Queen of Tears (눈물의 여왕)

KRÓLOWA ŁEZ

Du-gwan!

Patrz!

Mój Boże!

HONG HAE-IN ŚMIERTELNIE CHORA

- Chryste! - Du-gwan!

Du-gwan!

Buty włóż!

Mi-seon!

Bo dowiedziałam się,

że niedługo

umrę.

Kiedy panią zdiagnozowano?

Czy prezes Yoon o tym wie?

Hae-in.

Nie mogę umrzeć.

Jeszcze ci

nie powiedziałam.

Zrobić przejście!

Że nie szkodzi.

Że nigdy nie miałam do ciebie żalu.

Po co mi on?

Tylko mnie denerwuje.

Rozstańmy się. Chcę rozwodu.

Nie podziękowałam ci, że byłeś przy mnie tyle lat…

mimo tylu ostrych słów, których nie miałam

na myśli.

Kocham ją.

Kocham cię, Hae-in.

Kocham cię.

To dla ciebie tak pragnęłam żyć.

Nie może pan.

Nie wolno wchodzić.

Myślałam, że mam więcej czasu.

POGOTOWIE

Szukamy Hong Hae-in.

Gdzie znajdę Hong Hae-in?

Nie zdążyłam wszystkich przeprosić.

ODDZIAŁ INTENSYWNEJ TERAPII

Przepraszam.

Przepraszam za wszystko.

ODCINEK 11

Jednak go pani znalazła?

- Widzi pani… - Wysiadka.

Kto ci daje prawo? To nie twój szpital.

Chcecie zobaczyć prezesa. Nie pozwalam, wysiadka.

Rodzony syn cię zdradził i go tu przeniósł.

A ty wciąż masz się za jego pełnomocniczkę?

Myślisz, że na to pozwolę?

Sama wyjdę.

Proszę mnie nie dotykać.

Cholera.

Cholera jasna!

SCHODY AWARYJNE

- Otwierać. - Nie mogę, przykro mi.

Nie ty. Otwierać.

Ja też!

Wpuść mnie!

Błagam cię!

Proszę. Przepraszam, że byłam dla ciebie taka wredna.

Wybacz mi.

Wpuść mnie do ojca ten jeden raz.

Proszę.

Mam uklęknąć?

Mam?

Dobrze.

Naprawdę?

Serio?

Ale potem od razu wyjdziesz. Jeśli nie, wywloką cię.

Dziękuję.

Ojcze?

Ojcze!

Ojcze!

Obudziłeś się!

Jestem z ciebie taka dumna!

Jak dobrze!

Dajcie spokój.

Nie wiecie, kim jestem?

Ojcze!

Co się stało? Umarł?

Ojcze!

Ty suko!

Jesteś skończona.

Miałaś pełnomocnictwo?

Ale się obudził.

Więc je straciłaś. Mylę się?

Nie myli się pani.

- Wezwijmy lekarza… - Zamknij się!

Wezwij policję.

Ojcze.

To ona, prawda?

To ona zrobiła ci krzywdę?

Kim jesteś?

Ojcze…

Kurde!

Czemu mnie też?

Niech to szlag!

ODDZIAŁ INTENSYWNEJ TERAPII

Co jej dolega?

Mamo…

Co jej jest?

Tomograf wykazał silny obrzęk mózgu.

Komórki guza uciskały sąsiednie tkanki

i chwilowo wzrosło ciśnienie śródczaszkowe.

Trzeba je obniżyć…

Jakiego guza?

O czym pan mówi?

Wiedziałeś o tym, co ogłosiła? Tak?

- Skarbie. - Dlaczego nam nie powiedziałeś?

Co ty sobie wyobrażałeś?

Trzeba było nam powiedzieć.

Jak mogłeś?

- Przestań. - Znów nas okłamał!

Ukrywał to przed nami.

Ukrył przed nami, że jest ciężko chora.

- Co tym razem knujesz? - Mówiłem: przestań.

Nie mamy prawa się gniewać.

Przepraszam.

Nie mieliśmy pojęcia,

choć jesteśmy jej rodzicami.

Proszę wyjaśnić.

Proszę opowiedzieć

o jej obecnym stanie.

Pani Hong cierpi na gwiaździaka.

To złośliwy rak mózgu.

W przeciwieństwie do typowego guza

o zwartej strukturze

tu komórki rakowe rozsiały się wzdłuż nerwów czaszkowych.

To bardzo rzadka odmiana, i to na całym świecie,

więc trudno ją leczyć.

Przykro mi, mamo.

Naprawdę mi przykro, że wam nie powiedziałem.

Pewnie ci zabroniła.

Musiało ci być bardzo ciężko.

Hae-in nie chciała państwa

załamywać.

Chciała wam powiedzieć, gdy jej stan się poprawi.

Mam nadzieję, że to państwo rozumieją.

Tato.

Nad ogromnym oceanem

W małej chatce pośród wydm

Mieszkał rybak, stary rybak

Ze swą córką, Clementine

Moja droga, moja droga

Moja droga, Clementine

Już na zawsze stąd odeszłaś

I twój ojciec został sam

Wyniki rezonansu wskazują

na otępienie spowodowane krwiakiem i urazem mózgu.

Uszkodzenie płatów czołowych i skroniowych

utrudnia mu myślenie i skutkuje amnezją.

Póki co możemy tylko czekać, aż mózg się zregeneruje.

Proszę dać mu dwa tygodnie.

Więc może wyzdrowieć?

To zależy od przypadku, nie mogę niczego obiecać.

Seon-hwa.

To musi być szok.

Właśnie się dowiedziałam…

Wiedziałaś, że jest chora.

Dlatego kazałaś mi nie robić niczego, czego będę żałować.

Przykro mi.

Wszyscy wiedzieli.

Wszyscy oprócz mnie.

Ale, mamo,

powiedziałam, że ja też mam poważny problem.

Nie zapytasz jaki?

Ty zawsze sobie poradzisz.

No tak.

Sama sobie

ze wszystkim poradzę.

Nie róbcie afery.

Też mam anemię.

I też mi słabo z niewyspania.

A Soo-cheol ledwo się trzyma.

Wszyscy cierpimy.

- Co? - To prawda z Hae-in?

Naprawdę jest chora?

Rodzina nie wiedziała.

Nawet Soo-cheol.

Musi być wstrząśnięty.

Po to zadzwoniłaś?

Mam małą prośbę.

Soo-cheol ma zaburzenie lękowe. Włącza mu się w stresie.

To poważna sprawa. Potrzebuje leków.

Pewnie ich nie wziął.

Ale w domu są. Może ktoś mu je zawieźć?

- To… - Hej.

- Cheon Da-hye. - Może zemdleć i umrzeć!

- To niech umiera. - Jak możesz…

Co mam zrobić?

Zabić go?

Nigdy więcej nie dzwoń z czymś takim!

Albo sam go zabiję.

Hyun-woo.

To przez to.

Nie rozumiem.

Co to?

Miałem to nosić,

żeby osłabić jej energię.

Nie wierzyłem w to.