A Ghost Story

Γιατί γελάς;

Είμαι πολύ φοβισμένη.

- Γιατί; - Δεν ξέρω.

Μην φοβάσαι.

Όταν ήμουν μικρή αλλάζαμε σπίτια συνεχώς.

Έγραφα μικρές σημειώσεις

και τα δίπλωνα σε μικρά κομμάτια

και τα έκρυβα σε διαφορετικά μέρη.

Σε περίπτωση που ήθελα να παω πίσω

θα υπήρχε ένα κομμάτι από μένα να περιμένει εκεί.

- Πήγες ποτέ πίσω; - Όχι.

Βλέπεις; Αυτό σου λεω και εγώ.

Γιατί δεν το χρειαζόμουν.

Τι έλεγαν;

Έγραφα παλιές ρίμες και ποιήματα.

Πράγματα που ήθελα να θυμάμαι...

...που έζησα στο κάθε σπίτι ή κάτι που μου άρεσε.

Γιατί έφυγες;

Γιατί δεν έμεινες σε κανένα από αυτά τα σπίτια;

Γιατί δεν είχα άλλη επιλογή.

Ακούγονταν παράξενοι θόρυβοι.

Τι κάνεις;

Προσπαθούσα να δω πόσο βαρετό είναι

για να δω αν μπορώ να το μετακινήσω.

Βρήκα καινούργια μελωδία.

Πριν ένα χρόνο την έγραψες.

Ναι αλλά ακόμα είναι μια μελωδία.

Να προσπαθήσω να βρω κάποιους για να μας βοηθήσουν;

- Για το πιάνο λες; - Ναι.

Θα το πάρουμε μαζί μας;

Είπε ότι μπορούμε να το πάρουμε αν θέλουμε.

Μπορούμε να αγοράσουμε ένα καλύτερο...

Υπάρχει κάτι εκεί;

Τι ήταν αυτό;

Δεν ξέρω.

Ίσως κάτι να έπεσε επάνω στο πιάνο.

Τι ωρα ειναι;

Έχω ταχυπαλμία.

Μπορώ να έχω ένα λεπτό μαζί του;

- Περιμένετε. - Ναι;

Τίποτα.

Είστε καλά;

Είστε σίγουρη;

- Θα βρίσκομαι εδώ γύρω. - Ευχαριστώ.

Όχι, δεν φταις εσύ.

Θα είσαι εντάξει να οδηγήσεις μέχρι το σπίτι;

Ναι. Εσύ;

Σ' ευχαριστώ για την βόλτα.

Ναι, ήταν ωραία.

Τηλεφώνησε μου την επόμενη εβδομάδα.

Εντάξει.

Δεν είναι τόσο δύσκολο.

Δεν θέλω να μιλήσω άλλο γι αυτό απόψε, εντάξει;

Μπορούμε να μιλήσουμε αύριο;

Ναι ίσως.

Άκου αυτό.

P S A G M E N O .com

Κάρλος;

Όχι, όχι δεν θέλω να παίζεις πριν το φαι.

Φαε τα δημητριακά σου πρώτα.

Σε παρακαλώ φαε.

Εντάξει; Και μετά μπορείς να παίξεις Κάρλος.

Γιασμίνα;

Μαμά;

Πιστεύεις στα φαντάσματα;

- Πιστεύω ναι. - Πιστεύεις;

Ναι, πιστεύω.

Τότε αυτό που θα σου δείξω τώρα θα σου αρέσει πραγματικά.

Ξέρω ότι ακούγεται περίεργο αλλά παει κάπως έτσι:

"Πρώτα διάλεξε μια κάρτα όποια θέλεις".

Το είδες;

- Να θυμάσαι το χαρτί σου. - Ναι το θυμάμαι.

Θέλω να παρακολουθήσεις πολύ προσεκτικά.

Γιατί αν τα πνεύματα είναι μαζί μας σε αυτό το στοιχειωμένο σπίτι

μπορεί ήδη να μάντεψαν τι χαρτί είναι.

Δεν έχω πρόβλημα με αυτό.

Αν δύο άνθρωποι είναι ερωτευμένοι.

Είναι μια έκφραση που λένε...

Δηλαδή πιστεύεις ότι οι γυναίκες δεν επιτρέπεται να το κάνουν αυτό.

Αν δεν πρόκειται να γίνει αυτό

και δεν πρόκειται να βγάλουμε χρήματα τότε γιατί...

Αυτές είναι οι δύο πολικότητες σου;

Πολικότητες;

Προτεραιότητες ή πως αλλιώς το λένε. Το χρήμα είναι χρήμα.

Πρέπει να το βγάλεις έξω από την ζυγαριά αυτό.

Αυτό εννοούσα, δεν είναι μόνο...

Όχι, μπορείς να βρεις μια δικαιολογία

και θέλω να μάθω τι θα συμβεί μετά.

Δηλαδή χωρίς χρήματα

τι σου απομένει;

Έχεις τους φίλους σου.

Έχεις την Κλάρα, έχεις χρόνο.

Ο χρόνος είναι σημαντικός.

Αλλά έχεις περίπου τον ίδιο χρόνο με όλους τους υπόλοιπους.

Ο Θεός; Πιστεύεις στον Θεό;

- Τι; Αν πιστεύω στον Θεο; - Ναι.

Όχι.

Εντάξει.

Ωραία κοίτα πως το βλέπω εγώ.

Ο συγγραφέας γράφει ένα μυθιστόρημα.

Ο στιχουργός γράφει ένα τραγούδι.

Ο συνθέτης συνθέτει ένα τραγούδι.

Που ίσως είναι το καλύτερο παράδειγμα

επειδή τα καλύτερα γράφτηκαν για τον Θεό.

Πες μου τι θα συμβεί αν είναι ο Μπετόβεν

καθώς γράφοντας την "Ενάτη Συμφωνία"

ξυπνήσει μια μέρα

και συνειδητοποιήσει ότι ο Θεός δεν υπάρχει;

Τότε, ξαφνικά όλες αυτές οι νότες, οι χορδές και οι αρμονίες

που είχαν σκοπό να αγγίξουν την ψυχή

θα καταλάβεις και θα πεις ότι αυτό είναι απλά φυσική.

Τότε ο Μπετόβεν λέει "Δεν υπάρχει Θεός"

οπόταν φαντάζομαι το γράφω αυτό για άλλους ανθρώπους.

Δεν είχε παιδιά από όσο ξέρω.

- Αλλά αν είχε... - Είχε έναν ανιψιό.

- Τι είχε; - Ένα ανιψιό.

Εντάξει, ωραία τότε το γράφει γι αυτόν.

Ή για την αγαπημένη του.

Ναι.

Ή οποιοσδήποτε και αν ήταν.

Αλλά ας αφήσουμε έξω την αγάπη από αυτό

και ας δούμε το πως το σκέφτεται κάποιος

"Αυτό είναι κάτι που θα με θυμούνται όλοι."

Και τον θυμόμαστε.

Και σίγουρα κάνουμε ότι μπορούμε για να το αντέξουμε.

Κτίζουμε την κληρονομιά μας σιγά σιγά

και έτσι ίσως όλος ο κόσμος θα σε θυμάται

ή μόνο μερικοί ανθρώποι.

Αλλά κάνεις ότι μπορείς για να μην σε ξεχάσουν

όταν πεθάνεις.

Έτσι, εξακολουθούμε να διαβάζουμε αυτό το βιβλίο

εξακολουθούμε να τραγουδάμε αυτό το τραγούδι

και τα παιδιά θυμούνται τους γονείς τους και τους παππούδες τους