200 ensimmäistä riviä.
“นิวออร์ลีนส์ ปี 1852”
“เซ็นต์หลุยส์ – โรงแรม”
จอดตรงนี้ ลงไปดื่มสักหน่อย
มีเหล้าเยอะแยะที่งานเลี้ยงจูลี่
เหล้างานเลี้ยงใส่เชอรี่ มาเถอะ
- รอตรงนี้ - ได้ครับ คุณแคนเทรล
ไร้สาระ
ผมว่าม้านั่นสายพันธุ์ทรักซ์ตัน
- ทุกคน - สวัสดีครับ
- เป็นไงครับ นายพลโบการ์ดัส - เป็นไง บัค เท็ด
- ท่านจะไปงานเลี้ยงไหม - ไปสิ
- แล้วเจอกันครับ - ได้
ทรักซ์ตันเป็น สายพันธุ์ม้าที่ดีที่สุดในรัฐนี้
มีคนเชี่ยวชาญเรื่องสายพันธุ์
หวัดดี บัค แคนเทรล ช่วยเราพนันหน่อยสิ
ไม่มีเวลา ฮิวเจอร์ ผมกับเท็ดจะไปแล้ว
แป๊บเดียวเอง บัค
ได้ยินเขานี่ ฮิวเจอร์ บัคไม่มีเวลา
ทุกท่าน บัค แคนเทรลไม่มีเวลา
พนัน 5 ต่อ 4 ว่าเขาไม่รู้ว่าวันนี้วันอะไร
เอางี้ 1-1 เขาไม่รู้ ว่าเดือนนี้เดือนอะไร
รู้ว่ากี่โมง ตอนนี้ คงเกือบบ่ายสามแล้ว
ถ้าเย็นกว่านั้น เดอ ลอทรัคต้องเมากว่านี้
แปลกนะที่ คุณแคนเทรลยังพูดเล่นได้
ทั้ง ๆที่เพิ่งถูกหักอก
- อย่า เรเน่ - ใช่แล้ว ทุกคน
คุณแคนเทรลเพิ่งอกหัก
เป็นผมจะไม่พูดต่อ เดอ ลอทรัค
เห็นไหมล่ะ คุณแคนเทรลอารมณ์ไม่ดี
- เพราะจูลี่ มาร์สเดนจะแต่งงาน... - เดอ ลอทรัค
ผมได้ยินคุณพูดชื่อผู้หญิง
- ผมคงหูฝาดไป - ถ้าผมพูดจริง ๆล่ะ
สุภาพบุรุษไม่ควร เอ่ยชื่อผู้หญิงในบาร์
จะสอนมารยาทผมเหรอ
ไม่หรอก เดอ ลอทรัค
แต่ผมไม่ชอบหมวกคุณ หูคุณ หรือหน้าคุณ
- ชัดพอไหม - แจ่มแจ้ง ปีแอร์
ส่งเพื่อนคุณมาเลย
- ผมเอง... - อย่า เท็ด
คุณยังหนุ่มเกินไป
ขอเวลาสักครู่
บัค ผมควรจัดการเดอ ลอทรัคเอง
พี่ชายผมจะแต่งงานกับเธอ
ผมเสียหน้ากว่าคุณเยอะ
- ให้ผมดวลแทนคุณเถอะ บัค - ถ้าคุณรู้สึกแย่ขนาดนั้น
ผมจะดวลในนามคุณแคนเทรล
- พระอาทิตย์ขึ้นที่เดอะโอ๊คส์ - ได้
ทำไมนัดเช้าขนาดนั้น
นัดสิบโมงสิ เดอ ลอทรัคไม่ตุกติกหรอก
ไม่จำเป็นต้องย่อง หาเขาในความมืด
ลาล่ะ
ไปกัน เราต้องไปงานเลี้ยง
ทุกคน มาดื่มอีกรอบ
บัค ฟังนะ...
