The Legend of Vox Machina

ฟังนะ ข้าไม่ได้มีความลับ ข้าแค่ยังไม่ได้บอกเจ้า

นั่นแหละเขาเรียกว่าความลับ

จัดการได้ดีนี่ เจ้าเพอร์ซิวัลหน้าโง่

ข้าเหรอ เจ้าควรจะดูแลกร็อกนี่

ถ้าจู่ๆ เจ้าไม่เทข้ากลางอากาศ ข้าก็คงดูแลให้หรอก

แล้วอะไรของเจ้าวะ คีย์เลท

กล้าดียังไงมาโทษข้า ข้า…

"จากฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่แห่งทาลโดเร กลายเป็นขี้แพ้ผู้ยิ่งใหญ่แห่งทาลโดเร"

- เจ้ามีอารมณ์อื่นนอกจากเหวี่ยงมั้ย - พอได้แล้ว

เงียบ

ทำไมทุกคนถึงทำพังไม่เป็นท่าขนาดนี้

มันเป็น…

การปล้นที่สมบูรณ์แบบ

เจ้าคิดว่าจะบุกเข้าไป ในคลังเอกสารโคบอลต์ได้เหรอ

เล่นมุกสินะ

ถ้าข้าเล่นมุก เจ้าคงขำท้องแข็งไปแล้ว

เพราะข้า แทเรี่ยน แดร์ริงตัน ฝึกแสดงด้นสดอยู่ห้าปี

คณะละครซันเดย์น่ะ

อ๋อเหรอ

ชอน เรากำลังไล่ตามเงาชัดๆ

จากที่เราค้นมา ไม่มีนักปราชญ์ นักประวัติศาสตร์ หรือมีเอกสารอะไร

ที่มีข้อมูลของพระองค์ผู้กระซิบ

ในนิมิตของข้า หนึ่งในนักรบที่สู้กับพระองค์ สวมเสื้อคลุมวิญญาณโคบอลต์

ถ้าที่ไหนจะมีเอกสารเกี่ยวกับพระองค์ ก็ต้องเป็นที่นั่นแน่ๆ

แค่ขอเบิกม้วนคัมภีร์ธรรมดา จากคลังยังยากเลย

ความลับสำคัญขนาดนี้เนี่ยนะ

พวกเขาไม่มีวันบอกเราหรอก

เจ้าก็เลยคิดจะแอบเข้าไป ในห้องนิรภัยที่ป้องกันแน่นหนามาก

แถมยังมีสำนักพระนักรบ ที่เก่าแก่นับพันปีเฝ้ายามอยู่

และเดินออกมาพร้อมความรู้ ที่อันตรายมากจนถูกลบออกจากประวัติศาสตร์สินะ

เรื่องมันซับซ้อนกว่านั้นเยอะ

คลังเอกสารโคบอลต์เป็น ห้องสมุดตำราศักดิ์สิทธิ์ที่มีการรักษาความปลอดภัยสูง

ตรงห้องนิรภัยที่แกนกลาง เก็บโบราณวัตถุที่เก่าแก่และสำคัญที่สุด

รวมทั้งม้วนคัมภีร์ของเราด้วย

ซึ่งมีการคุ้มกันอย่างแน่นหนา โดยกองทัพพระนักรบชั้นสูง

แทเรี่ยนจะแสร้งว่าเป็นเศรษฐีใจบุญ ที่บริจาคสมบัติมูลค่ามหาศาลให้กลุ่มวิญญาณ

นั่นก็คือเกราะผู้พลีชีพแห่งรุ่งอรุณของไพค์

แต่ไพค์จะเนียนเข้าไปด้วย

ในขณะที่พระพานางส่งตรงเข้าไป ในห้องนิรภัยโดยไม่รู้ตัว

ขณะเดียวกัน ฝาแฝดจะใช้เครื่องรางแห่งสัจจะ ด้วยความเอื้อเฟื้อจากเจ้า กิลมอร์

เพื่อหารหัสลับประจำวันที่ต้องใช้ เพื่อพากร็อกกับไพค์ออกจากห้องนิรภัย

ข้อมูลที่ได้จากสายข่าว ของแวกซ์ในแคลพส์บอกว่า

ห้องนิรภัยได้รับการป้องกัน ด้วยสนามพลังต่อต้านเวทมนตร์ที่ซับซ้อน

นั่นคือหน้าที่ของข้ากับคีย์เลท

พอเราปิดสนามพลังแล้ว กร็อกก็เสกตัวเอง ออกมาจากเครื่องรางของทริงเค็ต

เพื่อจัดการกลไกขนาดใหญ่ที่ควบคุมห้องนิรภัย

ในขณะที่ไพค์ดื่มน้ำยาแห่งความเข้าใจ…

ที่จะมอบสติปัญญาให้นาง ถอดรหัสจารึกโบราณของห้องนิรภัย

แล้วเราก็รีบหนี ก่อนที่จะมีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เอาละ มีคำถามมั้ย

