Divorce Attorney Shin (신성한, 이혼)

‪(ทนายหย่ารัก คดีหย่าร้าง)

‪(ตอน 4)

‪อ้าว

‪คุณอีซอจิน

‪เดี๋ยวสิ มาทำอะไรเวลานี้

‪(ทนายชินซองฮัน ‪สำนักงานกฎหมาย)

‪ฉันผ่านมาแถวนี้พอดี

‪แล้วมีเรื่องอยากบอกด้วยน่ะค่ะ

‪คุณมาทำงานเร็วกว่าพนักงานอีกนะคะ

‪ไม่ใช่หรอกครับ

‪วันนี้ผมแค่มาเร็วนิดหน่อยน่ะครับ

‪คุณควรเริ่มทำงานได้แล้วเนอะ

‪ไม่ใช่อะไรหรอก

‪ฉันขอโทษนะคะ

‪ฮะ

‪ฉันคิดว่าคนน่าจะจำฉันได้หมดน่ะค่ะ

‪ฉันหยุดความคิดแบบนั้นไม่ได้

‪ก็เลยทำงานพาร์ตไทม์ไม่ได้ค่ะ

‪แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่า ‪ฉันควรถือประวัติมาสมัครงานที่นี่

‪พอดีฉันร้อนใจ เลยขาดสติยั้งคิดไป

‪ขอโทษที่ทำให้ลำบากใจนะคะ

‪ฉันจะมาเอาประวัติคืนน่ะค่ะ

‪ถ้าทิ้งไปแล้ว ก็แล้วไป

‪ประวัติคุณ

‪อยู่ที่คุณผู้ช่วยครับ

‪ก็นะ เวลาคนเราร้อนใจ ‪จะทำแบบนั้นก็ไม่แปลก

‪แล้วอีกอย่าง

‪ผมว่าคงไม่ใช่ทุกคนหรอกครับ

‪ที่จำคุณอีซอจินได้

‪เรื่องประตูบานนั้นน่ะครับ

‪วันนั้นคุณซ่อมปุ๊บปั๊บแป๊บเดียวเสร็จได้ยังไงนะ

‪ผมนี่แปลกใจมากเลยครับ

‪บางครั้งฉันก็แปลกใจเหมือนกันค่ะ

‪ที่ตัวเองเก่งไปหมด

‪คุณทนายมาเร็วจริงด้วยแฮะ

‪เขาโทรจิกให้ซื้อกาแฟกับแซนด์วิชมา ‪ตั้งแต่หกโมงครึ่ง พับผ่าสิ

‪ยิ่งแก่ยิ่งมากความ

‪ไม่ไง ถ้าขาดผมไปแล้วเขาจะอยู่ได้…

‪- เริ่มงานวันแรกเหรอ ‪- ขอบคุณสำหรับชานะคะ

‪ประวัติฉันอยู่กับคุณหรือเปล่าคะ

‪เอ่อ ทานก่อนค่อยไปสิครับ ‪เขาซื้อมาสำหรับสองที่พอดีเลย

‪ใช่ครับ ผมนี่แบบ

‪กะไว้แล้วว่าคุณอีซอจินต้องมา ‪เลยซื้อกาแฟมาสองแก้วพอดี

‪ยังไม่ทานข้าวใช่ไหมครับ

‪- แซนด์วิชเจ้านี้อร่อยอย่างแรง ‪- ใช่ครับ อร่อย

‪ไม่ค่ะ เชิญทานเถอะค่ะ

‪ฉันไม่กินแป้งค่ะ

‪คุณทนาย คุณผู้ช่วย

‪เป็นอะไรครับ คุณแซบม มีเรื่องอะไรครับ

‪- นี่ต่อคิวเหรอคะ ‪- ครับ ผมต่อมาสักพักแล้วเนี่ย

‪หือ อีซอจินนี่นา

‪- อีซอจินมาทำอะไรที่นี่ ‪- ใช่จริงด้วย

‪- อะไรเนี่ย เกิดอะไรขึ้น ‪- ทำไงดีล่ะ

‪จะทำไงล่ะ แกเป็นผู้ช่วย

‪- แกต้องจัดการเองสิ ‪- ฉันไม่เคยเจอแบบนี้น่ะสิ

‪- ฉันขอตัว… ‪- จะไปไหนครับ

‪- พอดีมีสัมภาษณ์งานพาร์ตไทม์ ‪- พาร์ตไทม์อะไรก่อน

‪คุณไปไม่…

‪ลูกความรออยู่นะคะ

‪คะ

‪- ฮะ ‪- ฮะ

‪กะแล้วเชียว ผมรู้อยู่แล้วครับ ‪ว่าคุณอีซอจินกับคุณผู้ช่วยต้องเข้าขากันได้ดี

‪พวกคุณสองคนเริ่มงานได้เลยนะครับ

‪พอดีผมติดให้คำปรึกษาลูกความ

‪- ไปหาลูกความก่อนนะ ‪- จะไปไหน…

‪เราควรเริ่มงานใช่ไหมคะ

‪สู้ๆ

‪เห็นไหม บอกแล้วว่าอีซอจิน

‪ค่ะ ฉันนี่แหละค่ะ

‪ฉันจะช่วยให้คำแนะนำเองค่ะ

‪เอ่อ เชิญนั่งตรงนี้ตามลำดับได้เลยค่ะ

‪เท่จัดๆ

‪(อาคารแซอัน)

