53 Sundays (53 domingos)

Het is vrijdagavond. Het loopt tegen zevenen.

Mijn schoonfamilie komt bij ons om een familiegeschil op te lossen.

En geschil is het juiste woord als het Julián en zijn broer en zus betreft.

Ik wil dezelfde als vorige week. En wat kaas.

Ik mocht niks inslaan van Julián, maar ze zien elkaar zo weinig.

Ze zijn met z'n drieën. Víctor is de oudste, dan komt Natalia...

en de jongste is Julián, mijn partner.

Natalia stond erop dat ze bijeenkwamen om te praten over hun vader.

Mijn schoonvader is 89.

Een weduwnaar. En hij kan eigenlijk niet meer op zichzelf wonen.

Hij is steeds vaker de weg kwijt.

De laatste tijd laat hij ook nog eens zijn penis aan de buurvrouwen zien.

Hoeveel is het?

Natalia is van mening dat ze snel moeten beslissen...

voordat er iets ernstigs gebeurt.

Víctor zou wat later zijn.

Zoals altijd heeft hij het druk met z'n werk.

Hij is getrouwd met Marisa. Ze hebben vier kinderen en twee honden.

Ze kennen elkaar van de universiteit.

Na enige volharding gingen ze daten...

en maakte Víctor haar zwanger.

Zijn schoonvader is een bekende advocaat en al snel ging Víctor voor hem werken.

Alhoewel niemand echt weet wat hij nou precies doet.

Hij is een wannabe en een charlatan, zoals Julián hem altijd noemt.

Hij doet alles wat zijn vrouw zegt...

alleen maar om zijn status veilig te stellen.

Natalia.

Ze lijkt totaal niet op haar broers.

Een serieuze, introverte vrouw. En een obsessieve perfectionist.

Ze is een gerespecteerde docent...

en in haar spaarzame vrije tijd...

schrijft ze artikelen en vertaalt ze uit allerlei talen.

Natalia is getrouwd met Jerónimo. Ze hebben een dochter.

Maar echt gelukkig is ze niet.

Jerónimo is een vreemdganger. Iedereen weet het.

Gelukkig heeft Natalia een vriendin, met wie ze een innige band heeft.

Ze doen van alles samen en kunnen het goed vinden.

Haar vriendin is single. Ik bedoel er niks mee...

maar soms wou ik dat Natalia niet zo serieus was.

Zo geremd. Ik wou dat ze een beetje losser werd.

Groeten.

Ze zien elkaar zelden.

Ik vind het altijd heerlijk om te zien hoe ze ruzie maken.

Ik ben enig kind. Mijn ouders leven niet meer.

Zij zijn nu mijn familie.

En familie is het allerbelangrijkst, want je partner...

Je partner kan altijd bij je weggaan. Vrienden komen en gaan.

Maar familie, broers en zussen, dat is voor altijd.

Ze zouden blij moeten zijn.

De voordeur.

Hallo.

Julián komt net binnen.

Die doet vast of hij het niet meer weet.

Wat niet? - Ik had het tegen mezelf.

Waar was je? - Naar een casting.

Toe maar. Je had niks gezegd. - Nee.

Voor een tv-programma?

Nee, een commercial.

Maar die komen toch ook op tv? - Dat zeggen ze.

Een commercial voor wat?

Gazpacho.

Ik ben de tomaat.

Mooi...

Ik ga even douchen.

Prima.

Maar wel snel, want ze komen zo.

Wie komen zo?

Je broer en zus, weet je nog?

Vandaag? Weet je dat zeker?

Jij zei vrijdag, toch? Vandaag is het vrijdag.

Misschien wilde ik het vergeten. - Dat zal het zijn.

Hapjes? - Ja, hapjes.

Anders vergeet je het. - Wat bedoel je daarmee?

Niks. Rustig maar.

Maar hoe meer we ze te eten geven, hoe langer ze blijven.

Zo vaak komen ze niet, toch?

Ik ben verpleegkundige. Julián is acteur.

Maar het zit hem niet echt mee.

Toen ie jong was, deed ie wat tv-werk, maar het kwam nooit echt van de grond.

Vijf jaar geleden werden we op slag verliefd op elkaar.

Met name hij.

We hebben geen kinderen en we huren deze flat.

Drie gemiste oproepen van m'n zus.

Ja, ze wilde je spreken. Ik zei dat ze je mobiel moest bellen.

Wat wou ze?

Of je Víctor had gesproken. - Waarover?

Een gloeilamp. - Wat voor gloeilamp?

Geen idee.

Maar ze zou je bellen want het was belangrijk.

Hoe kan dat nou belangrijk zijn?

Onmogelijk.

Carolina? - Ja?

Wat doe je? - Ik heb bloemen gekocht.

En dit is de enige vaas die we hebben.

Hij stond in de kast. - Verstopt.

