Doc Martin

Ga kloppen op de deur.

- Kan ik u helpen? - Ah!

We hebben een afspraak om de dokter te zien.

Nee, dat heb je niet.

- Ja, dat hebben we. - Dat is onmogelijk.

De praktijk is gesloten en dat is al een tijdje zo.

Je moet naar Wadebridge.

Oh, nou... ik sprak gisteren met een Dr Ellingham.

- Nee, dat deed je niet. - Eh, excuseer me, ja, dat deed ik.

Er werd me gezegd dat ik hier vanmorgen om 9 uur moest zijn, dus...

je vergist je ernstig.

Wat?

Oh, dit is belachelijk. Mijn kind is hier om de dokter te zien.

Ik zei het je - je moet naar Wadebridge.

Martin. Ze zijn hier om mij te zien.

- Kom binnen, het spijt me zo. - Dank u.

U moet Dr Ellingham zijn.

- Oh, nee, nee, dat ben ik niet... - Zij is geen dokter.

Nee, ik ben wel een gekwalificeerde kindtherapeut.

- Zowat hetzelfde, toch? - Nee, dat is het niet.

- Waarom ben je zo buiten adem? - Nou, dat weet ik niet.

Omdat je boven op een heuvel woont.

Martin, vind je niet dat het tijd is voor haar dutje?

Nee. Nog 20 minuten.

Aw. Hoe heet je?

- Mary. - Mary Elizabeth.

- Ze is vier maanden... - Bijna.

Ze zijn zo schattig op die leeftijd. Jammer dat het niet duurt, hè?

- Kom verder. - Kom op.

James, het witte wiel hoort boven, niet het groene.

- Dank je. - Graag gedaan.

Sorry voor die verwarring, Martin was vroeger dokter.

Nou, nou, dat is hij nog steeds, hij oefent alleen niet meer uit.

Dus we krijgen nog steeds regelmatig mensen aan de deur,

die verwachten dat de praktijk open is, en... en dat is hij niet.

Nou, ik ben hier net komen wonen,

dus ik zou dat allemaal niet weten.

- Oh, werk je hier in de buurt? - Vanuit huis.

Ja, ik heb mijn eigen kleine grafisch ontwerpbureau -

trouwkaarten en zo.

Of als je visitekaartjes nodig hebt, kan ik je een goede prijs geven.

Nou, dat zal ik onthouden. Dus, jij moet Dylan zijn.

Heb je er zin in om op school te beginnen?

Zeg maar hallo tegen de dokter, Dylan.

Eh, nee, ik ben geen dokter.

Ik ben mevrouw Ellingham, of je mag me Louisa noemen als je wilt.

Kijk, hij doet al een tijdje zo.

Prikkelbaar, teruggetrokken.

Ik maak me gewoon een beetje zorgen om hem, toch?

Ik ben midden in een S-C-H-E-I-D-I-N-G, dus...

Ja, nou, waarom ga je niet buiten zitten,

en Dylan en ik zullen, zullen even een praatje maken,

we leren elkaar kennen.

Oké. Geef de aardige dokter geen flauwekul van je, goed?

Ik wil de petitie niet tekenen. Ik wil gewoon wat hoestdrank.

Dat is winkelbeleid.

Als je iets wilt, moet je tekenen.

- Dan ga ik wel ergens anders heen. - Prima.

Klaag niet bij mij als je hoest verandert in longontsteking

en er is geen dokter om je te helpen!

Sally.

Voordat je je product koopt, moet je de petitie tekenen.

Ik denk niet dat je dit moet doen.

Nou, het is mijn winkel, ik heb het volste recht.

- Hoeveel handtekeningen heb je? - Elke vloed begint met een druppel.

Het maakt niet uit hoeveel handtekeningen je hebt,

je gaat niets veranderen.

De dokter heeft zijn beslissing genomen.

Iemand moet hem dan van gedachten doen veranderen.

De dokter verandert niet van gedachten.

Want hij is vergeten hoe het is om daar te zijn, levens te redden.

Het is de spanning.

Het is niet dat je zomaar kunt verzinnen

een medisch noodgeval uit het niets.

Weet je, misschien is het tijd om, weet je wel...

- Escaleren. - Laat het gaan.

- Je hebt gelijk. - Ik heb gelijk?

Natuurlijk.

Oh, zoals je zei,

het is niet dat ik een medisch noodgeval uit het niets kan verzinnen.

Weet je, hem bij zinnen brengen.

Oké. Goed.

Goed gesprek.

Voor de dokter.

Oow!

Dit zijn wat we 'gevoelskaarten' noemen.

Herinnert een van deze konijnen hier

je aan hoe je je voelt over de scheiding van je ouders?

Ik ben geen konijn.

Nee. Nee, ik weet dat je dat niet bent. Het is gewoon...

dit konijn is blij.

En deze is boos.

En kijk, zie je, deze is verdrietig.

Ik ben acht jaar oud.

Oké. Ja. Geen konijnen dus.

Ik ben niet het probleem.

Het is mijn moeder.

Wat is er met je moeder?

Ze is...

...ze is raar geworden.

Ziet er ingewikkeld uit. Waarschijnlijk makkelijker om er gewoon een nieuwe te kopen.

Kan ik u helpen?

