Strangers in the Park (Parque Lezama)

DIT VERHAAL KAN PLAATSVINDEN IN HET JAAR 2030...

OF IN 1984...

IN 506 EN OOK IN 2000.

TIEN JAAR GELEDEN, OF OVER EEN PAAR DAGEN...

OF WIE WEET...

MISSCHIEN VINDT HET WEL NU PLAATS.

Dat lucht op, zeg.

Wat slim van Moeder Natuur...

om zoiets alledaags als afvalstoffen uit ons lichaam afscheiden...

zo aangenaam te laten voelen.

Ik zou bijna gaan denken dat God echt bestaat.

Maar goed... Waar waren we gebleven?

Waar hadden we het over?

Ik wilde u net iets heel belangrijks vertellen.

Waar waren we over aan het praten? - We waren niet aan het praten.

U was aan het praten, ik niet.

En wat zei ik ook alweer? - Geen idee. Ik luisterde niet.

U was alleen maar aan het woord.

Waarom luisterde u niet? - Omdat u een leugenaar bent.

Ik luister niet meer naar u. Ik luister al twee dagen niet.

Doe niet alsof u leest. Ik weet dat u niet kunt zien.

Dit is een groot park. Er zijn allerlei soorten mensen.

Kinderen, straatventers, verkopers... - Oké.

Waarom valt u hen niet lastig? Ik praat niet meer met u.

Praat maar tegen die boom.

Dat is een lantaarnpaal.

U liegt alleen maar. Er komen alleen maar leugens uit uw mond.

Ik eis dat u die beschuldiging onderbouwt, meneer.

Oké. Prima. Een voorbeeld.

Bent u wel of niet...

een voormalig officier van het Rwandees Bevrijdingsleger?

Natuurlijk niet.

En u heet niet Mobutu. Wees eerlijk.

Natuurlijk niet. - Ziet u wel? Een glasharde leugen.

Dat was geen leugen. Dat is m'n geheime identiteit.

Wat? Hoe bedoelt u?

In mijn werk heb je een geheime identiteit nodig.

Meer kan ik er niet over zeggen.

Bedoelt u dat u een spion bent?

Ik zeg alleen dat ik Mobutu heet...

van het Rwandees Bevrijdingsleger.

Wat een waardeloze geheime identiteit. - Dat heb ik ze ook verteld.

Dat weten ze.

Hoe kan een 86-jarige Poolse man nou Mobutu van Rwanda heten?

'Jammer voor je. Jij krijgt Mobutu. Wat doe je eraan? Zo werkt het nu eenmaal.'

Maar zo verdien ik de kost.

Ik smeek u me geen vragen meer te stellen.

Maar het is nogal vreemd, niet?

Waarom kozen ze daar een oude man voor?

U hebt dus wel vragen. Ik ook.

Ongeveer een jaar geleden stond ik in de rij bij de bank.

Ik werd benaderd door een man...

die meteen vroeg of ik geheim agent wilde worden.

Nee. - Maar het is wel logisch.

Ze denken: Hij is oud, dus valt niet op.

Hij kan onopgemerkt rondlopen en informatie vergaren.

Dat is waar.

Maar m'n geheime identiteit was inderdaad een ramp.

Ach... - Maar alstublieft...

Stel me geen vragen meer.

Ik meen het. Ik mag er geen antwoord op geven.

Ze hebben me ook een codenaam gegeven.

Abel.

Abel? - Abel Goldfarb.

En wat is uw echte naam? - Samuel Goldfarb.

Dezelfde achternaam. - Ja. Stelletje idioten.

Maar ach, je moet de kost verdienen. - Ja, dat zeg ik ook altijd.

Vertel eens. Hebt u ze ooit informatie gegeven?

Ik zit hier de hele dag...

met een man die denkt dat een lantaarnpaal een boom is.

Welke informatie kan ik vergaren? Serieus? Natuurlijk niet.

Ik moet wel vragen naar hun ziektekostenverzekering voor spionnen.

Ze zeiden namelijk...

Verdomme, zeg. - Wat?

Krijg wat. U hebt me weer voor de gek gehouden.

Ik zou er niet meer in trappen en het is u weer gelukt.

'Mijn naam is Abel Goldfarb. Ziektekostenverzekering voor spionnen.'

Ongelooflijk dat u het weer flikt.

Maar het was wel goed, toch? Het was een mooi verhaal.

Lang, ingewikkeld, meeslepend. - Echt niet. Dit gesprek is voorbij.

U houdt me niet meer voor de gek. Ga weg.

Dit is mijn plek. Ik zat hier eerst.

Uw plek? - Ja.

Hoe dan? Ik wil de akte zien.

Laat maar eens zien.

Wilt u de akte zien? Kijk, hier.

Kunt u handlezen? - Toe.

Deze handen droegen gouden handschoenen.

Ik vond dit plekje drie jaar geleden.

Een ontspannend, rustig plekje.

Een week geleden kwam u en ik word gek van u. Genoeg.

Wegwezen. Op de tel van drie krijgt u een klap.

Dit is een korte discussie waard. - De bel klinkt.

Meneer... - De boksers stappen de ring in.

Hoe gaat u me slaan als u me niet eens ziet?

Dit gedrag is gênant. - Uw gezicht zal hierna gênant zijn.

Met alle respect...

u hebt een deprimerend karakter en een vreselijke houding.

Daar komt de kampioen.

