู่กลางถนน

เธอก็มีเลือดของแวมไพร์ อยู่ในร่างกายแล้ว เอเลน่า

พระเจ้า

แล้วนั่นหมายความว่าฉัน...

ฉันตายรึเปล่า

ไม่นะ ไม่ ไม่ ไม่

มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้

บางทีมันอาจไม่เป็นก็ได้

ฉันคุยกับบอนนี่แล้ว หล่อนบอกว่า หล่อนแข็งแกร่งกว่าแต่ก่อน

- อาจพอทำอะไรเพื่อช่วยเธอได้ - ไม่สิ สิ่งเดียวที่จะช่วยได้

ก็คือเธอจะต้องดื่มเลือด แล้วกลายสภาพอย่างสมบูรณ์

เรามีเวลาทั้งวันก่อนที่เธอ จะต้องดื่มเลือดนะ เดม่อน

เป็นเวลาที่ต้องพยายาม แก้ปัญหาเรื่องนี้

มันไม่มีวิธีแก้หรอก

เราทุกคนก็รู้ดีนี่ ถ้าเธอไม่ดื่มเลือดก็ต้องตาย

ไม่มีตัวเลือกอื่นหรอก

ฉันพร้อมตาย

ฉันควรจะตายไปแล้ว

ฉันไม่ ฉันไม่อยาก ฉันเป็นแวมไพร์ไม่ได้หรอก

ถ้าบอนนี่พอจะทำอะไรได้ เราต้องลองดูนะ

เราจะทำ เราจะพยายามทุกวิถีทางเลย

ก็ขึ้นอยู่กับเธอนะ เอเลน่า เหมือนอย่างเคย

พอจะมีหวังที่สำหรับเธอ สำหรับสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้น

นายไม่ได้อยู่วันที่เอเลน่าบอกฉันว่า เธอไม่มีวันต้องการสิ่งนี้เลยจริง ๆ

งั้นนายก็ไม่ควรปล่อยให้เธอตาย

ฉันไม่เคยอยากให้เธอตาย เธอขอให้ฉันช่วยแมตต์ก่อน

แล้วตอนนี้โลกก็มีกองหลัง เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งแล้วสินะ

เยี่ยมเลย น้องชาย

ฉันได้เลือกแล้วว่า ฉันจะไม่เสียใจไปตลอดชีวิตของฉัน

เอาล่ะ ให้ฉันแก้ไขปัญหาเถอะ

เจอร์

เธอไม่เป็นไรใช่มั้ย ฉันเคยเห็นวิคกี้ช่วงกลายสภาพ

หล่อนว้าวุ่น อารมณ์พุ่งปรี๊ดตลอดเวลา

ความทรงจำเก่า ๆ ถาโถมเข้ามามากมาย

ฉันไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ใช่วิคกี้นะ

ใช่ เธอไม่ใช่ เธอก็คือเธอ

เธอทำเหมือนทุกอย่างเป็นปกติ ใคร ๆ จะได้ไม่เป็นห่วงเธอ

- แต่เธอต้องการความช่วยเหลือ - ฉันบอกว่าไม่เป็นไรไง

ฉันขอโทษ ฉัน...