‪อะไรกันนะ

‪ชินซองฮันเป็นใคร ‪พัคยูซอกถึงได้หมายหัวเขาเบอร์นี้

‪หรือว่าจะเป็นสายแข็ง

‪อุ๊ยตาย ขอโทษนะคะ

‪- เร็วเข้าๆ ‪- ตกใจหมด

‪ตายจริง ขอโทษนะครับ

‪- เดี๋ยวก่อนค่ะ ‪- ครับ

‪ทนายชินซองฮันใช่ไหมครับ

‪ผมนายเก่งกาจครับ

‪สุดยอด

‪เปียโนแมนเหรอ

‪(ยองอึนรายวัน)

‪อ้าว คุณทนาย

‪อ้อ ครับ สวัสดีครับ

‪เหมือนที่สำนักงานจะงานเยอะขึ้นนะคะ

‪นั่นสิครับ แปลกชะมัดเลย

‪ฉันตั้งใจว่าจะไปหาอยู่พอดีเลยค่ะ

‪จริงเหรอครับ

‪ตอนนี้ไม่น่าจะเข้าสำนักงานได้นะ

‪หรือไม่งั้น เราออกไปดื่มชากันสักแก้วไหมครับ

‪ฉันต้องทำงานต่อให้เสร็จ

‪งานอะไรล่ะ เดี๋ยวราวบันไดสึกหมดพอดี

‪- ไปครับ ไปดื่มกาแฟยามเช้ากัน ‪- แต่ว่า…

‪- รีบไปกันเถอะครับ ‪- ค่ะ

‪เอาล่ะ

‪ทนายชินซองฮัน

‪โห บันเทิงจัดๆ เลยแฮะ

‪ป้าแม่บ้านที่ทำความสะอาดตึกนั้นเหรอ

‪ครับ ชื่อว่าคุณพัคแอรัน

‪- เตรียมทำคดีแรกเลย ‪- อะไรนะครับ

‪นายฝึกงานเสร็จแล้ว ควรเริ่มทำคดีได้แล้วสิ

‪ทำคดีหย่าร้างเป็นไง

‪คดีหย่าร้างเหรอครับ

‪เป็นกันเองดีจะตาย

‪ไปว่าความให้สามีพัคแอรันซะ

‪แปลว่าผมต้องสู้กับทนายชินซองฮันเหรอครับ

‪แต่นายดูชอบใจนะ

‪ไปเตรียมตัวดีกว่า

‪ว่าแต่ ลูกความล่ะครับ

‪รอไปก่อน เดี๋ยวจะพาตัวมาให้

‪ครับ เข้าใจแล้วครับ

‪อือ ฉันจะบอกที่อยู่ให้

‪ไปตามหาสามีของพัคแอรัน ‪คนทำความสะอาดตึกนั้นมาหน่อย

‪แล้วเป็นไง

‪ได้ลองหาดูหรือยังครับ

‪ฉันก็พยายามหาดูแล้ว

‪แต่ว่าตอนนั้น…

‪คุณไปทำอะไรในนั้น

‪แค่จะดูว่าคุณแม่มียาคลายเครียดหรือเปล่าน่ะ

‪ทำไม

‪ฉันนอนไม่หลับ เลยคิดว่าคุณแม่อาจจะมี

‪คุณก็หาหมออยู่นี่

‪คุณรู้เรื่องที่ฉันรักษาโรคซึมเศร้าอยู่แล้วเหรอ

‪แต่ก็แกล้งทำเป็นไม่รู้งั้นเหรอ

‪ลงไปพักผ่อนไป

‪เรื่องที่ทำให้ฉันประสาทเสียที่สุดคืออะไรรู้ไหม

‪ปากนั่นน่ะ

‪ปากของคุณ ที่ไม่เคยเข้าข้างฉันเลยสักครั้ง

‪นั่นแหละที่เฮงซวยที่สุด

‪แล้วจะให้ผมทำยังไง

‪ก็คุณไม่เคยเห็นนี่

‪ว่าคุณแม่ต้องลำบากลำบนแค่ไหน ‪มาตั้งแต่ยังอายุน้อยๆ

‪แต่ผมเห็นทุกอย่าง ‪ผมโตมาและได้เห็นทุกอย่าง

‪ผมเป็นลูกคนเดียวของท่านนะ คุณช่วย…

‪คนแก่คนนั้น

‪- จะอยู่ได้อีกนานแค่ไหนเชียว ‪- ซอบยองชอล

‪แล้วฉันอายุกี่ปี

‪ฉันที่เป็นภรรยาคุณ ตอนนี้อายุเท่าไรแล้ว

