Notes from the Last Row (맨 끝줄 소년)

บันทึกจากหลังห้อง

ครูครับไปกันเถอะครับ

เจอคุณลุงตอนนี้ไปก็ไม่มีอะไรดี นี่ครับครูก็รู้

ขอโทษครับ

ผมไม่รู้จะเกิดเรื่องแบบ

ผมแค่อยากพิสูจน์สิ่งที่ ผมเห็นให้กับครูเท่านั้นเอง

จอดรถเถอะครับ เดี๋ยวผมเดินต่อเองครับ

ขอบคุณที่มาส่งนะครับ

เจอกันพรุ่งนี้ครับ

นายเล่ามาให้หมดอย่าคิดว่า จะโกหกฉันนะ

นายไม่รู้จริงๆหรือว่ารู้มาตลอด แต่แค่ไม่บอกฉัน

ครับ

บอกอะไรครับ

ทำไมถึงไม่บอกฉันว่าพ่อเซยุน เป็นใครกัน

อย่ามาพูดว่าไม่รู้เชียวนะ

พูดอะไร

ลุงเขาเป็นใครล่ะครับ

ไม่รู้จักนักเขียนคิมซูฮุนเหรอ

นักเขียนคิมซูฮุนเหรอครับ

นักเขียนคิมซูฮุน

อ๋อพ่อเซยุนเป็นนักเขียนเหรอเนี่ย

ก็ว่าอยู่

แต่ผมไม่ค่อยรู้ชื่อนักเขียนน่ะครับ

แล้วยังไงครับ

นักเขียนคิมซูฮุนแล้วไง

ตอนนี้เรื่องนั้นสำคัญเหรอครับ

การบ้านเรียงความ อีคัง

ทั้งหมดนี่เรื่องของแกใช่มั้ย คิมซูฮุน

แม่ครับ

อ๋อเธอเองเหรอ

อ้าวรุ่นพี่มุนโอ

รุ่นพี่มุนโอก็ไม่ได้เข้าเรียน เหรอคะ

อะ

เรียงนามของเธอยามสายลมพัดผ่าน แพซูยอน

อะไรเนี่ย

ฉันชอบกวีคนนี้มากๆเลยล่ะค่ะ รู้ได้ยังไงคะ

โหเหลือเชื่อเลย

เอ่อรุ่นพี่ขอบคุณมากเลยนะคะ เดี๋ยวไว้เจอกันนะคะ

หืมอึนจู

รุ่นพี่ซูฮุน

อะไรเนี่ย

เจอเฉยเลยจะไปไหนเหรอ

ขอล่ะอย่าคิดมากเลย

สิ่งสำคัญของผมคือการที่คุณสบายใจ

ในบ้านเราอะไรจะสำคัญกว่านั้นอีก

จั๊กจี้

คิมซูฮุนไอ้สันดาน

แกกล้าทำกับอึนจูแบบนั้น

วันนี้มีควิซไหมเลิกกี่โมงเหรอ เดี๋ยวไม่ทันนะ

พระราชินีสิ้นพระชนม์แล้ว

เราก็ไม่เรียกทุกอย่างที่เกิดขึ้น ในชีวิตประจำวัน

ว่าอุบัติการณ์ทั้งหมดใช่มั้ยล่ะ

ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่อืมถ้าหากมัน สร้างจุดเปลี่ยนที่มีนัยยะ

