Les 200 premières lignes.
เบื้องหลังเรื่องราวน่าตื่นเต้นทุกเรื่อง...
มีการตัดสินใจที่แย่ๆ
ผมเคยได้ยินตาผมพูด
เขาพูดเรื่องนี้อยู่เสมอ
จากตรงนั้นมันคงดูเป็นอย่างนี้
แล้วจากตรงนี้...
พวกเขาก็วิ่งมาหาผม
ถ้าผมหันหลังแล้ววิ่งไปในทิศเดียวกัน
พวกเขาก็จะไม่รู้สึกว่าวิ่งมาหาผมด้วยซํ้า
ผมไม่เข้าใจว่าทำไมต้องวิ่งด้วย
ผมก็ยืนอยู่เฉยๆ ตรงนี้
ถ้าเกิดมีใครล้มล่ะ
แล้วมันก็เกิดขึ้นจริงๆ
มาเริ่มกันเลย
เอาให้หัก ...
เอาให้หัก...
เอาให้ขาหัก แขนหัก กรามหัก หัวแตก
เอาให้หัก
ชายจริงไม่รู้สึกเจ็บ
เคยบอกแล้วใช่มั้ย
ชายจริงไม่รู้สึกเจ็บ
เอาให้หัก...
เอาให้แตก...
เอาให้หัก...
เอาให้แตก...
สุริยา...
หลานควรจะดื่มนํ้าอยู่เรื่อยๆ นะ
ไม่งั้น...
ร่างกายผมจะขาดนํ้า
ถ้าร่างกายขาดนํ้าแล้วเป็นไง
ใจเย็น สุริยา ใจเย็นๆ
เอาให้หัก...
เอาให้หัก...
เคยบอกแล้วใช่มั้ย
ชายจริงไม่รู้สึกเจ็บ
ผมอยากได้เด็กปกติ
กลับมาทำไม
ฝึกให้หนัก
แล้ววันนึง เจ้าจะเป็นคาราเต้แมน
ผู้ทำลายล้างความชั่วร้าย
สรุปเรื่องราวชีวิต
เวรจริงๆ เรากำลังตาย
กำลังตายเพราะขาดนํ้า
น่าจะหมั่นดื่มนํ้า
แต่ทำไมสมองย้อนนึกถึงเรื่องในอดีต...
เหมือนมิวสิควิดีโอห่วยแตกยุค 90
มันดีกว่านี้ได้
ตั้งแต่เริ่มต้นเลย
มันคือความท้าทาย...
มันคือความท้าทาย...
นี่มันอะไรเนี่ย
เราไม่เคยมาที่นี่
เด็กคนนี้ก็ไม่ใช่เรา
แม่
พ่อ
ตา
แล้วผมล่ะ อ้อ ผมยังไม่เกิดนี่เอง
- ต้องไปโรงพยาบาลรึเปล่า - ซาโมซ่า
ซาโมซ่า
- ซื้อตอนพักครึ่งดีมั้ย - ไม่ดี ซื้อเลย
ไหนๆ ก็จะออกไปแล้ว พ่อขอพายไข่ด้วยนะ
แต่ผมจะพลาดหนังนะ
แล้วพ่อจะเล่าให้ฟัง
โซซูด้วย โซซู
พ่อขอด้วย
ก่อนหนังจะเริ่ม ผมถามพ่อแล้วว่าจะเอาอะไรรึเปล่า
- ทำไมตอนนั้นถึงไม่บอก - หุบปากน่า
อะไรนะ... โทษที ขอโทษ
ขอโทษที่รบกวน โทษที
ไปไกลๆ เลย
หุบปากได้แล้ว
ฉันจะไม่ไว้หน้าใคร
ฉันจะทำให้ทุกคนเลิกโอหัง...
- เดี๋ยว... - ไม่เป็นไร เธอจัดการได้
ฉันจะไม่ไว้หน้าใคร...
มันคือความท้าทาย
มันคือความท้าทาย
ผมว่ามันเว่อร์ไปหน่อยนะ
มันไม่ได้เป็นแบบนั้น
ก็ได้ ห้ามมั่วซั่วเวลามีฉากย้อนอดีต
ฉันจะทำให้ทุกคนเลิกโอหัง
มันคือความท้าทาย
- เดี๋ยว... - ไม่เป็นไร เธอจัดการได้
มันคือความท้าทาย
กล้าดียังไงถึงข่มเหงแม่ฉัน
อย่าหนีนะ ฉันมาแล้ว
- โซซูเหรอ - โรงพยาบาล
เปิดไฟหน่อย
แล้วคนเหล็กก็โผล่มาจากอนาคตเพื่อฆ่าผม
เพราะเมื่อเครื่องจักรยึดโลก...
ผมคือคนที่ช่วยกู้โลกเอาไว้
แล้วแม่ผมก็กำจัดคนเหล็ก
ถ้าเป็นยังงั้นก็คงดี แต่มันไม่ได้เป็นยังงั้น
ฉันจะร้องเพลงของฉัน
และโลกจะต้องสดับฟัง
ฉันจะทำให้โลกต้องมนตร์
และทุกคนเต้นไปกับเสียงเพลง
ไม่ว่าฉันไปที่ไหน...
ที่นั่นก็ซาบซ่า
ไม่ว่าฉันไปที่ไหน...