‪อายุปูนนี้แล้ว ฉันยังต้องรับใช้แม่สามี

‪ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ

‪คุณไม่เห็นเลยเหรอ

‪สิ่งที่คุณหา

‪ไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก

‪เพราะงั้น

‪อย่าเปลืองแรงเลย

‪กลับลงไปซะ

‪เหมือนเขาจะรู้ทัน และเอาไปซ่อนแล้วค่ะ

‪ฉันจะหาของที่เขาตั้งใจซ่อนไว้ได้ยังไงนะ

‪ถ้างั้น นอกจากปัญหาเรื่องแม่สามีแล้ว

‪คุณกับสามี ‪มีเรื่องขัดแย้งกันอีกหรือเปล่าครับ

‪อันที่จริง เขาเป็นคนดีค่ะ

‪เขาถึงได้จดจำทุกความลำบากที่แม่เขาเผชิญมา

‪และเออออห่อหมกกับท่านทุกอย่างค่ะ

‪กับลูกๆ เขาก็เอาใจใส่ดี

‪ถ้าไม่ใช่เพราะคุณแม่ ‪ก็คงไม่มีเรื่องให้ขึ้นเสียงใส่กันหรอกค่ะ

‪คุณแม่บอกว่าจะฟ้องฉันค่ะ

‪ท่านได้ใบรับรองแพทย์มาแล้วค่ะ

‪ให้ตายสิ จะไปให้สุดเลยสินะครับ

‪ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี หัวใจนี่เต้นรัวไปหมด

‪แม้แต่ยาต้านซึมเศร้ายังเอาไม่อยู่เลยค่ะ

‪ซึมเศร้าเหรอครับ

‪หาหมออยู่เหรอครับ

‪ค่ะ ประมาณสามปีได้แล้วค่ะ

‪ให้ตายสิ

‪ไม่สิ มันอาจจะดูแย่หน่อย ‪แต่ว่าข้อมูลสำคัญแบบนั้น

‪น่าจะบอกผมแต่เนิ่นๆ สิครับ

‪ให้ตาย ไหนดูซิ

‪ไหนมาดูกัน การฟ้องร้อง…

‪เราก็จะฟ้องกลับเหมือนกันครับ

‪คะ

‪คุณพัคแอรัน ตั้งใจฟังให้ดีนะครับ

‪จากนี้ไป

‪คุณต้องตั้งใจแน่วแน่จริงๆ ครับ

‪ต้องทำตามที่ผมบอกเป๊ะๆ เท่านั้น เข้าใจนะครับ

‪ค่ะ

‪แล้วจะให้ทำอะไร…

‪เราจะฟ้องฐานหมิ่นประมาทครับ

‪ฉันจะฟ้องคุณแม่เหรอคะ

‪ใช่ครับ

‪มันจะฟ้องหมิ่นประมาทได้เหรอคะ

‪- การถูกดุด่าอะไรแบบนั้น ‪- ไม่ใช่ครับ

‪คุณพัคแอรัน คุณแอรัน

‪ไม่เคยทำร้ายแม่สามีครับ

‪คะ

‪สามีฉันก็เห็น แถมลูกๆ ก็…

‪ไม่ครับ ลูกๆ คุณไม่ได้อยู่ตรงนั้น

‪แม่สามีระงับความโกรธไม่ได้ ‪แล้วก็ผลักคุณแอรัน

‪แต่ไม่มีแรงพอที่จะผลักคุณได้ ‪ก็เลยหงายหลังไปเองครับ

‪แต่ทีนี้ กลับมีข่าวลือแพร่ไปทั่วทั้งละแวก

‪ว่าคุณเป็นลูกสะใภ้ที่ตีแม่สามี

‪นั่นก็คือจุดที่เราจะเอามาฟ้อง ‪ในความผิดฐานหมิ่นประมาทครับ

‪เข้าใจใช่ไหมครับ

‪แต่ว่าแบบนั้นมันเป็นการโกหกนี่คะ

‪คุณแอรัน

‪ถ้างั้น แล้วตึกนั่นน่ะ

‪ที่แม่สามีคุณทึกทักว่าเป็นของตัวเอง ‪ไม่ใช่การโกหกเหรอครับ

‪ใช่ไหมล่ะครับ