Growing Up - First Season

Μεγαλώνοντας γίνονται πολλά πράγματα.

Είναι κάτι απρόβλεπτο.

Η ευκαιρία να αλλάξει ο κόσμος.

ΟΧΙ ΣΤΗ ΦΤΩΧΕΙΑ

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ

Μεγαλώνοντας ένιωθα...

ΑΜΙΡΙ

ΙΖΑΜΠΕΛ

ΑΘΙΝΑ

ΚΛΕΡ

Έχουμε δύναμη κι ευθύνη.

ΕΜΙΛΙ

ΝΤΕΪΒΙΝΤ

ΒΑΝΕΣΑ

ΑΛΕΞ

Ακούστε μας.

ΓΚΑΒΙΝ

ΣΟΦΙΑ

ΣΕΪΤΖ

Μεγαλώνοντας νιώθω...

-Ταραχή. -Ντροπή.

-Σύγχυση. -Άνω κάτω.

-Όμορφα. -Δίχως επιλογή.

Τα καταφέραμε!

10 ΙΣΤΟΡΙΕΣ

ΓΙΑ ΤΟ ΘΑΡΡΟΣ

ΤΟΥ ΝΑ ΕΙΣΑΙ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ

ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ

Δεν επέτρεπα στον εαυτό μου να νιώσει χαρά για πολύ καιρό, με πολλούς τρόπους

γιατί μεγαλώνοντας δεν είδα ποτέ κανέναν σαν κι εμένα στην τηλεόραση.

Και σε πολλά μέρη που πάω, το να είσαι ανοιχτά κουίρ και χαρούμενος…

Οι άνθρωποι δεν το καταλαβαίνουν αυτό. Πολύ συχνά...

ΕΞΩΦΥΛΛΟ

…δεν μας δίνεται η δυνατότητα αντιπροσώπευσης σε ιστορίες

αγάπης και χαράς. Και θέλω να το αλλάξω αυτό.

16 Α ΣΠΙΤΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

ΣΙΔΝΕΪ Φ. ΚΡΙΣΤΙΝ ΝΤΖ

ΣΕΪΤΖ

Εντάξει, Σέιτζ. Όποτε είσαι έτοιμη.

-Πάμε, Σέιτζ. -Δηλαδή, απλά ξεκινάω να μιλάω;

Με λένε Σέιτζ. Είμαι 20 χρονών, και μεγάλωσα στο Μέριλαντ της Ουάσιγκτον.

Και πλέον μένω στη Νέα Υόρκη.

Γεια σου, γλυκό μου!

Είμαι πάρα πολύ περήφανη...

ΚΑΡΕΝ ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ ΣΕΪΤΖ

…που είμαι η μητέρα της Σέιτζ και πιστεύω ότι όποιος τη γνωρίζει

δεν πρόκειται να την ξεχάσει.

Ποτέ δεν δίστασε. Ήταν πάντα δυνατή. Πίστευε πάντα στον εαυτό της.

Δεν απολογήθηκε ποτέ για το ποια είναι.

Κι αυτή η δύναμη και η αυτοπεποίθηση μεγάλωναν μαζί της.

Το πιο σημαντικό για μένα είναι ότι είχε την ελευθερία

να γίνει αυτό που ήθελε πραγματικά.

ΙΒΑΝ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΣΕΪΤΖ

Το πιο σημαντικό για μένα είναι να δημιουργήσει αυτό που θέλει εκείνη.

Οι πρώτες μου αναμνήσεις σαν μικρό κοριτσάκι

είναι ότι προσπαθούσα να μιμηθώ ό,τι έκανε η μαμά μου.

Ο ακτιβισμός ήταν μέρος της ζωής μου μεγαλώνοντας.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ + ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

Βλέποντας τους γονείς μου να διεκδικούν τα δικαιώματά τους

μου έδωσε κουράγιο να κάνω το ίδιο.

Από μικρή ηλικία ήξερα πως είμαι κορίτσι.

Θυμάμαι να πηγαίνω για ψώνια με τη μαμά μου

και να δείχνω κουτιά με εικόνες κοριτσιών

και να λέω "Μαμά, εγώ είμαι".

Μετέτρεπα τα πάντα σε φορέματα ή μακριά μαλλιά και πέρναγα τέλεια,

αλλά ήξερα μέσα μου ότι μπορούσα να το κάνω μόνο στο σπίτι.

Καταλάβαινα ότι οι άλλοι δεν με έβλεπαν σαν κορίτσι.

