The Place Promised in Our Early Days (雲のむこう、約束の場所)

เธอมักพูดอยู่เสมอว่า ฉันรู้สึกสังหรณ์ว่ากำลังจะสูญเสียบางสิ่งไป

ในตอนนั้น

ตัวผมซึ่งเพิ่งอยู่แค่ชั้นม.ต้น

ยังไม่เข้าใจในความหมายนั้นเลย

แต่ทว่า

คำพูดนั้นของเธอ

ได้เข้ามาสะกิดใจผมอย่างประหลาด

มันเป็นเรื่องเมื่อก่อนที่จะเกิดสงคราม

เมื่อคราวที่เกาะใหญ่ที่มีชื่อว่าเอโซ

ยังคงเป็นดินแดนของต่างชาติอยู่

ยอดเลย

เครื่องบินล่ะ

ในวันนั้นเมื่อนานมาแล้ว

ณ อีกฟากหนึ่งของหมู่เมฆนั้น

มีสถานที่แห่งคำมั่นสัญญาของเราอยู่

เหนือเมฆาที่แห่งสัญญาของเรา

เหนือเมฆาที่แห่งสัญญาของเรา ท่ามกลางพิษไข้ที่ขึ้นสูงและอาการหอบหืด

มีนาคม เมืองซึงารุ จังหวัดอาโอโมริ ท่ามกลางพิษไข้ที่ขึ้นสูงและอาการหอบหืด

ท่ามกลางพิษไข้ที่ขึ้นสูงและอาการหอบหืด

เธอได้ร้องขอให้ฉันช่วยตักหิมะจอกสุดท้าย

ที่ซึ่งโปรยปรายลงมาจากฟากฟ้า

ของดินแดน อันได้รับการเรียกขานว่าโลกมนุษย์

บนศิลาที่แตกเป็นสองเสี่ยง ที่ชโลมด้วยสายฝนและหิมะ

ฉันเสี่ยงภัยยืนตระหง่านอยู่บนนั้น

เนื้อตัวเปียกปอนไปด้วยน้ำ และหิมะอันขาวโพลน

กิ่งสนอันงดงามร่วงหล่นลงบนหยาดน้ำ อันเหน็บหนาวและใสบริสุทธิ์

ในตอนนั้น

- ฉันขอรับอาหารมื้อสุดท้ายให้น้องสาวผู้อ่อนโยน - มีสิ่งที่พวกเราปารถนาเหมือนกันอยู่สองเรื่อง

อีกกี่นาทีนะ

ไม่เป็นไร ยังทันน่า

ร้อน

ขอบใจ

ฮิโรกิ เมื่อไหร่จะไปทำงานอีกล่ะ

พรุ่งนี้ต้องเข้าชมรม คงมะรืนนี้มั้ง

ทาคุยะล่ะ

พรุ่งนี้เช้าฉันก็ซ้อมเป็นวันสุดท้ายแล้ว

งั้นเอาเป็นมะรืนนี้นะ

ความปรารถนาแรกก็คือ

เพื่อนร่วมชั้นของเราซาวาตาริ ซายูริ

และอีกสิ่งหนึ่งก็คือ

หอคอยยักษ์ที่ตั้งตระหง่าน อยู่ตรงข้ามช่องแคบซึงารุ

ที่อีกัฝ่งของพรมแดน

โจทย์ข้อนั้นน่ะ ฉันไม่เข้าเลยสักนิด

ผมมักจะ... โจทย์ข้อนั้นน่ะ ฉันไม่เข้าเลยสักนิด

ก็เลยลองไปถามอาจารย์ พอถามแล้วนะ

มองที่หอคอยนั่นอยู่เสมอ ก็เลยลองไปถามอาจารย์ พอถามแล้วนะ

แล้วไงเหรอ

ผมรู้สึกว่า

สิ่งอันล้ำค่ายิ่งสำหรับผม

รอคอยผมอยู่ที่ดินแดนแห่งนั้น

จะอย่างไรก็ตาม

ผมก็หลงใหลมัน

สักวันหนึ่ง

สักวันหนึ่ง

จะต้องไปให้ได้

รุ่นพี่ชิราคาว่าคะ

งั้นเราไปก่อนนะ

โทษทีนะ

คือว่า วันนี้พวกรุ่นพี่ก็จะออกจากชมรมกันแล้ว

ก็เลยมีของที่อยากจะให้น่ะค่ะ

- มาสิ คานะจัง - คานะจัง

เดี๋ยวสิ

คือว่า...

นี่ค่ะ

แล้ว...

