Frankenstein's Monster's Monster, Frankenstein

De decors zijn al lang geleden ontmanteld.

Wat nog rest is...

die open haard.

Maar veertig jaar geleden begon mijn vader, David Harbour junior...

het nobele experiment om toneel op tv te brengen.

Dag. Ik ben David Harbour III.

Wellicht is het u ontgaan, maar ik stam af van vele generaties acteurs.

Die nalatenschap drong zich aan mij op toen ik op moeders zolder ratten bestreed.

Daar trof ik verloren beeldmateriaal van vaders oude tv-toneelwerken aan.

Dat hebben we bekeken, op zoek naar inzicht.

Inzicht in mijn vader.

Pap was een klassiek opgeleide acteur.

En zo werd ik toegelaten tot Juilliard.

Maar culturele aardverschuivingen lieten hem niet onberoerd.

Wat komt u hier doen?

Zijn glorie tanende...

zette hij een stuk op touw dat wanhopig nastreefde...

oud en nieuw in zich te verenigen. Waarom dit stuk?

In dit tijdsgewricht?

Welke psychologische driften stuurden hem aan?

Hij was doorgedraaid.

Ik haat geheimen. - Wat voor geheimen?

Jij niet? - Ik wil antwoorden.

Ik heb het gezegd, David. Laat het rusten.

Waarom dit stuk?

BEELDMATERIAAL MET DANK AAN DOROTHY HARBOUR

Waar te beginnen?

Het begin van het verhaal, uiteraard. Maar welk verhaal? Wiens verhaal?

Begon het toen ik leven schiep, of toen ik zelf werd geschapen?

Ben ik een monster?

Een man?

Wie is daar?

Ik hoor hun stemmen nog, maar ik luister niet.

Niet langer.

Nee, dit is mijn versie.

Kwam ze zomaar binnen?

Het doet er niet langer toe.

Zij was er.

Zij was er.

Ja, ja. Het spreekwoordelijke startpistool.

Niet aankomen.

Dat is een pistool.

Legt u het niet weg?

Waarom zou ik?

U weet toch wat Tsjechov zei.

Tsjechov?

Als in het eerste bedrijf een pistool te zien is...

Moet het later in het stuk afgaan.

Uw moeder ligt op sterven.

Kunt u niets voor haar doen? - Haar lijden wat verzachten.

Ik ben geen arts geworden om voor God te spelen.

Het is weliswaar indrukwekkend dat u iets als leven hebt gecreëerd...

maar we moeten weten dat het blijvend is.

U wilt Frankenstein zien.

U bent Frankenstein. - Ja, ik ben dr. Frankenstein.

Die fout wordt wel vaker gemaakt. - Door uzelf?

Te lang op dit eiland geweest. U wilt Frankensteins...

mijn...

monster zien?

We moeten gaan.

Een storm pakt zich samen. - Geen storm. Het is de duisternis.

De storm verwelkom ik, de natte vlagen, de ijzige wind...

het priemende zout.

Niet te dichtbij.

Dit ging goed, laten we het zo houden. Eén beet maakt zes maanden werk ongedaan.

Een beet? Is hij niet sociaal bekwaam?

Nee. Het zal jaren duren voor hij iemand de hand kan schudden.

Hij grijpt het wapen. - Ga, nu.

Houd je aan het script, jij dwaas.

Je doet je voor als mij, dr. Frankenstein...

en ik doe me voor als jouw creatuur...

om onderzoeksgelden aan die dame te ontfutselen.

Maar het wordt niks als jij je niet houdt aan de lijst van afgesproken volzinnen.

Hoe kan ik mij daaraan houden als zij wel alles kan zeggen?

Gebruik een dooddoener. Zoals:

Ik moet terug naar het lab. Of: Ik ben ietwat verstrooid.

Beter nog: Zeg helemaal niets.

Denk erom: Zeg...

Is het veilig?

De kapitein is zonder mij vertrokken. Ik zal hier moeten overnachten.

GAAT ZO VERDER

Hoe werd mijn vader een fabelachtige acteur?

Was het zijn fabelachtige onverschilligheid als vader?

Ziehier een replica van zijn kantoor.

Hier herinneren zijn medewerkers zich misschien iets.

Moest mijn vader koste wat het kost de rampspoed tarten?

Wilde hij net als dr. Frankenstein...

Gods gelijke zijn?

Je vader ging uitdagingen niet uit de weg.

Dit stuk vergde veel van hem.

Met die dubbelrol?

Frankenstein en het monster? - Nee.

Hij was dr. Frankenstein...

die zich soms voordeed als monster.

Joey Vallejo, mijn vaders tegenspeler.

Hij speelde Sal. - Joey.

Hij was het toen helemaal.

Het zat er gewoon in dat hij en je vader in botsing zouden komen.

Ik dacht dat ze het prima konden vinden. - Welnee, er was veel wedijver.

