The Season for Love (La morte-saison des amours)

Wat doe ik hier?

Afwezig en dromerig…

…alles waar ik van hou in romantische gravures.

Het huishouden kan wachten. Kom mee.

Ik ben een man van rituelen en gewoonten.

Onze wandeling is heilig…

…en ik ben vroom.

Voor mij is het verstrijken van de tijd een mysterie.

We zijn een stel.

Mensen zeggen over ons:

Geneviève en Sylvain houden van elkaar.

Ze zijn gelukkig.

Maar wat betekent dat echt?

Zijn we nog hetzelfde stel…

…als toen we hier tien maanden geleden kwamen?

Toen ik Sylvain ontmoette, wist ik dat ons leven verbonden zou zijn.

Ik dacht dat ik vrij was. Ik werkte voor een uitgever…

…en op een dag kwam ik hem tegen in de gang.

Romantisch, geniaal en een beetje gek.

Ik kende z'n reputatie.

We hadden vijf jaar daarvoor z'n eerste boek uitgegeven.

Ik weet niet of het veel verkocht werd, maar het baarde opzien.

Sindsdien had hij niets meer geschreven.

Hij vertelde z'n vrienden over z'n toekomstige boeken…

…zonder de moeite te nemen om ze te schrijven.

Hij gedroeg zich net zo…

…met meisjes.

Hij hield ervan om indruk op ze te maken en ze te verleiden.

Dat kostte hem geen moeite, maar een week later was het voorbij.

Eerst dacht ik dat ik weer een stuk in z'n verzameling was.

Ik verwachtte het en het hinderde me niet.

Tot m'n verbazing was het niet zo.

Onze gevoelens werden al snel serieus en ik was verrukt.

Ik geloof niet in liefde zonder respect.

Z'n manier van leven werd opeens ondraaglijk voor hem.

Hij vroeg me om te trouwen en er samen vandoor te gaan…

…ver van iedereen, in een soort kluizenaarshut.

Zijn er nog betoverde eilanden in deze wereld?

Ik weet er één.

Het spook in een buitenissige droom.

Een man, een utopist en architect…

…droomde onder Lodewijk XV van de ideale stad.

Zoals Le Corbusier, maar 200 jaar eerder.

De koning gaf hem het geld en hij begon.

Toen stierf de koning en alles kwam tot stilstand.

Op het land staat de halve fabriek die was gebouwd als het Parthenon.

Nutteloos en onbewoond…

…het restant van een gulle buitenissigheid.

Hij heette Claude-Nicolas Ledoux.

Hij geloofde in geluk en anderen gelukkig maken.

Er zijn magische plekken en La Saline des Chaux is er een van.

We konden er wonen, een huis huren dat onze kluizenaarshut zou zijn.

Laten we gaan.

Ik werk, je houdt van me en ik hou van jou.

We zijn gelukkig.

Tien maanden eenzaamheid en de dagelijkse routine.

Ik hou nog van hem…

…en hij houdt nog van mij.

Maar we wandelen nu in stilte…

…en hebben elkaar niets te zeggen.

We hebben een schema.

Een tijd om te wandelen, een tijd voor z'n werk…

…en ook een tijd voor de liefde.

Hij leeft…

…hij werkt…

…ik kijk naar hem.

Maar het kost me moeite het gezicht van het geluk te herkennen.

Dit is niet wat ik me had voorgesteld.

Lukt het?

Ja hoor.

Maar ik lees je nu niets voor.

Ik heb een hekel aan concepten en aantekeningen.

Henri Beyle's wasserijnotities…

…zouden het geheim van Stendhals genialiteit zijn geweest.

Heb je de personages erg veranderd?

Nee, maar ik heb ze verrijkt.

Ze spreken zich constant tegen en worden tweeslachtig.

Geen held, geen verrader, geen psychologie.

Een mozaïek van kleine feitjes.

Maar laten we het daar niet over hebben.

Je hebt vaak genoeg gezegd…

…dat je een boek moet lezen, niet vertellen.

Het is 10 over 5. Tijd om te pauzeren.

Ring, ring.

Herinner je je die utopische schrijver…

…die een zoon van Rousseau of de Markies de Sade's kon zijn?

Hij beschreef de huizen van plezier…

…met grafieken en tijdschema's.

Ik kan niet functioneren zoals de spoorwegen.

Tien over zeven, sneltrein naar Cythera.

Sylvain…

…we lachen bijna niet meer.

We praten niet meer. Waarom niet?

Jij werkt en ik…

Jij helpt me met m'n werk.

Zonder jou kreeg ik geen zin op papier.

Je bent mijn bewijs.

Liefde en werk, dat is waar ik voor leef.

En ik ben gelukkig.

En jij? Ben jij gelukkig?

Misschien ben ik een egoïstisch monster.

Ben ik een gevoelloze intellectueel?

Is dat wat je in de spiegel ziet?