Οι γονείς μου ήταν πολύ δεκτικοί. Είχα πάει και σε μία ομάδα για παιδιά

όταν ήμουν μικρή, που την έλεγαν "Αγόρια που τους αρέσουν τα κοριτσίστικα".

Έβλεπα κι άλλα κοριτσάκια που τους είχαν πει

ότι ήταν αγόρια και είχα την ευκαιρία να γράψω

το όνομα που εγώ διάλεξα για μένα,

ένιωθα ότι με αποδέχονταν σαν κορίτσι έστω και για μία μέρα. Ήταν υπέροχο.

Έκαναν επίδειξη μόδας και ήταν όλα πολύ αναπτυγμένα για την ηλικία τους

και ήταν παιδάκια.

Αργότερα, όταν μεγάλωσε λίγο, στα εννιά, δέκα, έντεκα,

άρχισε να πιστεύει ότι ήταν γκέι αγόρι.

Επειδή δεν έβρισκε τις κατάλληλες λέξεις. "Τι άλλο θα μπορούσα να είμαι;"

ΑΓΑΠΗ

Θυμάμαι την πρώτη χρονιά που πήγα κατασκήνωση. Ήμουν 11 χρονών.

Θυμάμαι να μπαίνω στον θάλαμο των αγοριών.

-Γεια σου. -Και ήταν εκεί ένα άλλο κορίτσι.

Ένιωθα έκπληκτη και μπερδεμένη.

Είχα ενθουσιαστεί.

Ήταν σαν να έβλεπα τον εαυτό μου.

Αυτό είναι το χρώμα σου.

Και μου εξήγησε ότι ήταν διεμφυλική.

Ήταν τόσο σημαντικό να βρω τις λέξεις για να εκφράσω τη δική μου ταυτότητα.

Πριν από αυτό, δεν είχα τρόπο να εκφράσω πώς αντιλαμβανόμουν τον εαυτό μου.

Ήταν σαν κεραυνοβόλος έρωτας.

Αυτό είναι από τα αγαπημένα μου.

Είχα ενθουσιαστεί που μου μάθαινε πράγματα, αλλά ενθουσιάστηκα περισσότερο

όταν έριξα μια ματιά στη βαλίτσα της.

Ήταν σίγουρα καθοριστικό για τη ζωή μου

να βλέπω μία άλλη μιγάδα, διεμφυλική κοπέλα.

μπροστά στα μάτια μου.

-Αθλητικό, αλλά πολύ ωραίο. -Ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησα

με σιγουριά ότι ήμουν διεμφυλική, επειδή επιτέλους είχα τις λέξεις

για να το πω.

Δεν θα την ξεχάσω ποτέ αυτήν τη στιγμή.

Δεν την ξέρω πια. Δεν κρατήσαμε επαφή μετά την κατασκήνωση.

Αλλά την ευχαριστώ που δεν έκρυβε τον πραγματικό της εαυτό.

Την ευχαριστώ που ήταν ο εαυτός της πριν μπορέσω εγώ να είμαι ο εαυτός μου.

Είμαι πολύ χαρούμενη που οι γονείς μου με αποδέχτηκαν,

με αγάπησαν και με ενθάρρυναν με τον τρόπο που το έκαναν.

Δεν είχαν υποχρέωση να το κάνουν.

Η κοινωνία θα τους υποστήριζε και δεν θα είχε πρόβλημα

αν μου γύριζαν την πλάτη. Είναι ένας πολύ συγκεκριμένος πόνος,

που νιώθεις όταν ξυπνάς κάθε πρωί και ξέρεις ποια πραγματικά είσαι,

αλλά πρέπει να φοράς τα λάθος ρούχα,

να απαντάς στο λάθος όνομα και στις λάθος αντωνυμίες.

Να ξέρεις ακριβώς ποια είσαι,

αλλά να πρέπει να συνεχίζεις τη ζωή σου με το λάθος φύλο. Είναι ψυχοφθόρο.

Κι έτσι, άρχισα να κάνω τη μετάβαση εκτός του σχολείου.

Μόλις κατέβαινα από το λεωφορείο και πήγαινα σπίτι

φόραγα το αγαπημένο μου κολάν, τις αρβύλες μου κι έφτιαχνα τα μαλλιά μου

επειδή έτσι ένιωθα κάτι σαν έμφυλη ευφορία.

Και θυμάμαι να θέλω να κάνω μετάβαση και στο σχολείο.

Παρακαλούσα τους γονείς μου, παρακαλούσα τη μαμά μου.

