House of the Dragon

ข้าต้องเข้าเฝ้าราชินี

ฝ่าบาท

เขาฟื้นคืนชีพแล้ว

ใคร

เอก้อน

ซันไฟร์ยังไม่ตาย

ออกไป

ซันไฟร์ตายแล้ว นอนเน่าอยู่ในแดนร้าง

นั่งก่อน

เอก้อนเผากองทัพมูตันที่รู้กสเรสต์

แล้วบินไป

ไม่รู้ว่าไปไหน

ผู้สนับสนุนเขา ส่งข่าวไปทั่วดินแดน...

ประกาศว่าราชากลับมาแล้ว

ราษฎรต่างมองว่า เป็นลางแห่งทวยเทพ

ที่ให้เอก้อนปกครอง

ที่เขาและมังกร ฟื้นคืนชีพกลับมาทวงบัลลังก์

และบัดนี้ ราษฎรข้า ไปรวมตัวกันหน้าแกรนด์เซปต์

อ้อนวอนถามทวยเทพว่า ใครคือผู้ปกครองกันแน่

ทั้งที่ข้าสู้และทนทุกข์ถึงเพียงนี้

เรนีร่า

ทวยเทพหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์ชี้อนาคต

เราคือสายเลือดโอลด์วาลีเรีย

เจ้ามีอำนาจเบ็ดเสร็จอยู่ในมือ

เจ้าเพียงแค่ต้องใช้มัน

วิเซริสเฮงซวย

ยัดเยียดสิ่งนี้ให้ข้า

คำพยากรณ์เขา ทดสอบข้าครั้งแล้วครั้งเล่า

แล้วข้าก็ฝ่าฟันผ่านมาได้ทุกครั้ง

"นี่คือบททดสอบเจ้า"

"บัดนี้"

"ยามที่เจ้าต้องฮึดสู้"

"คุณสมบัติเดียวที่ดินแดนนี้เข้าใจ คือความแข็งแกร่ง"

"เจ้ารู้เรื่องนี้เสมอมา"

"จงวางกำลัง เฝ้าระวังมังกรของเอก้อนไว้"

"และให้ฮิวไปประจำการ หน้าดราก้อนพิตพร้อมเวอร์มิธอร์ซะ"

"ส่วนท่านจงบุกโจมตี เมืองทัมเบิลตัน"

"ค้นบ้านทุกหลัง"

"ถอนรากถอนโคนพวกไฮทาวเวอร์"

"และสังหารพวกมัน อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว"

"ทั้งดินแดนเฝ้ามองอยู่"

"อย่าทำให้ข้ากลายเป็นอสูรร้าย"

"ข้ายินดี ทำตามบัญชาอย่างยิ่ง ฝ่าบาท"

"เมื่อออร์มุนด์และแดรอนสิ้นชีพแล้ว"

"ข้าจะควักหัวใจลวงโลก ของเอก้อนออกมา"

"และสังหารเขาด้วยมือของข้าเอง"