Meneer, niet bewegen. Blijf liggen.

U hebt misschien wel iets gebroken.

Ik ben nog nooit gevallen.

Maakt u zich maar geen zorgen.

Ik val elke ochtend. Ik word wakker, drink koffie en val dan.

Dat is de kringloop van het leven.

Wanneer je twee bent, sta je op en begin je te lopen...

en opeens ben je 86 en begin je weer te vallen.

Kunt u uw hoofd optillen? Probeer eens.

Kijk eens. Dat is een goed teken.

Nu ga ik uw bekken controleren.

Eens kijken. Even voelen.

Als u deze massage fijn vindt, moet u weten dat ik vrijgezel ben.

Haal uw hand van me af.

Geen zorgen. Het is niet erg als u iets gebroken hebt.

Mijn heup is zo broos als glas. Vorig jaar heb ik die twee keer gebroken.

Ik was ook een tijdje dood. Zes minuten.

Dat lijkt niet zo lang. - Ik kreeg een bypass en boem.

Ze moesten me met kabels starten alsof ik een auto was.

Kunt u uw armen bewegen? Probeer eens.

Uitstekend. U hebt niets.

Blijf daar vijf minuten liggen en rust lekker uit.

Niets werkt beter ter ontspanning dan een grap.

Verdaguer was de beste. Kent u hem nog?

Was dat weer een leugen?

Wat? - Hoe bedoelt u?

Dat u een tijdje dood was.

Dat was niet waar. - Toch wel.

Het was de absolute waarheid. - Absolute waarheid? Toe.

Ik help u overeind. - Nee, dat kan ik zelf wel.

Oké, prima. Kom maar. Ziezo. Gelukkig kunt u zelf opstaan.

Waar gaat u heen? - Weg van u.

Ik heb genoeg van uw leugens. - Het zijn geen leugens.

Het zijn...

aanpassingen.

Soms past de waarheid me niet. Die wordt te krap.

Dan haal ik hier iets uit en voeg ik hier iets aan toe...

tot hij als gegoten zit.

De waarheid? Toe.

De waarheid is een bypassoperatie vorig jaar.

Een pensioen dat ik elke maand op de 7e krijg en weg is voor de 8e.

Naar de bakker gaan om oud brood te kopen. Dat is de waarheid.

Ik zeg dat het voor de duiven is.

Ik ben die duiven.

Ik was zes minuten dood. Dat is de waarheid.

En sindsdien pak ik het anders aan.

Aanpassingen.

Vanochtend zei ik tegen de groenteboer dat ik de laatste Comechingón ben.

Hij luistert.

Dan herinner ik me mijn tijd in La Pampa, de malones.

Mijn opa vocht tegen generaal Roca. En ik vond het geweldig.

Als ik 86 jaar één persoon was...

kan ik in de komende vijf best 100 verschillende zijn.

Vraagje.

Die bakkerij... Hoe laat moet ik daar zijn om...

Vergeet de bakkerij.

U mist het punt. - Nee, ik begrijp u heel goed.

Het enige punt is dat u krankzinnig bent.

U spoort niet alleen, maar bent volledig ontspoord.

Bof ik even.

Een expert in geestelijke gezondheid. - Ja, meneer.

Ik stel u voor aan m'n dochter, Clarita.

Ook een expert. Ze wil me in een gekkenhuis stoppen.

Kijk wat ze heeft geschreven. - Wat? Lees eens voor.

'Hij heeft geen realiteitszin.'

Ze bedoelt mij. - Juist.

'Hij heeft toezicht nodig.'

Ze schreef deze brief aan m'n therapeut, dokter Engels.

Het probleem is dat ik geen therapeut heb...

en ik dokter Engels ben.

Ik gaf haar het adres van de bakkerij en ze denkt dat het een ziekenhuis is.

En zij wil mij opsluiten.

U zegt dat ik gek ben, maar hoe zit het dan met u?

Hoelang hebt u nog te leven? Vijf minuten? Vijf maanden? Vijf jaar?

Wilt u die tijd besteden door te zitten en staren?

Een moment van opwinding wanneer u op de grond valt?

Nee, meneer.

Je moet de boel opschudden. Je moet actie ondernemen.

Wacht even.

Probeert u me nu te vertellen hoe ik m'n leven moet leiden?

Wat? - Ik heb een baan.

Anders dan u. Ik werk nog steeds.

Nee, u praat met Antonio Cardoso...

assistent-opzichter van San Juan 158.

In juli werk ik daar al 52 jaar lang.

Het enige wat daar al langer is, is een ketel.

Een ketel die 853 kilo weegt.

Wie is de enige die weet hoe die werkt? Ondergetekende.

De boel opschudden, zegt hij.

Jeetje. Luister. Ik ga helemaal niets opschudden.

Ik had 20 jaar geleden moeten stoppen.

En? - Dat deed ik niet. Ik werk nog steeds.

Ja, vooruit.

Ik heb al twee jaar geen opslag gehad. Maar ik krijg nog steeds gulle fooien.

Ja, en nu...

werk ik 's nachts en niemand ziet me.

Ik heb veel portiers zien komen en gaan tijdens de dagdienst.

Ik zag ze allemaal ontslagen worden. Maar ik ben er nog steeds.

Ik ben de wijze, oude, onzichtbare man.

Nee, u bent een dode man, een geest.

Twee jaar zonder opslag.