ก็เลยปฏิเสธไป

เหมือนอย่างเคยงั้นเหรอ

มัตสึอุระที่อยู่ปี 1 เหรอ

ก็น่ารักดีออก

งั้นฮิโรกิก็ไปคบกับเธอสิ

ถ้าเป็นนายคงจะได้แหละ

ทำไม ต้องเป็นด้วยฉันล่ะ

หรือนาย มีคนที่ชอบอยู่แล้วงั้นเหรอ

ทำไม..

แหม จะว่าไปก็น่ารักดีอยู่หรอกนะ

แต่คนเป็นแฟนกัน

ต้องทำยังไงบ้าง ฉันไม่รู้เรื่องหรอก

นายไม่ใช่คนที่ถูกบอกรักซะหน่อยนะ

ก็นายเป็นคนถามเองนี่นา!

ซาวาตาริ...

ฟูจิซาว่าคุง

ซาวาตาริ

กลับบ้านช้าจังเลยนะ

พอดีซ้อมอยู่ก็เลยกลับช้าน่ะ

ไวโอลินเหรอ

ฟูจิซาว่าคุงไม่ได้กลับกับชิราคาว่าเหรอ

ฉันก็เพิ่งเลิกจากชมรมเหมือนกันน่ะ

ฟูจิซาว่าคุง

บางทีก็ซ้อมยิงธนูคนเดียวเหมือนกันนะ

ก็ฉันยิงไม่ค่อยเก่งนี่นา

ชอบคิดฟุ้งซ่านน่ะ

ฟูจิซาว่าคุง ปิดเทอมนี้ วางแผนอะไรไว้รึเปล่าจ๊ะ

จะไปทำงานพิเศษกับทาคุยะน่ะ

งานพิเศษเหรอ

ดีจัง ทำที่ไหนล่ะ

ที่โรงงานทางทหารในฮามานะน่ะ

ไปประกอบพวกจรวดกัน

ยอดไปเลยนะ ได้ทำงานพิเศษด้วย

ฉันคงได้แค่ทำกิจกรรมชมรมเท่านั้นเอง

งั้นเหรอ

สถานีต่อไปนากาโอคุนิ นากาโอคุนิ

ต่อจากนากาโอคุนิจะเป็นสถานีโอไดระครับ

ถึงแล้วล่ะ...

เมื่อคืนนี้ ฉันฝันว่าได้กลับบ้าน พร้อมกับฟูจิซาว่าคุงแบบนี้เลยล่ะ

บ๊ายบาย

เจอกันเทอมหน้านะจ๊ะ

ตั้งแต่วันที่ 12 เป็นต้นไปเป็นเวลาสามวัน

จะมีการจัดประชุมครั้งที่ 11 ระหว่างสหรัฐอเมริกาและสหภาพขึ้น

คาดว่าน่าจะหารือเรื่องปัญหาความตึงเครียด ระหว่างญี่ปุ่นเหนือและใต้ด้วย

ทางรฐับาลสหภาพไม่เห็นด้วย ที่สหรฐัฯจะส่งกำลังทหารกองหนุน

เข้าไปยังฐานทัพมิซาว่า ในขณะที่ทางสหรฐัฯ

ก็ไม่พอใจที่ทางสหภาพยอมไม่เปิดเผย วัตถุประสงค์ในการสร้างหอคอยอย่างชัดเจน

สวัสดีครับ

ดีจัง พักพอดีเลยสินะครับ

มานั่งนี่สิ

ครับ

ช้าชะมัดเลยฮิโรกิ

โทษที

ฮิโรกิ ได้ยินมาว่า

พวกนายไปขโมยเครื่องชัคเกอร์ ของ MSDF มางั้นเหรอ

ก็บอกว่า...

ไม่ได้ขโมยไงครับ

พวกเราไม่ได้ขโมยนะครับ

เราเจอที่ป่าอามางะต่างหาก

นั่นแหละเขาเรียกว่าขโมยน่ะ

หมู่นี้เขาปล่อยเครื่องแบบไม่ใช้นักบิน ออกมาซ้อมกันเยอะคงไม่เป็นไรหรอก

แต่ระวังอย่าให้ถูกจับได้ก็แล้วกันล่ะ

จริงด้วย

ถึงจะเป็นช่วงสงบ แต่ทางการก็จับตาดูที่นี่อยู่ดีนั่นแหละนะ

เลิกพูดเรื่องไม่เป็นเรื่องซะทีเถอะ

กลับไปทำงานได้แล้วไป

ครับ

ไปก่อนนะ

ครับ

พวกนายก็มาเริ่มงานตั้งแต่วันพรุ่งนี้ได้เลยนะ

ฉันใช้นายคุ้มกว่าค่าแรงแน่ ๆ จะบอกให้

ครับ...