- คุยกับบอนนี่แล้วหรือยัง - คุยแล้ว

หล่อนบอกว่าตอนฉันถูกยิง

หล่อนได้ขอพรบางอย่าง จากวิญญาณแม่มดให้นำฉันกลับมา

- พวกแม่มดรับฟังคำขอนั้น - ใช่ แต่ผลที่ตามมามันเลวร้ายมาก

แล้วจะมีอะไรที่เลวร้ายกว่าที่ เธอจะต้องกลายเป็นแวมไพร์อีกล่ะ

ฉันต้องการพี่สาวของฉันนะ ไม่ใช่หนึ่งในพวกนั้น

เราจะหาทางออกของเรื่องนี้กัน ทุกอย่างจะต้องคลี่คลายด้วยดี

ฉันก็หวังอย่างนั้น

มันงดงาม ใช่มั้ยล่ะ

มาทำอะไรที่นี่ เคลาส์

ที่เราตกลงกันไว้กับไทเลอร์ ก็คือคุณต้องออกจากร่างของเขา

แล้วไปใช้ร่างคนอื่นทันทีที่คุณมีโอกาส

ใช่ ก็ตอนนั้นฉันคิดว่าฉันจะตายนี่

แต่ก็เห็นชัด ๆ ว่า ดวงฉันยังไม่ถึงฆาต ฉันยังหายใจ

แล้วก็มาอยู่ที่นี่ไงล่ะ

- พาฉันเข้าร่างเดิม - ยังทำตอนนี้ไม่ได้

ครูวิชาประวัติศาสตร์ของเธอ

เปิดโปงไทเลอร์ กับแคโรไลน์กับสภาแล้ว

พวกเขาต้องหนีสุดชีวิต แล้วร่างนี้ก็อ่อนแอด้วย

ฉันต้องช่วยเอเลน่า ก่อนที่เธอจะต้องดื่มเลือด

เอเลน่าตายแล้ว แล้วมันก็ไม่เกี่ยวกับฉันอีกต่อไป

นี่คุณกำลังลืมคนที่ช่วยชีวิตคุณไว้นะ

เธอกำลังลืมแล้วว่า ฉันดึงลิ้นของเธออกมาได้

เอาฉันกลับเข้าร่างได้แล้ว

ถ้าฉันทำให้เอเลน่า เป็นมนุษย์ต่อไปได้

คุณก็จะมีเลือดสำรองที่ไม่มีวันหมด เพื่อสร้างลูกผสมของคุณ

นั่นไม่ใช่สิ่งที่คุณต้องการหรอกเหรอ

ด้วยกฎเดียวกันนะ ห้ามบอกใครแม้แต่คนเดียว

เข้าใจรึเปล่า บอนนี่

"ห้องฉุกเฉินมิสติคฟอลส์"