De enige spiegel die me interesseert is jouw blik.

Dus geef antwoord.

Zo eenvoudig is het niet.

Alleen leven is al moeilijk genoeg.

Maar samen…

Tienduizend Griekse soldaten in Perzië…

…legden vechtend 2000 kilometer af.

Elke soldaat had een kameraad, de sterke hielp de zwakke.

Dat was hun geheim.

Wij reizen samen door het leven.

Jij bent m'n kameraad.

Ik ben klein, weet je.

Ik zou je helm hebben gedragen…

…en jij allebei onze schilden.

Nee, jij bent de sterkste.

Door jou ben ik weer gaan werken.

Ik heb nog nooit een man gevonden die ik zo aantrekkelijk vond.

En ik geen vrouw.

Ik beef nog steeds elke keer als ik je's morgens zie.

Je kunt geen liefde hebben zonder ongerustheid.

Ik ben ongerust.

Ik ben blij dat je ongerust bent.

Ik heb zin om te wandelen voor het eten.

Ga je mee?

Ik kan niet. Ga maar alleen spelen.

Natuurlijk…

…gevoelens worden oud, net als mensen…

…en dragen de last van routine en gewoonte.

Als je je dingen gaat afvragen twijfel je waarschijnlijk al.

Gelovigen zeggen: Als je geen geloof hebt…

…zeg dan een gebed en het geloof komt vanzelf.

Ik heb net gebeden.

Ik geloof dat ik van hem hou. Ik geloof dat hij van mij houdt.

Maar als ik denk aan ons leven…

…moet ik me wel afvragen wat ervan is geworden.

Is het nog hetzelfde?

Nog steeds stil? - Het is de tijd van het jaar.

Maar de Club van Whiskyliefhebbers heeft er twee leden bij.

De voorzitter en z'n vrouw zijn er. - De voorzitter?

Ja, Jacques Symphon. Hij is onze grote man.

Jacques Symphon.

Was hij niet de jongste minister van de eeuw?

Burgemeester, voorzitter van de districtsraad…

…en hij bezit fabrieken en een krant.

Grappig. Ik zag dat in het zuiden en dacht dat het iets plaatselijks was.

Die dynastieën die half politiek en half financieel zijn.

Feodale heren.

Maar hij is heel nuttig en welwillend.

Misschien is dat hem.

Ja, ik bevoorraad hem, net als jou.

Maar het spijt me, op grotere schaal,

Dag, Jean. - Dag, mevrouw.

Het gebruikelijke. - Het staat voor u klaar.

Voor vandaag is er niet veel, maar maandag heb ik meer.

Vertel me dat morgen maar. Ik moet gaan.

Dag, Jean. - Dag, mevrouw.

Waar waren we gebleven? Het was mijn beurt, hè?

De vrouw van de voorzitter.

Komt ze hier vaak?

Bijna elke dag rond deze tijd.

Ledigheid of nieuwsgierigheid, ik zou het niet weten.

Ik was zoals de Italianen zeggen 'onbezet'.

Nu ik wist dat ze terugkwam, ging ik er steeds heen…

…want vroeg of laat zou ik haar weer zien.

Als je een meisje ergens ontmoet…

…is de kans groot dat je haar weer zult zien.

Het is een kwestie van geduld en organisatie.

Ik ben blij u weer te zien.

Insgelijks, Jean.

Black Label natuurlijk. - Natuurlijk.

Wat ben je zwijgzaam.

Je zou moeten weten dat ik ook van Black Label hou.

Als hij loyaal is tegenover mij is hij dat ook tegenover u.

Dank u.

Jacques Symphon, l'Heure Locale.

Aangenaam, Sylvain Bollinger.

Na die eerste woorden wist ik dat Jacques en ik vrienden zouden worden.

Die gezapige humor en de zelfspot die hij altijd liet zien…

…namen bijna meteen mijn afkeer tegen politici weg.

We zagen elkaar elke dag en elke dag langer.

Alsof we elkaar altijd hadden gekend.

Uiteindelijk gedroeg hij zich alsof ik een van z'n oudste vrienden was.

Niet omdat ik dat was…

…maar omdat hij niemand anders had om vrijuit mee te praten.

Het isolement van een politicus is onvoorstelbaar.

Hij luistert niet naar wat mensen zeggen maar waarom ze het zeggen.

Saint-Simon.

Ja, maar ik vind z'n pessimisme een beetje verdacht.

Hij klaagt vooral dat hij geen minister is geweest.

Ja, je moet altijd wantrouwend zijn tegenover redeneringen…

…die degene die redeneert goed uitkomen.

Net als een schrijver die spot met succes…

…terwijl hij dat nooit heeft gehad.

Dat is zo mooi bij Sagan.

Als mensen over succes praten, zegt ze niet: Ik verdiende het…

…maar: Ik heb geluk gehad.

Het is slim, maar het moet gebeuren.