ถ้างั้น

ขอตัวก่อนนะครับ

ที่พวกเราตัดสินใจมาทำงานพิเศษนั้น มันมีเหตุผล

ในสมัยที่เอโซยังเรียกว่าฮอกไกโด

และยังเป็นส่วนหนึ่งของประเทศนี้อยู่

ได้มีการวางโครงการ ขุดอุโมงค์เชื่อมที่ใต้อ่าวซึงารุ

แต่สุดท้าย

โครงการก็ถูกยกเลิกไป เพราะปัญหาการแบ่งแยกพรมแดนเหนือใต้

ทว่าบนภูเขาแถบนี้

ก็ยังคงมีโรงงานร้าง

สถานีและรางรถไฟหลงเหลืออยู่ตั้งแต่ปีที่แล้ว

พวกเราได้อาศัยสถานีร้างแห่งหนึ่งบนภูเขานี้

สร้างบางสิ่งบางอย่างกัน

เหตุผลที่พวกเราไปทำงานพิเศษ

ในโรงงานทางทหารนั้นก็เพื่อ

หาเงินมาซื้อชิ้นส่วนนั่นเอง

สถานที่ซึ่งมองเหมือนห่างเพียงแค่เอื้อมมือ

แต่ไม่อาจเดินทางไปถึงแห่งนั้น

พวกเราอยากจะเห็นเกาะที่ไม่รู้จัก

และหอคอยยักษ์ที่สูงเสียดฟ้านั้นใกล้ ๆ

ด้วยตาของพวกเราเองให้ได้

หิมะบางลงมากแล้วนะ

อยากเริ่มลงมือเร็ว ๆ จัง

ถ้าหิมะไม่ตกลงมาอีกซะก่อนน่ะนะ

ก่อนอื่นต้องเตรียมชิ้นส่วนอื่น ๆ ให้พร้อม

ทั้งนาโนเน็ตตัวนอก

มอเตอร์สตาร์ทก็ยังไม่พร้อม

ที่สำคัญคือเครื่องมันกินไฟมาก

ช่วงสุดท้ายจำเป็นต้องใช้น้ำมันก๊าซด้วย

ลำพังค่าแรงที่ได้ อาจไม่พอด้วยซ้ำ

คงพอไหวน่า ยังมีปิดเทอมหน้าร้อนอีกนี่นา

จริงด้วยนะ

ด้วยเหตุนี้

พวกเราจึงจะใช้เครื่องบิน ที่ตั้งชื่อว่า "เบลาเซียล่า" ลำนี้

บินไปให้ถึงหอคอย ซึ่งอยู่อีกฟากหนึ่งของพรมแดนนั้น

ฝันเหมือนเดิมอีกแล้ว

ฝันเหมือนเดิมอีกแล้ว

ซาวาตาริ

ทาคุยะคุง

เอ่อนี่...

โทษที

- ฮิโรกิ... - ฮิโรกิคุง...

พวกเราไม่ค่อยจะมีโอกาสได้คุยกัน สองต่อสองแบบนี้เลยนะ

นั่นสินะ

นี่ทาคุยะคุง ชอบฟิสิกส์เหรอ

หนังสือนี่น่ะเหรอ

ก็สนใจนิดหน่อยน่ะ

เก่งจังเลย

คุณตาของฉันน่ะ ได้ยินว่าท่านเป็นนักฟิสิกส์ด้วยล่ะ

โอ้โห แบบนั้นน่ะเก่งกว่าอีกนะ

แต่ฉัน ไม่เคยเจอท่านหรอกนะ

เพราะปัญหาพรมแดนเหรอ

งั้นเหรอ...

นี่ ตอนนี้พวกทาคุยะคุง ก็ยังทำงานพิเศษอยู่เหรอ

สนุกมั้ยจ๊ะ

ไม่รู้สิ

เราทำที่โรงงานของตาลุงจอมโหดน่ะ ชอบโวยวายใส่ แล้วก็ใช้งานหยั่งกับทาสเลย

โหดขนาดนั้นเลยเหรอ

หยั่งกับปีศาจเลยล่ะ

จริงเหรอ

เอาไว้ไปดูมั้ยล่ะ

แต่ว่า จะไม่รบกวนเหรอ

ไม่หรอก ฮิโรกิเองก็ต้องดีใจแน่เลย