Ten onrechte. Hij had Joey hard nodig.

Joey had hem ook nodig, want hij wist niks. Je vader wel.

Wat is het ene stukje advies dat u aan jonge acteurs zou geven?

Uitgesloten. Tenminste drie stukjes.

Articuleer. Articuleer. Articuleer.

Hij kon niks met acteurs die er niet alles voor deden.

Van meet af aan, toen Joey auditie kwam doen, was hij al...

Een fenomeen.

Ja, hij was bijzonder... Fenomeen is niet het juiste woord.

Het was gewoon een puinhoop.

Hij kende zijn tekst niet.

Hij scharrelde maar wat rond...

liep dingen omver, dat soort werk.

Wat deed hij als zijn auditiestuk? - Hij speelde een jonge...

In de auditie? - Ja.

Wat extravagant dat u daarnaar vraagt.

Extravagant? - Om zo lang hierover te praten.

Hij was jonger dan je vader. Dat was het gewoon.

Ik slaap in het lab.

Miss Macbeth mag daar onder geen beding komen.

Als ze terug is uit het closet...

zeg dan dat je moeder op sterven ligt.

Mijn moeder ligt op sterven.

Miss Macbeth mag mij wel.

Ja. Doe als ik als ze terugkomt.

Ik ben geen acteur. - Wat?

Je zegt geen acteur te zijn.

Als dat is wat je zei...

ben ik het met je eens. Alhoewel...

acteren is wellicht niet wat jij denkt.

Een acteur...

moet emoties niet te veel benadrukken.

Of dat nu woede, verdriet, vreugde, angst, of zelfs treurnis is.

Een acteur die te koop loopt met zijn talent...

is als een rijkaard die pocht met zijn geld.

Een acteur moet zich niet gracieuzer bewegen dan de gewone man.

Noch moet hij als een paljas overdreven simpliciteit betrachten.

Ik heb geen idee... - Laat je niet verleiden door accenten.

Als een boef plat praten en dieventaal uitslaan zodat je denkt:

kan zo'n onverlaat de buit niet besteden aan een logopedist?

Of nog erger.

De baby. Methodacting.

De acteur die terug wil naar de kinderstoel...

op zoek naar zintuigherinneringen.

Als een foetus ligt hij te schommelen...

hij wenkt het publiek om hem de borst komen geven.

Wat rest ons dan, vraag je. Welnu, alles.

In die vliesdunne zone van authenticiteit...

gaat een wereld schuil.

En zo werd ik toegelaten tot Juilliard.

Maar ik ging de wetenschap in.

Jij was mijn vaders agent.

Dat was vijftig jaar geleden. Waarom nu?

Waarom niet nu?

Ik zit met allerlei vragen.

Je moet niet in de vuiligheid wroeten.

Zo worden je nagels vies. - Daar kan ik best tegen.

Niet als die nagels eraf moeten. Dat is een ware marteling.

Als mijn nagels eraf moeten?

Is dit een dreigement?

Nee, blijf bij dat wapen vandaan.

Dat wapen boeit me niet.

U bent te bezorgd.

Was dat uw nichtje? - Ja, mijn jonge nichtje.

Het wordt laat. Heeft u alles? Helaas moet u hier slapen.

Alles is goed, en het geeft niet.

Ik heb de boot laten varen zodat wij een openhartig gesprek konden voeren.

Zeg eens, dr. Frankenstein.

Wat houdt u voor me verborgen?

Hoeveel weet u al?

Ik weet dat u steun zoekt.

Ik weet dat u alleen bent op dit eiland.

Dat ik mijn beste jaren vergal achter een bureau, terwijl ik hoor...

In mijn armen... - In een steriel lab.

Ik ben wetenschapper. - Wie is daar?

Moeder, bent u dat?

Waar is mijn zoon? - Ik ben hier, moeder.

Jij bent m'n zoon niet.

Terug naar bed, moeder.

Die morfine is lekker. - Zo is dat.

Ik heb zijn kantoor nagebouwd tot in de kleinste details.

Telefoon, nietmachine, pennen, wapen.

En hier is chili naar zijn recept.

Misschien frist dit mijn geheugen op.

Ik neem ook wat chili.

Tast toe. Misschien komen er herinneringen boven water.

Ja?

Ik weet het weer.

Ik weet het weer.

Is daar iemand? Ik ben het. Miss Macbeth.

U mag hier niet komen. - Ik kan met niemand praten.

Ik denk dat ik iemand wilde spreken die mij toch niet begrijpt.

Zo iemand ben ik.

U bent bescheiden.

Eerder een heer dan die dr. Frankenstein, zeg ik u.

Wat heeft hij gedaan?

Hij werd handtastelijk zodra we alleen waren.

Nee, toch.

Dat valt u zwaar.

Hij is mijn schepper.

Ik wilde met hem samenwerken en...