มีข้อสำคัญข้อเดียว

นอกจากความผิดที่สมรู้ร่วมคิด ข้าจะได้อะไรจากเรื่องนี้

ความพึงพอใจที่ได้กอบกู้โลก จากวันสิ้นโลกไงล่ะ

ขอไปกินมื้อค่ำกับสมาชิกใหม่ได้มั้ย

ใคร ข้าเหรอ

ข้าปลื้มนะ แต่ข้าแทบไม่รู้จักเจ้าเลย คุณผู้เจิดจ้า

ได้โปรด เรียกข้าว่าชอน

ได้สิ แล้ว…

เชิญทางนี้

พวกเขามาถึงแล้วขอรับ ภัณฑารักษ์สูงสุด

ท่านแบร์ริงตันใช่มั้ย

ข้าคือยูดาลา ฟอน หัวหน้าผู้ดูแลคลังแห่งวิญญาณโคบอลต์

เราซาบซึ้งกับสมบัติบริจาคของท่าน หากเป็นของจริง

แน่นอนอยู่แล้ว ระวังด้วยล่ะ ของชิ้นนี้ค่อนข้างบอบบาง

แน่นอน เราจะดูแลอย่างดีที่สุด

ขอบคุณครับ

ข้าต้องขอให้คนของท่านรอข้างนอก เพื่อความปลอดภัย

ทำไมกัน คิดว่าเราจะปล้นท่านหรือไง

มีหลายคนพยายาม แต่คนเหล่านั้นก็หายสาบสูญไปหมดแล้ว

ไปซะ พวกไพร่ ชิ่วๆ

วัตถุโบราณในตำนานชิ้นนี้ ดูเป็นของจริงขอรับ ภัณฑารักษ์สูงสุด

กลุ่มวิญญาณขอขอบคุณ สำหรับความเอื้ออาทรของท่าน ท่านแบร์ริงตัน

ท่านพบวัตถุโบราณที่หายากแบบนี้ได้ยังไง

แหม ตายจริง ถ้าให้เล่าก็คงยาวเลยแหละ

ข้าไม่อยากเสียเวลาของท่านไปมากกว่านี้

ตกลง ถ้าเช่นนั้นข้าจะ นำกล่องนั้นไปที่ห้องนิรภัยด้วยตัวเอง

สายฟ้าฟาดลงมาทันใด

อสุรกายร่างมหึมายืนตระหง่าน ปกป้องวัตถุโบราณ จากมนุษย์แสนกระจ้อยร่อยแต่มุ่งมั่น

เขามีนามว่า แบเรียน แบร์ริงตัน

อีแม่ย้อย อีควายเอ๊ย

อดทนไว้นะ เพื่อนยาก

เพอร์ซี่กับคีย์เลท จะปิดสนามพลังต่อต้านเวทมนตร์

แล้วเจ้าจะได้ออกมาจากเครื่องราง

หวังว่านะ

เข้าไปถึงแล้วติดต่อข้าด้วย

โอเค เพอร์ซี่ ได้ยินข้ามั้ย

เสียงดังฟังชัด บอกทุกอย่างที่เห็นมา

เอาละ มีแสงสีฟ้าโยงหากัน

ด้วยเส้นที่โยงออกมา จากสัญลักษณ์บางอย่าง

รหัสรูนสลับตำแหน่ง ที่มีกลไกเพื่อกดเวทมนตร์เอาไว้

เป็นไปได้ยังไง

ข้าก็หวังว่าเจ้าจะรู้นั่นแหละ

โอเค ก่อนอื่นเจ้าต้องหาและกด…

ขอโทษขอรับท่าน

- กดอะไรนะ - ข้าว่าข้าคุ้นๆ ท่านนะ

อะไรเนี่ย

มาเร็ว

เชี่ย

ที่นี่คือห้องสมุดนะ

มีเครื่องรางแห่งความจริงมั้ย