หาอยู่พอดี
- ต้องมีของประดับไปงานเลี้ยง - แคนเทรล ขอคุยแป๊บสิ
- จะนั่งรถไปกับเราเหรอครับ - ผมมีรถ
แคนเทรล ผมไม่ชอบ มีคนเอ่ยชื่อคุณจูลี่
ในฐานะผู้ปกครอง ผมไม่อยากให้เธอพัวพัน
มีคนเอ่ยชื่อคุณจูลี่เหรอ ผมไม่ยักได้ยิน
ผมแค่ไม่ชอบเดอ ลอทรัค ขออนุญาตครับ
แคนเทรล คุณมันโง่ เดอ ลอทรัค เก๋า ดวลชนะมา 12 ครั้งแล้ว
ครั้งที่ 13 โชคไม่เข้าข้างหรอก
คนฝรั่งเศสชอบเล็งหัวแล้วพลาด
ผมจะยิงที่ลำตัว เข้าหน้าท้อง
นายพลโบการ์ดัส ลาล่ะครับ
คุณนายเคนดริก คุณเคนดริก
- ไปจอดในร่ม อัลเบิร์ต - ได้ครับ คุณนายเคนดริก
อย่าให้ม้าตากแดด ได้ยินไหม
ครับผม
- อย่าไปไหน - ครับผม
- อย่าถอดหมวก ถอดถุงมือ - ครับผม
- อย่าปลดกระดุมเสื้อโค้ท - ครับผม
ครับผม
- คุณนายเคนดริก - สวัสดี เคโต้
คุณเคนดริก
- ฮอนอเรีย ขอบคุณที่มา - คุณอุตสาห์ชวนเรา เบล
สเตฟานี่ หนูสวยมากจ้ะ
ขอบคุณค่ะ คุณแมสซี่
สเตฟานี่ มีมารยาทหน่อย
- เราไม่ได้มาช้าใช่ไหม เบล - ช้าเหรอ จูลี่ยังไม่มาเลย
- อะไรนะ - งานเลี้ยงตัวเองในบ้านตัวเอง
ฉันไม่รู้จะทำยังไงกับเด็กคนนั้น
ฉันพูดเสมอ “มาช้ายังดีกว่าไม่มา”
ขอตัวนะ ฮอนอเรีย
แม่ อย่าว่าหนูต่อหน้าคนอื่น
ผู้หญิงไม่ถอนสายบัวกันแล้ว
- หนูอ่านใน “โกเดย์ส” - ในนิวออร์ลีนส์ต้องถอน
อย่าไปรับวัฒนธรรมคนเหนือ
- เป็นไงบ้างคะ คุณนายเพชอน - ฮอนอเรีย สเตฟานี่
เบลเพิ่งบอกฉันว่าจูลี่มางาน เลี้ยงตัวเองในบ้านตัวเองสาย
แต่ฉันพูดเสมอ “การตรงต่อ เวลาเป็นมารยาทของราชา”
จูลี่ไม่ขึ้นชื่อเรื่องมีมารยาท
เท็ด น่าตื่นเต้นจังเลย
ฉันคิดว่าเพรส พี่ชายคุณ เป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลก
ถ้าเขาปรามเธออยู่
คุณแค่พยายามพูด เหมือนบัค แคนเทรล
อยากให้จูลี่น่ามาเร็ว ๆ
ป้าเบลก็เหมือนกัน ท่านร้อนใจ
ฉันสงสัย คุณแคนเทรลซึมไหม
ซึมเหรอ บัค แคนเทรลเนี่ยนะ
สุนัขล่าเนื้อรุมเขา ทอมถือมีดวิ่งไล่หมี
ดูออกว่าใครเป็นใคร เพราะเขาใส่หมวก
ตลกมาก ผม...
- ครับ คุณเบล - ธีโอฟิลัส เธอยังไม่มาเลย
คุณเป็นผู้ปกครองเธอ คุณต้องคุยกับเธอ
คุณเป็นป้าเธอ คุณเบล ทำไมคุณไม่คุยล่ะ
- เธอไม่เคยทำอะไรตรงเวลา - ฉันเหลือทนแล้ว
เวลาไม่สำคัญ คุณเบล
ยิ่งแก่ตัว ก็ยิ่งมีเวลา
ฉันไม่รู้จะบอกแขกยังไง
สวัสดีครับ คุณจูลี่
ขอบคุณ โกรส แบท เอาม้าไป ที แบท
ที แบท อย่าทำตาโตแบบนั้นสิ
- มันจะรู้ว่าเธอกลัว - ครับ คุณจูลี่ แต่มันชอบกัด
งั้นเธอก็ต้องกัดตอบ
- สวัสดี ลุงเคโต้ - คุณพระ คุณจูลี่
- คุณเบลจะหัวใจวายอยู่แล้ว - ฉันรู้ว่าฉันมาช้า
คุณจูลี่ ฉันเตรียมชุดไว้ให้แล้ว
ขอบใจจ้ะ แต่ไม่มีเวลา แล้ว ฉันต้องไปรับแขก
- คุณจูลี่ ชุดขี่ม้าเหรอ - แขกไม่ถือหรอก
สวัสดีค่ะ ทุกคน
ขอโทษที่มาช้า ม้าฉันมีปัญหา
- สวัสดีค่ะ - จูลี่ ชุดขี่ม้าเหรอ
ไม่มีเวลาเปลี่ยนค่ะ สเตฟานี่
- ฉันว่าชุดสวยมาก - ขอบใจจ้ะ
- เป็นไงบ้าง เท็ด - สบายดีครับ
สวัสดีค่ะ สวัสดีค่ะ เป็นไงบ้าง
ขอโทษค่ะ แต่ตอนม้าดื้อ