ฝ่าบาท ทรงมีแผน เข้าช่วยอสรพิษทะเลแล้วหรือยัง

จะเข้าช่วยใช่หรือไม่

พ่อเจ้าจะค้นหาอสรพิษทะเล ที่ทัมเบิลตัน

เมื่อชิงเมืองมาได้แล้ว

รอถึงตอนนั้นเขาคงตายไปแล้ว ส่งข้าไปเลย

เจ้ากับแอดดัม ต้องอยู่คุ้มกันเมืองหลวงนี้

ถ้าหากว่าข่าวลือเป็นจริง

และซันไฟร์ยังมีชีวิตอยู่

คอร์ลิสคือหัตถ์พระองค์ มิตรเก่าแก่ที่สุด

ข้าไม่ได้แช่งตาเจ้านะ

แต่เขาเลือกเอง และตอนนี้เราต้องมารับกรรม

ก็ความผิดพระองค์

อะไร

ที่ลอร์ดคอร์ลิส ต้องออกไปจนเสี่ยงถูกจับ

เจ้าบังอาจนัก

พระองค์ทรงทำกับผู้รับใช้เช่นนี้เสมอ

ข้ากับแอดดัมลาดตระเวนทั้งวันทั้งคืน

ตามหาศัตรูไม่ได้หลับไม่ได้นอน

แต่กลับทรงตอบแทน ด้วยความกริ้วเหรอ

ใช่ ก็เพราะเจ้าลาดตระเวน ไม่ได้ความเลยไงล่ะ

ขณะศัตรูข้า ซ่องสุมไพร่พลพวกมันไว้แล้ว

หากใครมีประโยชน์ก็ทรงเรียกใช้

แต่ถ้าไม่ ก็ทรงทอดทิ้ง

เหมือนที่ทำกับเรน่า

และตอนนี้นางก็ใจสลาย เหมือนท่านตาข้า

ข้ามีเหตุผลให้เขี่ยเจ้าทิ้ง หลังศึกกัลเล็ตด้วยซ้ำ

อาจใช่

แต่ทรงต้องพึ่งมังกรข้า

เด็กอวดดี

แต่ข้าไม่โทษเจ้าหรอก เพราะมันอยู่ในสายเลือดเจ้า

ดั่งที่น้องเจ้าเพิ่งย้ำเตือนเรา

อรุณสวัสดิ์ ทุกท่าน

"อรุณสวัสดิ์" อย่างนั้นรึ

เราเร่งเดินเรือข้ามคืน มาจากดริฟต์มาร์ก

หลังได้ข่าวว่าลอร์ดแม่ทัพเรือ ถูกพวกไฮทาวเวอร์จับตัวไป

ราชินีทรงเรียกท่านมา ให้คุ้มกันคิงส์แลนดิ้ง

หากทำเช่นนั้น อาจทำให้ท่านลอร์ดของเราสิ้น

ลอร์ดคอร์ลิสรู้ถึงความเสี่ยง ที่ออกไปรบอยู่แล้ว

เขาย่อมต้องการให้เรา เห็นเกียรติเวลาเรี่ยน

สำคัญกว่าชีวิตเขา

เจ้าเป็นใครมาคิดแทนท่านลอร์ดเรา

ลูกชายคนโตที่เหลือรอด

และผู้สืบทอดเขา

ลอร์ดแห่งเกลียวคลื่น คนต่อไปของท่าน

เปิดประตูเมือง

กลับหลังหัน

หน้าเดิน

แล้ว...

ทั้งหมดนั่น...

ก็เพื่อเจ้า

น่าทึ่งใช่หรือไม่

แต่...

ต้องแต่งตั้งเจ้าเป็นอัศวิน...

ถึงจะสวมมงกุฎเป็นราชาได้

คุกเข่า

แดรอน ทาร์แกเรี่ยน

เจ้าสาบาน ต่อหน้าทวยเทพและปวงชน

ว่าจะปกป้องผู้ไร้ทางสู้หรือไม่

- ทุกคนเข้าไปข้างใน - เดินไป

"เพื่อปกป้องสตรีและเด็ก..."

"คอยเชื่อฟังผู้กอง และลอร์ดเหนือหัว..."

ปิดประตูเมือง

"เพื่อต่อสู้อย่างกล้าหาญ ในยามจำเป็น..."

"เพื่อทำภารกิจอื่นใด ที่ได้รับมอบหมายมา"

เตรียมพร้อม

- "ไม่ว่าจะยากเย็น ต่ำต้อย..." - ดึงขึ้น

- "หรืออันตรายเพียงใดก็ตาม" - หยุด

ข้าขอสาบาน

งั้นจงลุกขึ้นเป็นอัศวิน

เซอร์แดรอนผู้ห้าวหาญ

และจงส่องทาง

ทัพราชินีพวกนอกสมรส ประชิดประตูเมือง

และคนที่นำทัพมาเข่นฆ่าคืออานาง

ไม่ ชู้รักสิ

ไม่ สามีนางต่างหาก

ไอ้เวรเดม่อน ทาร์แกเรี่ยน

- พร้อมมังกรเขา - แน่ล่ะ เขามีมังกรเฮงซวยอยู่

แต่เขาไม่ใช้หรอก

ท่านรู้ได้ไง

เพราะเมียสุดที่รัก ราชินี...