กับชีวิตหรือการกระทำของ ตัวละครล่ะก็

เมื่อนั้นเราถึงจะเรียกได้ว่า เป็นจุดเริ่มต้นอุบัติการณ์

และแน่นอนว่าเหตุการณ์นั้น

จะขึ้นอยู่กับ

ความขัดแย้งภายใน

อันซับซ้อน

อ่ออ่าขอโทษที

เพราะงั้นความขัดแย้ง

เดี๋ยวนะเมื่อกี้ถึงไหนแล้วนะ

มาที่ห้องฉันด้วย

นายนายเนี่ยทำไมในคาบเรียน ชอบไปนั่งหลังสุดทุกทีเลย

จะคิดเรื่อยเปื่อยแล้วไม่ต้องฟัง ฉันสอนใช่มั้ย

เพราะเป็นจุดที่ได้เห็นทุกอย่างครับ

เป็นจุดที่ไม่เตะตา และมองเห็นทุกๆอย่าง

นาย

เรื่องเมื่อวานน่ะเล่าให้ฟังหน่อยซิ

ชื่ออะไรแล้วนะมินฮีเหรอ

ซอนมินฮีใช่หรือเปล่าผู้หญิงที่ โดนรถชนน่ะ

แล้วก็

คิมซู

พ่อเซยุนน่ะ

หลังจากนั้นเขาเป็นยังไงบ้าง

เล่าให้ฟังที

ทำไม

ไม่อยากเล่าเหรอ

อย่างน้อยนายก็ควรเล่าให้ฉันฟัง ไม่ใช่หรือไง

นี่เมื่อวานฉันก็อยู่ที่นั่นนะ เพราะนายเลย

พี่คนนั้นตายแล้วครับ

ตายแล้วเหรอ

เมื่อเช้านี้ตำรวจโทรมาบอกครับ

สุดท้ายก็

สุดท้าย

สุดท้ายก็

ครูรู้จักนักเขียนคิมซูฮุน ส่วนตัวด้วยเหรอครับ

รู้จักแค่ไหนครับ

ห้ะ

ไม่ก็ไม่เท่าไหร่

รู้จักเพราะเขาเป็นนักเขียน ที่ดังไงแค่นั้น

ทำไมโกหกล่ะครับ

ว่าไงนะ

สองคนเป็นเพื่อนกันนี่ครับ

เซยุนเป็นคนบอกว่าไม่นานมานี้ ครูเป็นคนสัมภาษณ์เขา

ตอนที่เขามาบรรยายรับเชิญด้วย

นี่

จะร่วมเสวนาต้องสนิทหรือไง

ก็แค่เรียนที่เดียวกัน

ไม่ได้รู้จักว่าแต่

ถามเรื่องนั้นทำไม

ก็คุณลุง

คิมซูฮุนทำไม

ผมสงสัยว่าเขาเป็นคนยังไง

ผมเคยปลื้มเขาแต่ตอนนี้เขาแปลกๆ

วันนั้นเกิดเรื่องแท้ๆ แต่เขานิ่งเกินไปครับ

แต่มันไม่ได้แปลกแค่นั้นครับ ผมเขียนลงรายละเอียดไว้แล้ว

-เขียนแล้วเหรอ -เอ่อแต่ว่า

คงเป็นการบ้านชิ้นสุดท้าย

เมื่อวานบอกเองนี่ครับ

ว่าจะไม่สอนต่ออีกแล้ว

ถึงงั้นก็ยังเป็นแบบนี้ได้

ต้องไปทำงานร้านสะดวกซื้อแล้ว

ที่ผ่านมาผมขอบคุณแล้วก็ ขอโทษด้วยครับคุณครู

เดี๋ยวสิ

อะนี่คือว่า

ถ้าเส้นแบ่งระหว่างความงดงามกับ อัปลักษณ์พันกันยุ่ง

ทุกอย่างจะกลายเป็นเครื่องหมายคำถาม

เหมือนกับที่เช้าวันนี้เป็นแบบนั้น

เมื่อวานก็ไม่มาทำงานเหรอ

ไม่แจ้งก่อนด้วย

เฮ้อผมไม่รู้เรื่องเลยแฮะ

เมื่อวานฉันก็โทรไปเกินสามครั้งค่ะ แต่ว่าไม่รับสายเลย

เจอฉันดุใส่เข้าไป คงต่อต้านอยู่ล่ะสิ

ถ้าทำงั้นก็ไม่ดีเลยวันนั้นผม อุตส่าห์ตามไปคุยดีๆแล้วแท้ๆ

เฮ้อกับคนพรรค์นั้นทั้งใจดีทำดีด้วย ก็เหมือนกับไร้ประโยชน์นะคะ

จากนี้ฉันจะไม่ยอมอ่อนข้อให้แล้ว

อื้อให้ออกไปเลย

ผมบอกคุณไปแล้วไงว่าอย่าทำให้ใจ เป็นทุกข์เปล่าๆ

