A Shop for Killers (킬러들의 쇼핑몰)

"สิบสี่ปีก่อน"

ตำแหน่งบราโว่ถูกพบแล้ว

ส่งกำลังเสริมมาเดี๋ยวนี้

ไม่มีหรอก นายต้องยื้อไว้

ปัดโธ่ อยากให้เราตายกันหมดหรือไง

คอนโทรล อัลฟ่าที่สี่นาฬิกาตะวันออก อาร์พีจีห่างไป 100 เมตร จัดการซะ

คอนโทรลจะจัดการระเบิดอาร์พีจี อย่าขยับไปไหน

สี่นาฬิกา ระเบิดอาร์พีจี

อาร์พีจีระเบิดแล้ว

หัวหน้า ถ้าโดนอาร์พีจีอีกลูก

เราจบเห่แน่ครับ

ที่รัก แม่จ๋า

- หนูอยากกลับบ้าน - ถ้าอยากเจอหน้าเมียกับแม่

ก็ก้มลงไปอีกนิด โอเคนะ

หัวหน้า

เราต้องเผ่นกันแล้ว ไม่งั้นได้ตายกันหมดแน่

ซองโจก็กำลังแย่อยู่

ฟังให้ดี

ภารกิจของเราคือ พาเขากลับเกาหลีได้อย่างปลอดภัย

นั่นสำคัญยิ่งกว่าชีวิตเรา เข้าใจนะ

แม่งเอ๊ย

รออีกสามนาที

ถ้ายังติดต่อซองโจไม่ได้ เราจะไปที่รถของเบล เข้าใจนะ

หัวหน้า เบลออกจากพื้นที่ปฏิบัติการ กำลังไปหาบราโว่ครับ

ว่าไงนะ

ให้ตาย

ไอ้เวรนั่น

ไปไกลๆ เลย ไอ้เวร แม่งเอ๊ย

ขอบใจ

นายช่วยชีวิตฉันไว้เลย

ทำดีมาก ไอ้หนู

อย่าขยับ

วางอาวุธ

วางลงๆ

กำลังเสริมมาแล้ว

จังหวะดีจริงๆ

ฉันจะหยุดพวกที่ขึ้นมาบนอาคารให้

พวกนายไปช่วยคนของเราเถอะ

เร็วสิ

ก็ได้ โอเค

เรานี่ขยันจริงๆ

ใช่ไหมล่ะ

ซองโจน่ะ

- อ๊ะ - ทำดีมาก

หัวหน้า ผมนึกว่า วันนี้จะไม่รอดซะแล้ว จริงนะ

วันที่เราต้องลงนรกเหรอ

เราจะลงนรกกันอีกเมื่อไหร่

- ไม่ใช่วันนี้ - ไม่ใช่วันนี้แน่ๆ

หัวหน้า

ทีมของเบลกับซองโจ ยังไม่กลับมาที่ฐานเลยครับ

ได้ลองวิทยุหาหรือยัง

วิทยุเงียบไปเป็นชั่วโมงแล้ว

จุนชอล เตรียมตัวกลับก่อน

- ครับ - ไปกัน พสิน

พี่

ได้ยินไหม ตอบที

อยู่ที่ไหนน่ะ

คิดว่าเกิดเรื่องอะไรไหม

กับเบลน่ะนะ

หมอนั่นลงนรกยังกลับขึ้นมาได้เลย

โอเคนะ เห็นไหม

พอเบลลงไป ก็ไม่มีใครขึ้นมาบนนี้สักคน

แปลว่าตายเรียบไง

ถ้าห่วงนักก็ลงไปตามหาสิ

ฉันขอพักหายใจอยู่นี่แหละ

โคตรเหนื่อยเลย

นี่ เด็กใหม่

วันนี้ทำได้ดีมาก

ถ้าไม่ได้นาย ฉันคงได้ลงนรกไปแล้ว

ไม่ใช่วันนี้

ไม่ใช่วันนี้

ช่วยด้วย

- คุณครับ ช่วยด้วย ได้โปรด - ลูกชายฉัน

ลูกชายผม ลูกชายเรา

ได้โปรดช่วยเขาด้วย

ช่วยด้วย ช่วยลูกชายเราด้วย

ทำอะไรของคุณน่ะ

บ้าเอ๊ย

หาเจอซะเร็วเลยนะ

ไปกันเถอะ โอเคนะ

อะไร

มีอะไรเหรอ

เห็นผีหรือไง

เปล่า ไม่ใช่…

เบลฆ่าพลเรือนพวกนั้น…

นี่มัน…

พี่ อย่าบอกนะ

ฉันไม่ได้ฆ่าพวกเขา

ไอ้นี่ต่างหากที่ฆ่า

เราต้องเล่าแบบนั้นเหรอ

แล้วหมอนี่ล่ะ

ไอ้บ้าเอ๊ย

ทำแบบนี้ไปทำไม

ให้เราจัดการทุกอย่างได้แท้ๆ

ใช่ไหม

พี่จอง มาแล้วเหรอ

เกิดอะไรขึ้น

ไอ้เด็กนี่พยายามช่วยพลเรือน เกินเหตุน่ะสิ

ผมบอกให้เรากลับกันแล้วแท้ๆ บ้าเอ๊ย

มันก็เป็นของมันแบบนี้

ขอให้พบทางสว่างนะ ซองฮวาน

อย่าเพิ่ง

จะปล่อยให้มีพยานไม่ได้

"A SHOP FOR KILLERS"

"ตอนที่ 6 จองจินมัน"