"Σε παρακαλώ. άφησέ με να κάνω μετάβαση και στο σχολείο." Έτσι, ρώτησε το σχολείο.

Και της απάντησαν "Δεν υπάρχει καμία περίπτωση.

Δεν γίνεται να κάνει μετάβαση.

Θα προκαλέσει σύγχυση στα άλλα παιδιά".

Έτσι, έδειχνα ποια είμαι πραγματικά μόνο εκτός σχολείου.

και ήθελα να το μοιραστώ με τους φίλους μου.

Μια μέρα αποφάσισα να τους στείλω φωτογραφίες της μετάβασής μου.

Είχαμε μάθημα αγγλικών κι ένα αγόρι μας πλησίασε, εμένα και τις φίλες μου.

Πήρε το κινητό της κι άρχισε να κοιτάει τις φωτογραφίες της.

Και είδε τις φωτογραφίες της μετάβασής μου.

Και ενώ έκανα τις ασκήσεις των αγγλικών,

άρχισα να ακούω ήχους ειδοποιήσεων και ξαφνικά

όλοι στην τάξη στράφηκαν σ’ εμένα και με κοιτούσαν περίεργα.

Και κατάλαβα αμέσως ότι είχαν μάθει την αλήθεια.

Και ένιωσα να καίγεται το στήθος μου, ένιωσα απαίσια.

Θυμάμαι ένα αγόρι που μου είπε "Σε προκαλώ να έρθεις

αύριο ντυμένη κορίτσι".

Κι εγώ αποδέχτηκα την πρόκληση.

Το επόμενο πρωί θυμάμαι να φοράω το κολάν μου, την περούκα μου...

τις αρβύλες μου.

Και μετά, να περνάω την πόρτα του σχολείου και όλοι πάγωσαν.

Οι δάσκαλοι, η γραμματεία, ο φύλακας.

Όλοι στον διάδρομο σταμάτησαν και με κοιτούσαν.

Έχασα φίλους. Κάποιοι σταμάτησαν να μου μιλάνε.

Και πολλοί σταμάτησαν να μου μιλάνε όχι για το πώς ένιωθαν οι ίδιοι,

αλλά για το πώς ένιωθαν οι γονείς τους.

Παρ' όλα αυτά, ήμουν χαρούμενη,

γιατί τώρα το σχολείο δεν μπορούσε να μου πει τίποτα.

Όλοι το ήξεραν πια ότι ήμουν διεμφυλική.

Δεν υπήρχε επιστροφή. Δεν υπήρχε τίποτα

που θα μπορούσε κανείς να κάνει ή να μου πει

που να ήταν πιο επίπονο από το να ζω μέσα στο ψέμα.

Φυσικά υπήρχαν πολλά διεμφυλικά και κουίρ παιδιά,

αλλά δεν είχαν αποκαλυφθεί ακόμα. Η Σέιτζ ήταν η πρώτη που το έκανε.

Το να ξέρεις τι μπορεί να υποστεί το παιδί σου κάποιες στιγμές

όταν δεν νιώθει αποδοχή, είναι επίπονο. Ήταν δύσκολο,

αλλά ταυτόχρονα μας δίδαξε πολλά.

Και είμαι πολύ χαρούμενος που διδάχτηκα από εκείνη.

Το καλοκαίρι που τελείωσα το δημοτικό,

ξαναπήγα στην κατασκήνωση

και με έβαλαν στον θάλαμο των αγοριών,

έτσι πήγα στον θάλαμο των αγοριών σαν κορίτσι.

Και θυμάμαι να μπαίνω μέσα και να με κοιτάνε όλα τα αγόρια...

Τι κάνεις εσύ εδώ;

Μου είπαν να έρθω στον θάλαμο των αγοριών.

-Δεν είχε χώρο στον θάλαμο των κοριτσιών; -Ναι. Γιατί ήρθες εδώ;

Κι εγώ τους είπα

"Θα σας εξηγήσω, είμαι διεμφυλική.

Και μου είπαν ότι δεν μπορώ να μείνω στον θάλαμο των κοριτσιών".

Και νομίζω πως κάποιος ρώτησε "Τι είναι αυτό;"

Και είπα "Όταν γεννήθηκα, θεώρησαν ότι είμαι αγόρι, αλλά είμαι κορίτσι".

Και νομίζω πως κάποιος είπε "Τι κρίμα που δεν σε αφήνουν

να μένεις με τα κορίτσια".

Και τότε ένα από τα αγόρια μου ζήτησε να τους πω την ιστορία μου.

Είμαι διεμφυλική ή αλλιώς τρανς, και...