ที่นั่นก็ซาบซ่า
ใครกล้าท้าทายฉัน
จะไม่มีทางรอด
แล้วเราก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกัน
มันคือความท้าทาย
เฮ้ย อย่ายุ่งกับเธอนะ
เฮ้ย
- ปล่อยเธอนะ - จะทำอะไรเนี่ย
อย่ายุ่งกับเธอ
- อย่ายุ่งกับเธอ - เร็วเข้า จิมมี่
- เฮ้ย - เร็วเข้า
- พ่อ - พ่อ
กระชากสิวะ จิมมี่
- เร็วเข้า - ปล่อยนะ
ถ้าผมพูดได้ว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นก็คงดี
แต่นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น
สองสามปีถัดมา เมืองเราก็เจอกับ การจลาจลและเหตุการณ์ระเบิด
แล้วทุกคนก็ลืมเรื่องโจรฉกสร้อย
ไม่ใช่ครับ ผมไม่ได้หลับ ลูกชายผมหลับ
ผมถึงต้องพูดเบาๆ โอเค
ผมจะไปให้ตรงเวลาครับ โอเค บ๊ายบาย
มือเท้าถูกผูกไว้ และต้องสวมแว่นตาว่ายนํ้า
ทำไมเหรอ
ผมอธิบายได้นะ
แต่คุณจะเข้าใจดีกว่าถ้าหมออธิบาย
เด็กส่วนมากมีชีวิตไม่เกินสี่ขวบ
ถ้ามีภาวะไม่มีความรู้สึกเจ็บปวด
เป็นความอัศจรรย์นะ
ที่เขายังมีชีวิตอยู่
คนเป็นโรคนี้กันน้อย คุณค้นหาในกูเกิ้ลได้
พวกคุณน่าจะมีความสุขนะ
ตาฮะ
หมอครับ ผมอยากมีลูกที่เป็นปกติ
แต่กลับได้เมาคลี
อย่าเล่น
ลูกเรียกแกว่าพาฆีรารึเปล่า
ทำไมถึงเรียกลูกตัวเองว่าเมาคลี
เห็นมั้ยครับหมอ
เขาเป็นพ่อตาผม
เขาทำให้ลูกผมเสียคนเพราะให้ดูหนังจนติด
มันสำคัญที่จะต้องอธิบาย ความหมายของความเจ็บปวดให้เขารู้
แต่แกกลับสั่งลูกอย่างเดียว นั่งลง อย่าลุก หุบปากแล้วก็หลับตา
อย่าขยับแขนขา
เขาเป็นหุ่นยนต์รึไง
แกไม่ต้องคอยควบคุมเขาหรอก
แกต้องดูแลเขา บอกเขาสิหมอ
จริงๆ แล้ว โรคนี้มีการศึกษาในสหรัฐฯ ด้วย
แต่ว่ายังไม่มีทางรักษา
ฟังนะ สุริยา พอโดนต่อยแบบนี้
ก็ต้องร้องว่า "โอ๊ย"
- ว่าไงนะ - โอ๊ย
- โอ๊ย - โอ๊ย
- นี่แน่ะ - โอ๊ย
โอ๊ย
คนที่พูดว่า "ชายจริงไม่รู้สึกเจ็บ"
พวกเขาไม่รู้หรอก
ภาวะไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดไม่ใช่พลังพิเศษ
แต่เป็นความผิดปกติ
หนึ่งโอ๊ย
สองโอ๊ย
สามโอ๊ย
เยี่ยม
ถ้าผมได้รับบาดเจ็บที่ขา หัว ตา จมูก หรือหู
ผมจะไม่มีวันรู้
แม้กระทั่งความดันตํ่า ความดันสูงหรือหัวใจวาย
ผมไม่รู้สึกอะไรเลย
ตาผมสอนให้ผมไม่ใช้ชีวิตในความกลัว เพราะความผิดปกติของผม
และเขาฝึกฝนผมในแบบที่ทำให้
ผมรู้จักกระดูก กล้ามเนื้อ และเส้นประสาททั้งหมดในร่างกายผม
และซ่อมแซมสิ่งที่แตกหักได้
หาทางออกให้ทุกสถานการณ์ได้
ตอนอายุที่เด็กๆ กำลังย่างเข้าสู่วัยรุ่น
ผมกลับพยายามเข้าใจ ความหมายของความเจ็บปวด
ไอ้สุริยาห่วยแตก ไอ้สุริยาห่วยแตก
ฉันได้ยินมาว่านายไม่รู้สึกเจ็บ
เด็กๆ จิตใจบริสุทธิ์ เป็นที่เอ็นดูของทุกคน
ใครที่พูดแบบนี้ ผมแน่ใจว่าต้องไม่เคยเข้าโรงเรียน
เล่นมันเลย เล่นมัน จับมันไว้
จับไว้
- โอ๊ย - วันนี้แกเสร็จแน่
ผมไม่กลัวแม้แต่เสือ
แต่ผมทำอะไรไม่ถูกเมื่อเจอแมลงสาบ
นายไม่ใช่ "มิสเตอร์อินเดีย"
- สุปรีมาโว้ย - สุปรี
เพื่อนรักของผม
ถ้าผมเป็นไฟ
เธอก็เป็นพายุ
เธอร้องไห้ทำไม
เธอช่วยชีวิตฉันไว้
โอ๊ย
คราวหน้าอย่าเอาไม้ฟาดใครอีกนะ
ใช้มือก็พอ
สุปรีเป็นคนเงียบๆ
แต่ถ้ามีใครพยายามรังแกผม เธอก็จะกลายเป็นมนุษย์ยักษ์จอมพลัง
เราลุยกันเลย...
แร็พปัน แร็พปิ แร็พ
ในซอยมืดและถนนเปลี่ยว
แร็พปัน แร็พปิ แร็พ
เตรียมตาเลเซอร์ไว้ให้พร้อม
นี่เมาแอ๋มาเลย
No comments yet. Be the first to leave one.