อยู่นี่ มาดูกันว่าวันนี้ใครคุยเก่งบ้าง

โอ๊ย สว่างเป็นบ้า

สวัสดี

เจ้าโง่รึไง

ที่นี่มีแต่คณะสงฆ์ของเรา เจ้าไม่มีทางแม้แต่จะออกไปทางประตูหน้าได้

หยาบคายนะ เจ้าไม่คิดว่าหยาบคายเหรอ

สุดๆ เลย

บางทีเจ้าอาจชดเชยให้เราได้ ด้วยการบอกรหัสลับของวันนี้กับเรา

ข้าจะไม่มีวันบอกรหัสห้องนิรภัย

"ดวงตาของหัวใจมองด้านบน ดวงตาของมือมองด้านล่าง"

เดี๋ยว อะไรนะ เจ้าทำ…

ขอบคุณที่เปิดใจนะ เพื่อน

รู้มั้ย เจ้าแต่งตัวแบบนี้ก็หล่อดีนะ มันเหมาะกับเจ้า

แต่เจ้าใส่ชุดนี้แล้วดูเตี้ยตันนะ

พูดจาหัวกล้วยอะไรนะ

ไม่นะ

กิลมอร์บอกฤทธิ์เครื่องรางแห่งความจริง อยู่ได้นานแค่ไหนนะ

ต้องรออีกนานแค่ไหนเนี่ย

เปรตเอ๊ย

ช่วยด้วย

ห้องนิรภัยนี่สุดยอดเลยแฮะ

เพอร์ซี่ บอกข้าหน่อยสิ

นี่เจ้า

สาบานได้ว่าข้ารู้จักเจ้าจากที่ไหนสักที่

ไม่น่าเป็นไปได้จริงๆ ข้าควรจะ…

เดี๋ยว เจ้าคือพ่อหนุ่มแฟนซี

แฟนซีอะไรนะ

ข้าจำเจ้าได้จากโปสเตอร์ทัวร์

ไอ้เวรชอร์ตฮัลต์เอ๊ย

ขอลายเซ็นหน่อยได้มั้ย

เดอโรโลที่สาม

ข้าหมายถึงลายเซ็นของสแกนแลน

เพอร์ซี่

ตอนนี้เขาไม่อยู่

แต่ข้าไปตามมาให้เจ้าได้

เยี่ยมเลย ข้าไม่อยากเชื่อว่า เจ้ายังไม่ได้ฟังเพลงของเขา

ให้ข้าเล่นให้ฟังนะ

เร็วเข้า

ดูไม่ดีเลย

แต่ข้าก็ยังดูสง่างาม

ขี่โลมาที่เปลวเพลิงลุกโชนอยู่ในทะเลอัคคี

"เร็วขึ้นอีก ฟิเอโร" ข้าตะโกนและกระโดดลงไปในการต่อสู้

โดยไม่คิดถึงความปลอดภัยของตัวเอง

แต่ข้ามั่นใจว่า ข้าจะได้รับเกราะนั้นมา อย่างมีเกียรติและสง่างาม

เป็นเรื่องเล่าที่น่าปวดใจ ท่านแบร์ริงตัน

ท่านคงดีใจที่รู้ว่า ตอนนี้วัตถุโบราณ ได้รับการปกป้องอย่างดี

จากระบบรักษาความปลอดภัยหลายชั้น

หลายชั้นเหรอ

สนามพลังต่อต้านเวทมนตร์ของห้องนิรภัย ป้องกันนักเวทย์ได้ดีเยี่ยม

แต่ถ้าสนามพลังล้มเหลว ผู้พิทักษ์เวทมนตร์ก็จะทำงานทันที

ผู้พิทักษ์เหรอ ขอแวะเข้าห้องน้ำหน่อย

แทรี่

แทรี่

"ซ่อนในลังสิ ง่ายจะตาย เจ้าจะได้อ่านหนังสือไม่กี่เล่ม"

ใหญ่เป็นบ้า

เอาละ กร็อก ออกมาได้แล้ว