Verstopt in de kast. Dat is wat anders.

Gekregen van je broer, dus ik dacht...

Wat dacht je?

Je ging toch douchen?

We hebben het hierover gehad.

Ik wilde hem van het balkon gooien.

O ja, dat is zo.

Wat doe ik dan met de bloemen? - Je doet dit expres.

De kat moet nog eten.

Carolina. - Ik luister.

Heb je ze speciaal voor die vaas gekocht?

Omdat ik ze mooi vind en het is een mooi gebaar voor onze gasten.

Het is mijn familie, het zijn geen gasten.

We hoeven geen goede indruk te maken. Integendeel.

Als je niet snapt hoe familiedynamiek werkt...

hou je er dan buiten. - Hoe wat werkt?

Familiedynamiek. Die vaas is een belediging.

Zo lelijk is ie niet.

Het is een belediging en dat weet je best.

Hij is lelijk, smakeloos en pretentieus.

Net als mijn broer.

Misschien weet je het niet meer, maar we kregen hem met de kerst.

En hij had hem gratis van het warenhuis gekregen.

Pak jij een blikje? - Hij dacht:

Ik moet een cadeautje voor m'n broer hebben...

dus dan geef ik hem gewoon die stomme vaas.

Wat voor blikje? - Met ansjovis.

Sorry dat ik het zeg...

maar als jij die vaas midden in de kamer zet...

dan denkt Víctor dat we hem mooi vinden en word ik nog kwader.

Rustig. Ik zoek wel wat anders.

Ik ben rustig.

Niet dan?

Wat zal ik zeggen? Heb je een leuke dag gehad?

Tot nu toe wel.

We moeten gewoon oppassen met die gebaren.

Jij bedoelt het goed, maar hij ziet het heel anders.

We hoeven hem niet speciaal te behandelen.

Hij is mijn broer, niet de minister-president.

Perfect.

Dat ze hier komen is al genoeg, en nu ook nog eten.

Want daarom wilde hij juist hier afspreken.

Wij zijn niet welkom in zijn villa.

Stel dat we een vlek op het kleed maken.

Ik word nu wel een beetje nerveus. - Ja, een beetje.

Ga nou maar douchen.

Wat moet ik met die ansjovis doen? - Op de toastjes.

Hoe laat komen ze? - Ik heb tegen Víctor acht uur gezegd.

Dat is het al. - Weet ik.

Zoals altijd komt hij een half uur te laat.

Die coole types, zoals hij en zijn vrouw...

komen altijd te laat, alsof ze je een plezier doen.

Je zus is heel anders.

Ik heb tegen haar negen uur gezegd.

Wil je weten waarom? - Ik ben zo benieuwd.

Omdat ze altijd een half uur te vroeg komt.

Nu weten we zeker dat ze hier allebei om half negen zijn.

En raak ik niet geïrriteerd.

Broers en zussen zijn zo vermoeiend. Maar dat weet jij niet.

Je zus komt altijd eerder omdat ze wil helpen.

Nee, dan val je mensen juist lastig.

Maar goed, omdat zij zich overal mee wil bemoeien...

en alles gladjes moet verlopen...

Zoals deze bijeenkomst.

Mijn pa nam de verkeerde bus...

en we moesten hem ophalen in Colmenar de Oreja.

Nou en? Moet ie daarom naar een tehuis?

En weet je wat nog meer?

Zeg het maar.

Als mijn pa zijn piemel aan de buurvrouw wil laten zien, van mij mag ie.

Ja. - Hij is in de laatste fase.

Zo zijn mannen. We kunnen er niks aan doen.

Tuurlijk.

Zullen we dit een andere keer bespreken? Als we geen gasten hebben.

Natalia...

Ja...

Nee, je hoeft niks mee te nemen. Zolang gaat het niet duren.

Waar ben je?

Wat?

O, het is niet vandaag?

Morgen, zaterdag.

Nee hoor.

Niks aan de hand. Dan had ik het fout.

Nee, geeft niks.

Ik doe de ansjovis wel terug in het blikje.

Grapje.

Goed, morgen om half negen.

Nee, negen uur. Om negen uur.

Groeten.

Wel jammer van die vaas.

Hebben we hem net uit de kast gehaald.

Het is zaterdagavond, en alweer bijna zeven uur.

Julián had vanochtend een rothumeur. Hij wilde de meeting afzeggen.

Hij weet zeker dat dat misverstand van gisteren hun schuld was.

Ze veranderen vaak van gedachten zonder hem in te lichten.

Volgens Julián was dat vroeger ook al zo.

Op de jongste wordt altijd neergekeken.

Gelukkig trok hij na de lunch wat bij en ging ie akkoord met de meeting.

Natalia.

Je bent altijd zo stipt. - Ik kom je helpen.

Uiteraard,

Hoe is het? - Goed.

Kom verder.

Julián.

Natalia.