Teasing Master Takagi-san (からかい上手の高木さん)

To mój ostatni dzień z Takagi-san.

GIMNAZJUM MOMOMI

Takagi-san?

Przecież nie ma dyżuru. Co ona tu robi tak wcześnie?

Co?

Dziwne. Nikogo tu nie ma.

Nie…

Musi tu być.

Czuję ją. Takagi-san tu jest.

Musiała się gdzieś schować.

Nieźle, Takagi-san.

Muszę chyba pójść do łazienki.

Wiem, jak działasz, Takagi-san.

Znam twoje sztuczki.

Mam cię!

Niemożliwe…

Jest pod biurkiem, żeby wyskoczyć, kiedy będę wycierał tablicę?

Uważaj, Takagi-san.

Widzę twoje buty!

Niefajnie jest być dyżurnym.

Nikt nie zauważy, że nie wytarłem tablicy…

Chyba to sobie daruję.

Mam cię!

Co?

No jak? Gdzie ona jest?

Gdzie ona do diabła jest?

Może już wyjechała albo co?

Tak to będzie wyglądało, kiedy Takagi-san już wyjedzie?

Dzień dobry, Nishikata.

Dzień dobry, Takagi-san.

Co? Gdzie byłaś?

Tak łatwo cię zaskoczyć, Nishikata!

Och. Byłaś na werandzie.

Zasłony były odsłonięte.

Myślałam, że mnie zobaczysz.

Więc przez ten cały czas na mnie patrzyłaś?

Wiedziałam, że jesteś dziś dyżurnym.

Warto było wstać wcześniej.

Moja pułapka z butami była doskonała.

- Hej. - Hej, Nishikata.

Co?

Kiedy jesteśmy razem w tej pustej klasie,

to tak jakbyśmy byli sami na ziemi, nie uważasz?

Co?

Chciałabym, żeby nikt nie przyszedł.

Serio.

Takagi-san.

Co?

Dzień dobry!

Co za energia z samego rana.

To ostatni dzień szkoły, od jutra ferie wiosenne.

- Jak mam nie kipieć energią. - Masz rację.

No tak.

Dzień dobry.

Ostatni dzień drugiej klasy.

Tak.

I twój ostatni dzień, Takagi-san.

Zgadza się.

Zostawiasz nas same.

Cieszmy się wspólnymi chwilami.

Okej.

Proszę, Takagi-san.

Wow.

Każda z was coś napisała?

Tak.

DZIĘKUJEMY, TAKAGI-SAN

Dziękuję.

Nawet jeśli stąd wyjeżdżasz, pozostaniemy przyjaciółkami.

Tak.

- Dziękuję. - Zawsze.

Spotkajmy się, kiedy już wrócisz.

Tak, zróbmy tak!

Nigdy nie byłem nawet w Tokio.

To nie wakacje, głupku.

Ona się wyprowadza.

Dzień dobry, Takagi-san.

Dzień dobry.

Wiem, ale do Paryża? To brzmi niesamowicie.

Ty też coś napisz.

Okej.

- I dla mnie też. - Okej.

To co, nie wrócisz już na naszą wyspę?

Jeszcze nie wiem.

Już na zawsze zostaniesz w Paryżu?

Też nie wiem.

Będziesz tam chodzić do gimnazjum?

Jest tylko dwoje ludzi …

na ziemi.

O czym myślisz?

Że chciałem dowiedzieć się pierwszy.

Takagi-san.

Przepraszam.

Dobrze. To i dokumenty.

Zabierz to do klasy.

Przepraszam.

O co chodzi, Nishikata?

Dlaczego jesteś smutny?

Chodzi o Takagi-san?

Nie, to nic takiego.

Słyszałem, że Nakai ci powiedział.

Zastanawiasz się, dlaczego on się pierwszy dowiedział?

Dlaczego każdy dowiedział się wcześniej?

Ja…

Myślałem, że byliśmy bliskimi przyjaciółmi…

Nishikata.

Posłuchaj.

Byłeś już kiedyś zakochany?

- Zakochany? - Tak.

Właściwie to nie wiem.

Jeśli ciężko ci stwierdzić, to wtedy, czy…

Chcesz ją zobaczyć.

Chcesz słyszeć jej głos.

Cieszysz się, kiedy jest blisko.

Jest ci to znajome?

Musiałeś już to kiedyś czuć.

Powiedziane w ten sposób, to tak.

Nishikata.

Czasem trudno powiedzieć coś osobom, które są dla nas najważniejsze.

Może ty właśnie jesteś dla niej tak ważny.

To takie piękne, być młodym i zakochanym.

Ciesz się tym wszystkim.

Wszystkim.

- Tosaka. - Tak.

- Nakai. - Tak.

Duża poprawa z matematyki i angielskiego.

Dziękuję.

- Nakamura. - Tak.

- Tak trzymaj w trzeciej klasie. - Obiecuję.