ภารกิจของจำเลย คือคุ้มกันนักธุรกิจชาวเกาหลีคนหนึ่ง

มีการสังหารพลเรือนทั้งสิ้นเก้าราย

ห่างจากพื้นที่ปฏิบัติการ หนึ่งกิโลเมตร

แต่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง

ฉันขอถามอีกครั้ง

คุณไม่เห็นพลเรือนในอาคาร

ระหว่างปฏิบัติการเลยเหรอ

จะต้องให้พูดอีกกี่รอบกัน ผมไม่เห็นใครเลยครับ

เราแทบเอาตัวไม่รอด

แล้วจะไปรู้ได้ไงว่ามีใครเข้าๆ ออกๆ

มัวทำอะไรล่ะ แปลไปสิ

ไม่ ผมไม่เห็น

คุณเห็นคนบนดาดฟ้าถูกฆ่าหรือไม่

คนที่อยู่บนดาดฟ้าพวกนั้น

ไม่ใช่พลเรือน พวกนั้นเป็นกบฏครับ

และกบฏพวกนั้นก็ฆ่าพลเรือน

ทั้งยังฆ่าซองฮวาน คนของเราด้วย

แปลให้มันดีๆ นะ

กรุณาตอบมาว่า "ใช่" หรือ "ไม่" ค่ะ

เขาช่วยชีวิตผมไว้

ศาลที่เคารพ อัยการต้องการเรียกตัวคุณจองจินมัน

หัวหน้าปฏิบัติการนี้ขึ้นเป็นพยานค่ะ

หัวหน้ามาช้าไง ก็เลยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ไอ้เวรพวกนั้น เกือบฆ่าผมไม่รู้ตั้งกี่รอบ

ถ้าไม่มีเบล

ผมคงไม่ได้ไปช่วยทุกคนแล้ว

อีกอย่าง เด็กนั่นมีปืนนะ

จะลั่นไกก็ไม่ผิดนี่

คนแบบพวกเราถูกทหารเด็กฆ่าอยู่ตลอดนะ

ปืนนั่นไม่มีซองกระสุนด้วยซ้ำ

อาจมีลูกอยู่ในลำกล้องก็ได้นี่ครับ

เบล

พูดว่าจะปล่อยให้มีพยานไม่ได้

แล้วไงครับ

พยานเรื่องอะไร

กระสุนที่ฝังอยู่ในหัวคิมซองฮวาน

เป็นลูก .45 ครับ

แต่จากปืนที่เก็บมาจากพวกกบฏ

ไม่มีปืน .45 เลยครับ

นี่จะขุดข้อมูลมาเล่นงานเราเหรอ

แค่พูดสิ่งที่เห็นไปก็พอ

ถูกไหมล่ะ

ฉันขอถามอีกครั้ง

ในระหว่างภารกิจนี้

คุณได้เห็นหรือไม่ได้เห็น ว่าจำเลยสังหารคนอื่น

นายเคยมองหน้าเบลดีๆ ไหม

- อะไรนะ - เคยได้มองตาเขาไหม

ในนั้นมันไร้ความรู้สึก

หมอนั่นไม่รู้สึกผิดกับการฆ่าคน เป็นเครื่องจักรสังหารขนานแท้

เขาอาจเป็นวีรบุรุษได้เลย ถ้านี่เป็นสงครามระหว่างชาติ แต่…

ยังไงซะ

นายรู้ไหม

นายกับเบลน่ะเหมือนกันอยู่

เบลมีบางอย่างที่น่าขนลุก

ผมไม่รู้ว่าหมอนั่นเป็นคนหรือปีศาจ บางทีผมก็กลัวนะ

แต่ตอนที่เราอยู่ด้วยกัน

ผมรู้สึกอุ่นใจว่าวันนี้ผมจะไม่ตาย

ว่าวันนี้ผมจะยังไม่ลงนรก ผมรู้สึกสบายใจ

แต่กับหัวหน้าไม่ใช่แบบนั้น

สำหรับหัวหน้า ภารกิจสำคัญกว่าชีวิตเราเสมอ

ไม่ใช่เหรอครับ

นายเองก็เย็นชา

ถึงจะอยู่ในการสังหารหมู่ นายก็ยังคุมอารมณ์ได้

เราไม่เหมือนกัน

ผมไม่ได้สนุกกับเรื่องนี้เลย

แต่หมอนั่น…

จินมัน

เราเป็นทหารรับจ้าง ไม่ใช่ทหารประจำการอีกแล้ว

ตอนที่ออกไปทำภารกิจแบบนั้น

ยังไงก็ต้องมีลูกหลงกันบ้าง

ลูกหลง…

กับการจงใจฆ่ามันต่างกันครับ

คุณคะ ตอบมาสิ

ผมไม่เห็นครับ

เนื่องจากไม่มีหลักฐานเพียงพอ

จำเลย

จึงไม่มีความผิด

พวกนายทั้งคู่สำคัญกับฉัน

คนเดียวที่ควบคุมเบลได้

ก็คือนาย

เข้าใจแล้วครับ

แต่มีเงื่อนไขหนึ่งข้อ

จากนี้ไป

อย่าส่งเบลมาในภารกิจของผมอีก

อะไรวะ

สงสัยฉี่เลอะตัวเอง

ไม่นึกเลยว่าหัวหน้าจะทำแบบนั้นในศาล

เขาเป็นพวกยึดถือกฎมาตลอด

กลัวแทบแย่ว่าเขาจะทำเราซวยในศาล

แต่ดันกลายเป็นว่าเขารักพวกพ้อง

ครอบครัวต้องมาก่อนอยู่แล้ว

มองเขาเปลี่ยนไปเลยแฮะ

ว่างั้นไหม

หุบปากไปเลย ซองโจ

เดี๋ยวไอ้จ้อนก็หลุดหรอก