Eh, ik heb een glas water nodig, als dat oké is.

Ja. Ik haal het.

- Dank u. - Graag gedaan.

God. Sommige mensen zeggen dat het onbeleefd is om te staren, weet je.

- Wat doe je?! - Ik controleer alleen iets.

Laat me los!

- Het is alsof haar batterijen leeg zijn. - Mm.

Soms gaat ze naar bed voor mij...

Nee. Ik heb er moeite mee sinds ik hier binnenkwam.

...en ze kan 's ochtends nog steeds niet opstaan.

- ..je bent te ver gegaan! - Sorry, wacht even.

Ik ken je niet, oké?!

Wie denk je wel dat je bent? We zijn vreemden.

Maar om me aan te raken en een mening over me te hebben.

Ik kwam hier alleen vanwege mijn zoon. En daar ben je dan,

je staart naar me als een gek.

Martin? Wat is er aan de hand?

- Ze kon niet goed slikken. - Hij greep mijn gezicht.

- Ik greep het niet. Ik heb het gestabiliseerd. - Oké, goed.

Martin, ik ben met een cliënt. En je stemde ermee in om je er buiten te houden.

Ja, het spijt me zo.

Ik kan me alleen maar verontschuldigen namens mezelf en Martin.

Ik heb niets gedaan om me te verontschuldigen.

Nou, sorry, maar dat zou je wel moeten! Me mishandelen!

Zie je, je hebt nog steeds moeite met ademen.

Dokter! Oh, dokter, ik heb een ongeluk gehad!

Nee, ik-ik-ik kan u niet behandelen, ik ben niet meer geregistreerd.

Zie je? Je bent niet echt een dokter!

Ik was naar Wadebridge gegaan,

maar ik wilde niet helemaal lek bloeden.

- Martin. Mary. - Ja...

Nee. Ik ben met een cliënt.

Oké, ik ga wel.

- Ga daar zitten, mevrouw Tishell. - Ja.

Oh. Oh, oké.

Ik verwijder de nietjes en verzorg de wond...

- Wat is er met je? - Niets. Er is niets mis met hem.

Het is gewoon een volkomen normale reactie op bloed.

Zwijg. Het gaat goed met me. HIJ HOEST

Sorry.

Ik wil dat je weggaat!

Ik ben je beu... je luie zak.

- Je kunt dit nemen... - Oké, pap?

- Eh... alles oké? - Prima, ja. Geweldig.

- Maar... - En dit!

- Oh, ik kom de champagne ophalen. - Oh, ja, natuurlijk.

Misschien kun je beter even later terugkomen, hoor.

- Juist, want, eh... - Neem ze... neem ze allemaal!

En goed dat ze weg zijn!

Gewoon een kleine ruzie thuis.

Als je je wilt verontschuldigen, ik blijf bij Al!

Eh, nee, nee, dat is geen goed idee, pap.

Zet dit spul in de bus.

Ik ga weg voordat ze begint met het zware geschut.

Het spijt me zo van Martin.

Hij is degene die zich zou moeten verontschuldigen.

Ik ben gestrest. Weet je?

Het enige wat ik wilde was iemand die ervoor zorgt dat mijn zoon oké was.

- Ik weet het, en ik wil dit graag voortzetten. - Dylan, kom op. Snel.

Ik laat dan nog van me horen. Ja?

Kom op.

Zo. Je mag gaan.

Als de pijn aanhoudt of het bloeden weer begint,

- maak een afspraak in Wadebridge. - Dank u, dokter.

Hoe was het voor jou?

Hoe was wat? Dit.

Je leek weer helemaal in je element.

Misschien had je zoiets nodig

om je eraan te herinneren wat je hebt gemist.

- Soms hebben we allemaal een beetje... - Ja. Dank u.

- We zijn hier klaar, mevrouw Tishell. - Gaat...

gaat...

Was dat allemaal echt nodig?

- Nou, ze bloedde. - Niet mevrouw Tishell. Abigail.

Dit is mijn werkplek

en jij zoekt ruzie met mijn klanten.

Nou, je zag het. Ze stikte in dat water en haar ademhaling was moeilijk.

Het klinkt alsof je problemen zoekt die er niet zijn.

Nee, dat doe ik niet.

Hoe zou je het vinden als ik me ging mengen met jouw patiënten?

Nou, dat is niet hetzelfde, hè?

- Ik heb geen patiënten. - Nee, dat heb je niet.

Dus doe niet alsof je ze hebt.

Waarom hebben we nog steeds dit hondenmandje?

Oh, nee, gooi het niet weg.

James is er nog aan gehecht. Hij mist Buddy nog steeds.

Het is drie maanden geleden.

- Misschien moeten we een nieuwe hond nemen. - Absoluut niet.

- Ga je het dan weggooien? - Ik doe er morgen wel iets mee.

Iedereen zou kunnen denken dat jij hem ook mist.

Doe niet zo belachelijk.

Eh, sorry, waar is al het bestek?

Ah. Eh, ja.

Ik heb de lades opnieuw ingedeeld om de ruimte optimaal te benutten. Zo.

Maakt dit je niet bezorgd?

Waarom, nee, het is logischer.

Je werd beschouwd als een van

de beste medische geesten van jouw generatie,