เราต้องสอน ไม่งั้นจะเสียนิสัย
- ใช่จ้ะ สำคัญมาก - สวัสดี มอลลี่ ขอตัวนะ
คุณพระ ฉันใจกว้างนะ แต่ไม่ไหว
สเตฟานี่เจอดีแน่ ถ้าทำตัวแบบนี้ แม้จะโตแล้ว
ฉันพูดเสมอ “ถ้าวางไม้เรียว เด็กจะเสียคน”
น่าตื่นเต้นจัง ย้ายไป อยู่นิวยอร์กตอนเหนือ
จูลี่ หวังว่าคุณกับ เพรสจะมีความสุข
- สุขภาพดี... - และร่ำรวย
เชอรี่ไหมครับ
เธอก็พูดแบบนี้ตอนฉัน กับเพรสหมั้นกันคราวก่อน
เราจะพูดไปเรื่อย ๆ จนกว่าพวกคุณจะแต่งงานกัน
เราเสิร์ฟเหล้าร้อนให้ผู้ชาย
- วิสกี้เหรอคะ ลุงบิลลี่ - ใช่ครับ
- เบอร์เบินชั้นดี - เยี่ยม
ขอให้ว่าที่คุณนาย ดิลลาร์ดสุขภาพดีครับ
บัค
จะไม่อวยพรให้ฉัน มีความสุขด้วยเหรอ
อวยพรทำไม คุณไม่มีความสุขหรอก แต่งกับนักธุรกิจ ย้ายไปอยู่ทางเหนือ
เพรสเป็นนายธนาคาร ไม่ใช่นักธุรกิจ คุณควรจำไว้
ผมชอบลืมว่ามันต่างกัน
แต่คุณไม่ชอบทางเหนือ หรอก คุณจูลี่ เชื่อผม
- ฉันจะมีความสุข ถ้าเพรสอยู่ด้วย - คุณไม่ชอบทางเหนือหรอก
ถั่วสีขาว ๆน่ะ ถั่วที่ให้ม้ากินน่ะ
รู้ไหมว่าคนที่ บอสตันเอามันไปทำอะไร
พวกเขากินมัน ทั้งผู้หญิงผู้ชาย
- บัค คุณนี่... - หนู
เพรสตัน ดิลลาร์ดจะมาไหม
ขอโทษค่ะ คุณนายเคนดริก ฉันพยายามเกลี้ยกล่อมเขา
แต่เขามีนัดสำคัญกับ บอร์ดบริหารของธนาคาร
แน่นอน “ธุรกิจมาก่อน” ฉันพูดเสมอ
ทุกท่าน มาดื่มกัน
แด่บริษัทดิลลาร์ดแอนด์ซันส์ สถาบันที่น่านับถือ
ยักษ์ใหญ่ทางการเงิน ที่มีสาขาในนิวยอร์ก
บอสตัน ลอนดอน และปารีส
“ดิลลาร์ด แอนด์ ซันส์ ลงทุนและแลกเปลี่ยน”
“นิวยอร์ก – บอสตัน ลอนดอน – ปารีส”
ทางรถไฟสายเดียว ที่เรามีคงไม่พอสินะ
ดูไปก่อน ก่อนจะ ลงทุนสร้างอีกสาย
เราจะขาดทุนน่ะสิ
หัวจักรไอน้ำ จ่าย 10 ล้านเหรียญสร้างอีกสาย
ใครจะขึ้น
คนเดินดินทั่วไปเหรอ
ผู้ชายจะซื้อรถม้าทำไม
ถ้าเขาไม่มีรถม้าล่ะ
ก็ยืมสิ มีเพื่อนไว้ทำไม
ทุกท่าน ๆ
เรามาเพื่อฟังคุณดิลลาร์ด
เล่าแผนการลงทุน สร้างแนชวิลล์-แปซิฟิก
แปซิฟิก แล้วสร้าง ไปทางตะวันออก
เมื่อไหร่พวกนั้นจะขอให้คุณ สร้างทางรถไฟไปแคลิฟอร์เนีย
ทุกท่าน ผมเป็น นายธนาคาร ไม่ใช่นักมายากล
แต่ผมบอกได้ว่า
นิวยอร์กกับบอสตันกำลังสร้าง ทางรถไฟไปทางตอ.เฉียงเหนือ
พวกเขาผูกขาดการค้าแถบนั้น
ชิคาโก เซ็นต์หลุยส์ ซินซินนาติ ครอบคลุมเกรทเลคส์ทั้งหมด
พวกเขาเริ่มส่งสินค้าทางรถไฟ
- นิวออร์ลีนส์อดได้ส่วนแบ่ง - แม่น้ำยังอยู่นี่
พวกคนเหนือคงไม่ฉลาดพอ
ย้ายมิสซิสซิปปี้หรอก
พวกคนเหนือฉลาดพอ เปลี่ยนเส้นทางคมนาคม
ทางรถไฟกำลังกอบโกย
ส่งเสียงดังอึกทึก ม้าผมตกใจ
ทุกครั้งที่ได้ลูกม้ามา ผมนึก ว่ามันจะผสมพันธุ์กับหัวรถจักร
ไม่ดีต่อสุขภาพด้วย ควันพวกนั้น...
คุณห่วงเรื่อง สุขภาพตั้งแต่เมื่อไหร่
เอาอีกแล้ว
คุณแก่พอจำโรคระบาดยุค 30 ได้
- หรือว่าแก่จนจำไม่ได้ - กะแล้ว
มีคนพูดเรื่องสุขภาพเมื่อไหร่
หมอลิฟวิงสโตนจะ ร้อง “โรคไข้เหลือง”
ผมจะร้องไปเรื่อย ๆจนกว่าคุณ
No comments yet. Be the first to leave one.