เดี๋ยวจะบอกตอนเธอมา พรุ่งนี้ก็แล้วกันค่ะ

คงไม่ใช่ว่า

พรุ่งนี้เธอก็จะไม่มาใช่มั้ย

ทำไรอะ

อ้อเปล่าหรอก

อ้าวลงมาแล้วเหรอ

รอแป๊บนึงนะใกล้จะเสร็จแล้วล่ะจ้ะ

วันนี้ห้ามบ่นเรื่องเครื่องเคียง เชียวนะตัวดีเลยคิมเซยุน

-อืม -กินเข้าไปแล้วบอกว่าอร่อยมากครับ

หมายความว่าไง

สักอย่างนั่นแหละ

จากนี้ต่อไปแม่จะเป็นคนทำ เครื่องเคียงสักพักนะ

หรือไม่ก็ซื้อเอาจนกว่าจะหาคนใหม่ ได้น่ะจ้ะ

เดี๋ยวนะพี่มินฮีลาออกเหรอ

ทำไมไม่สิเมื่อไร

โดนแม่ดุเข้าไปก็เลยงอนน่ะสิ ติดต่อไม่ได้

ตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว

ทำไมลูกน่ะเสียใจที่เธอลาออกเหรอ

เปล่าไม่ใช่แบบนั้นช่างมันเถอะ

ไม่เป็นไรจ้ะคังเธอรีบกินเถอะ เดี๋ยวจะไปสายนะ

นั่งสิคัง

ค่าสวัสดีค่ะ

คะตำรวจเหรอคะ

คะ

นี่พูดเรื่องอะไรคะ

ได้ไงเนี่ย

-ที่รักทำไงดีคะ -เกิดอะไรขึ้น

ที่รักคุณมินฮีเขาเมื่อวาน คุณมินฮีไม่สิ

-คือเมื่อเช้านี้น่ะ -มินฮีเหรอทำไมล่ะ

สวัสดีครับมีเรื่องอะไรเหรอครับ

ครับพูดกับผมได้เลยครับ

ทำไมครับคุณป้า

พี่มินฮีมีอะไร

โดนรถชนตายเหรอครับ

ในห้องฉุกเฉินเหรอ

หมายความว่าไงไม่มีญาติไม่จริงน่า

ไม่ครับเราไม่ค่อยรู้เรื่อง ครอบครัวของเธอหรอกครับ

ยุนลูกลูก

ลูกเป็นอะไรไป

-ยุนลูกลูกเป็นอะไรไป -หาแล้วโทรกลับมาอีกทีนะครับ

ครับๆ

ยุน

ไม่ใช่เบอร์โทรศัพท์บ้านเข้าเบอร์ มือถือผมครับ

ยุนเป็นอะไรหืมยุน

-เบอร์มือถือผมนะครับครับ -แป๊บนึงนะช่วยดูช่วยดูหัวเขาทีนะจ้ะ

ศูนย์หนึ่งศูนย์

-สองสี่สามห้าห้าหนึ่งหนึ่งเจ็ด -ยุนยุนลูก

-ครับๆ -ยุนลูก

ฟังเสียงแม่เอาไว้นะยุนลูก หายใจเข้านะ

ทำตามแบบที่โรงบาลเคยทำ หายใจไว้นั่นแหละ

ช่วยนวดต่อทีนะจ้ะ

ลูกจะเป็นอะไรมั้ย

ไม่ต้องไปโรงบาลแน่เหรอห้ะ

แหมเป็นแค่นี้จะไปโรงพยาบาลทำไม เขาแค่ตกใจนั่นแหละ

กินยาระงับประสาทแล้วเดี๋ยวนอนหน่อย ก็ดีขึ้นเอง

ลุกได้แล้วคุณน่ะ

ปัญหาของเจ้านี่ก็คือหัวใจ อ่อนแอเกินไป

นึกว่าเล่นกีฬาแล้วจะดีขึ้น แต่ทำไมไม่เห็นจะเปลี่ยนเลย

คุณโอเคหรือเปล่าเนี่ย

ไม่เลยค่ะที่จริงฉันเองก็ ทรมานเหมือนกัน

เอาแต่นึกถึงตอนที่ทำตัวแย่ๆ ใส่คุณมินฮีแล้วมัน

วันนั้นฉันไม่ควรที่จะปล่อยเธอไป แบบนั้นเลยค่ะ

ทำไมคิดอะไรไม่เป็นเรื่องอีกแล้ว

ไม่ใช่ความผิดของคุณสักนิดเดียว

ไม่เป็นไรนะ

ชีวิตคนเราเป็นลิขิตฟ้านะ

-ถ้าเส้นแบ่งระหว่างความอ่อนโยนกับ -ถึงจะน่าสลด

-เหี้ยมโหดพันกันยุ่ง -อื้ม

ทุกอย่างจะกลายเป็นเครื่องหมายคำถาม

เหมือนรอยยิ้มนั่น ที่ซ่อนความชั่วร้ายไว้

ชั่วร้าย