บาทหลวงยัง มีอะไรให้เรารับใช้คะ

อย่าบอกนะเรื่องความดันโลหิต ของคุณอีกแล้ว

พูดตามตรงนะครับ ผมหวังว่ามันคงอยู่ที่นี่

คลังเลือดอยู่ที่ชั้นใต้ดิน พวกนายคนหนึ่งไปค้นที่ห้อง

- นี่คุณกำลังทำอะไร - เพิ่มมาตรการความปลอดภัยครับ

เลือดในโรงพยาบาลนี้ มักบินออกไปจากที่เก็บอยู่บ่อย ๆ

- แล้วใครอนุญาตให้คุณทำเรื่องนี้ - สภาครับ

พวกเขาไว้วางใจให้ผม รักษาความมั่นคงของเมืองนี้

ไม่เหมือนกับครอบครัวผู้ก่อตั้ง บางครอบครัว

ผมไม่มีความสนใจ ในทางตรงข้ามหรอก

มันหมายความว่ายังไงกันคะ

อลาริค ซัลซ์แมนบอกทุกอย่างแล้ว

คงจะถึงเวลาที่ต้อง เริ่มหางานใหม่แล้วล่ะ

เอเลน่าไม่อยากเป็นแวมไพร์หรอก

เธอไม่อยากจะตาย แล้วตอนนี้เธอก็ไม่ตายไง

- นี่ไม่ใช่ความผิดของนาย แมตต์ - เป็นความผิดของฉันทั้งหมด

ฉันเป็นคนขับ ฉันได้รับการช่วยเหลือ เธอเป็นแวมไพร์ก็เพราะฉัน

เบา ๆ เวลาพูดคำว่า "ว" หน่อย ฉันกำลังหนีอยู่

ตอนนี้ฉันน่าจะไปถึงครึ่งทาง สู่ฟลอริดาแล้ว

ถ้าสภาตามล่าตัวเธอ แล้วทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ

ก็เพราะไม่รู้จะไปไหนน่ะสิ

ไทเลอร์ตายแล้ว ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไป

- มีอะไรให้ช่วยครับ - โทษที

ที่นี่ปกติครับ

นี่มันเรื่องอะไรกัน

เรามีอะไรจะถาม เรื่องลูกชายคุณสักหน่อยน่ะ

คุณจับกุมฉันไม่ได้ ฉันเป็นนายกเทศมนตรีเมืองนี้นะ

คุณไม่ใช่อีกต่อไปแล้วล่ะ

ขอโทษด้วยนะ ลิซ วันนี้คุณไม่ต้องไปทำงานหรอก

นี่คุณพูดเรื่องอะไร

มีเรื่องอะไร

พวกเขาจะเอาตราของคุณออก

คุณไม่เหมาะที่จะปกป้อง พวกเราอีกต่อไป

- คุณไม่รู้หรอกว่ากำลังสู้กับอะไรอยู่ - ตรงกันข้ามเลย ลิซ

ผมรักษาการแทนคุณแล้วนะ เราแจกเวอร์เวนให้คนทั้งเมืองแล้ว

รวมถึงของที่เราพบ ในบ้านซัลวาทอร์ด้วย

เรากำลังรุก

ค่ะ แม่ หวัดดีค่ะ

ลูกอยู่ที่ไหน บอกแม่มาสิว่าไปได้ไกลแล้ว

อยู่ไหนเหรอคะ

เป็นคำถามที่ดีค่ะ ก็อยู่บนทางหลวงที่น่าเบื่อน่ะค่ะ

ทำไมคะ ทุกอย่างปกติดีรึเปล่า

แคโรไลน์ เกิดอะไรขึ้น

- ขยะแขยงล่ะสิ - เปล่า มันก็

- น่าขยะแขยง - ใช่ ฉันกำลังจะอาเจียน

ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะพูดแบบนี้

แต่ฉันหยุดคิดถึงเลือด ไม่ได้จริง ๆ นะ

ฉันควรช่วยชีวิตเธอก่อน ไม่งั้นเธอก็คงไม่เป็นแบบนี้

ไม่สิ ถ้านายช่วยฉัน แมตต์ก็จะต้องตาย

แล้วนายคิดว่าฉันจะรับได้งั้นเหรอ

สเตฟาน ฟังฉันนะ นายทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว

นายทำอย่างที่เคยทำเสมอ นายเคารพการตัดสินใจของฉัน

แล้วฉันจะทำยังไงล่ะ ถ้าบอนนี่หาวิธีช่วยเธอไม่ได้

เพราะเธอก็จะต้องเลือกอีกครั้ง ว่าจะปล่อยให้ตัวเองตาย

หรือกลายเป็นแวมไพร์

เราก็จะไปข้ามสะพานนั่น เมื่อถึงเวลานั้น

พระเจ้า นี่ฉันพูดไปว่า "ข้ามสะพานนั่น" งั้นเหรอ

เธอหัวเราะ

ฉันค่อนข้างมั่นใจว่าจริง ๆ แล้ว เธอไม่ได้คิดหรอกว่ามันตลกน่ะ

ฉันหยุดไม่ได้น่ะสิ

วันนี้อารมณ์ของเธอ พลุ่งพล่านขึ้นนิดหน่อย

มากทีเดียวล่ะ

ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร

ฉันขอโทษ ฉัน...

ฟังฉันนะ

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ฉันจะอยู่กับเธอ

ฉันช่วยเธอได้

โอเค ฉัน...

ทำไมไม่กลับขึ้นไปชั้นบน ที่มันมืด ๆ ล่ะ

เดี๋ยวฉันเก็บกวาดเอง

- นึกว่าคุณไปแล้วซะอีก - ชุดนอนสวยนะ

ฉันเหนื่อยนะ เดม่อน

เอาไอ้นี่มาให้น่ะ

นึกว่าหายไปแล้วซะอีก ขอบคุณ

ฉันแค่ต้องพูดบางสิ่งบางอย่าง

ทำไมคุณต้องพูดกับ สร้อยคอของฉันด้วยล่ะ

เพราะสิ่งที่ฉันกำลังจะพูด...

อาจเป็นเรื่องที่เห็นแก่ตัวที่สุด เท่าที่ฉันเคยพูดมาในชีวิตน่ะสิ

เดม่อน อย่าไปถึงจุดนั้นเลย

เปล่า ฉันแค่ต้องพูดออกมาสักครั้ง เธอต้องได้ยินสิ่งนี้

ฉันรักเธอนะ เอเลน่า

และเพราะฉันรักเธอนี่แหละ

ฉันเลยเห็นแก่ตัวกับเธอไม่ได้ไงล่ะ

ทำไมเธอจะรู้เรื่องนี้ไม่ได้ล่ะ

ฉันไม่คู่ควรกับเธองั้นเหรอ

แต่น้องชายของฉันคู่ควร

พระเจ้า หวังว่าเธอคงจะไม่ลืมสิ่งนี้นะ

แต่เธอต้องลืม

คุณน่าจะรู้อะไรดีกว่า การเอาเปรียบสาว ๆ นะ

เป็นคำแนะนำที่ดี เห็นสักคนมั้ยล่ะ

เรื่องเศร้าเกี่ยวกับเอเลน่า

ไม่ได้ทำให้เมฆสีเทา มันเข้มขึ้นหรอกนะ

แล้วแมตต์มีประกันพาหนะมั้ยล่ะ

สเตฟาน

เอเลน่า อย่าขยับ

ผู้หญิงจอมตื้อของนาย

ครับแม่ มีอะไรเหรอครับ

ไทเลอร์ ขอบคุณพระเจ้า ลูกไม่เป็นไรใช่มั้ย