ไม่ยอมน่ะ

เรนีร่าล่ามโซ่เดม่อนไว้ซะสั้นกุด

ไม่ต่างจากหมาที่อยู่ในกรง

ขอเบียร์อีกแก้วแด่ราชามังกร

เจ้าชายหัวขบถจะสั่นสะท้าน

ต่อผู้ยิ่งใหญ่และน่าสะพรึงกลัว

อย่าง "ลอร์ดอัลฟ์เดอะไวต์"

ฝ่าบาท

ฝ่าบาท เกิดอะไรขึ้น

มีอะไร

เจ้าหญิงเฮเลน่า

นางไม่ยอมเสวยเลยเพคะ

เมสเตอร์ห่วงสุขภาพนาง

โดยเฉพาะทารกในครรภ์น่ะเพคะ

เรียกเซอร์อาลินมา

ขอกองอารักขาข้าเต็มกำลัง ไปแกรนด์เซปต์

วันนี้ ที่นั่น

ไฮเซปตันจะเจิมข้า

และอวยพรการครองราชย์ ให้ชาวคิงส์แลนดิ้งได้เห็น

จะไม่มีข้อกังขาว่า ทวยเทพเลือกใครให้ปกครองอีก

เพคะ ฝ่าบาท

แค่นี้นะเพคะ

ไม่

นี่มันอะไร

นี่

- ท่าน - ท่านหญิง

ขออภัยที่ล่วงล้ำ เรามีเวลาไม่มากนัก

เวลาอะไร

เราเตรียมเรือ "เมอร์เมดส์คิส" ไว้ให้ท่านเดินทางเรียบร้อยแล้ว

ท่านต้องล่องเรือไปที่เพนทอสในคืนนี้

ข้ามาเพื่อแจ้งว่า หน้าที่ท่านที่นี่ได้สิ้นสุดลงแล้ว

ท่านรับใช้ราชินี และดินแดนนี้อย่างภักดี

ซึ่งฝ่าบาท ทรงปรารถนาแสดงความขอบคุณ

ท่านจะได้ทองมากพอสำหรับคฤหาสน์

และคนรับใช้ตน

เร่งมือเถิด

ข้าก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ท่านหญิง

หมดเวลาแล้ว ท่านหญิง

ข้าต้องพาท่านกลับที่พัก

ทางนี้ เจ้าหญิง

อย่าได้ไว้ใจราชินี

เอก้อนเขาได้กลับมาแล้ว มังกรเขายังอยู่

ลูกในท้องท่านคือตัวประกัน

มันเป็นรางวัล เพื่อให้นางใช้

- ในการกุมอำนาจเหนือศัตรู - เดินต่อไป

- นางไม่มีวันปล่อยท่านแน่ - พอแล้ว

"เจ้าจำได้ไหม"

"ไม่ ไม่"

"เจ้าจำได้ไหม"

"ช่วยข้าด้วย"

อย่ากังวลไป

ท่านยังไม่ตาย

เอ้า ดื่มนี่ซะ

อีกชั่วโมงดื่มอีกครั้ง

นางวางยาข้า

ท่านได้รู้แล้วสินะ ว่าโดดเดี่ยวบนโลกนี้

เรื่องนั้นเราเหมือนกัน

แต่ข้าไม่อยากทนทุกข์อีกแล้ว

ท่านล่ะ

สนทำไมว่าข้าโดดเดี่ยวไหม

ว่าข้าจะอยู่หรือตาย

ข้าคือมือสังหารญาติ อาลีส

พี่ชายของข้าต้องตาย...

ด้วยน้ำมือข้า

ข้าถูกสาปเพราะบาปที่ก่อ และต้องทนทุกข์

เจ้าควรทิ้งข้าไป

ก่อนชะตากรรมข้า จะย้อนมาทำลายเจ้า

ยามที่มังกรบาเลเรี่ยนเผาที่นี่

เขาตั้งใจล้างบาง สายเลือดลอร์ดฮาร์เรน

แต่สายเลือดเขาก็ไม่สิ้นลงง่ายๆ

มีเด็ก...

เด็กชาย...

รอดตาย

โดนไฟคลอกสาหัส...